Heimskringla - 08.01.1914, Blaðsíða 5

HEIMSKRINGLA
WINNIPEG, 8. JAN. 1914.
BYGGINGAVIÐUR
Af öllum tegundum fæst
gegn sanngjörnu verði.
The Empire Sash & Door Co., Limited
Phone Main 2510 Henry Ave. East. Winnipeg
miætti jafnöldruín mínum. Hann
.vissi lítiö um Shak«speare, ekkert
um Plato, kunni enga stæröfraeöi,
og svo gátu allir séö, að hann
haiði ekkert bæjarsnið á sér. En
Jjrátt fyrir alt þetta þótti mér
innilega vænt um hann og ég fann
til hálfgerðrar feimni, þegar við
vorum ein saman og hann horfði
á mig.
“Síðasta kveldið fórum við á
leikhúsið. Ég vildi fara á dansleik,
en hann kunni ekki að dansa. —
Jæja, það varð þar við að sitja,
en leitt var það samt.
“í staðinn fyrir að kveðja mig
.við hliðiðj eins og hann var van-
nr, kom hann inn i garðinn, og
dró mig í skuggann á nokkrum
trjám, er þar stóðu í hnapp.
“Hann slepti ekki hendinni á
mér, heldur vafði öðrum hand-
leggnum mjúklega utan um mig,
hallaði mér upp að brjóstinu á
sér, og lagði sinn heita vanga of-
an að minum. Ég fann hjartað í
honum berjast upp við mitt, og
á þvi augnabliki vissi ég að ég
.var alsæl.'
“En alt í einu datt mér í hug :
Ef einhver skólabróðir minn sæi
mig nú í faðminum á svona ófág-
uðum manni! Hann fann mig
kippast til og losaði takið.
" ‘Elsku litla Eiljan mín, eftir
svona augnabliki hefi ég beðið
milH vonar og ótta í mörg ár. —
Nú hefi ég heimili lianda þér, og
bíð bara eftir að litla konan mín
komi með mér til prestsins’.
“Ég veit aldrei, hvað kom mér
til að segja það, sem ég þá sagði,
— án þess ég vissi af heyrði ég
sjálfa mig segja : ‘Mér er ómögu-
legt að verða konan þín, nema þn
gjörir þig að jafningja mínum. þú
verður að fara í skóla, læra íþrótt
ir, taka þátt í skemtunum, og fá
þér svo einhverja fínlega atvinnu’’.
“Ilann ýtti mér frá sér og
sagði : 'Iyitla Liljan mín hefir tap-
að sér við að gróðursetjast í
glaumi bæjarins. það sem þú set-
ur upp get ég ekki, — móðir mín
þarf að sjá með mínum augum og
styðjast við mína hönd á meðan
hún lifir. Hennar kröíur ganga á
undan öllu öðru. Ég hélt í ein-
feldni minni, að ég gæhi gjört þig
sæla hjá okkur, — fyrirgefðu mér
dirfskuna. Vertu sæl! ’ -f- Hann
beygði sig niður og kysti á ennið
á mér. Ég hefi ekki séð hann síð-
an og ekkert af honum frétt.
"þegar frá leið fór ég að finna
til tómleika í öllum þessum skemt-
unum, sem ég haíði sótt, og pilt-
arnir, sem mér höfðu •þótt þvilík-
ar fyrirmyndir, þreyttu mig. Ég
fór að verða mislynd og draga
mi" i hlé.
“Bréfin frá Gísla hættu að koma
— og ég get ekki lýst þeim von-
brigðum, sem ég varð fyrir
hvert skirti, sem pósturinn fór
fram hjá og ég fékk enga línu.
“Hg hafði eina þrá vakandi og
Veðrið í Vesturheimi.
1 blaðinu ísafold, dags. 15. nóv.
sl., stóð svolátandi frétt, sögð
tekin upp úr dönsku blaði :
“Óvenju vetrarharka er nú í
Borgfirðingafélagið hafa ákveðið,
að halda sameiginlega samkomu
þann 12. febrúar, er kallíst —
þorramót Vestur-ís-
1 e n d i n g a.
Nefnd hefir verið kosin úr báðum
ofangreindum félögum til að
Norður-Ameríku. Húsin slígast I standa fyrir mótinu, og heíir hún
af snjóþyngslum og fjöldi, leigt stœrsta og mrkilfenglegasta
m.l°g
til há-
íólks er orðið húsnæðislaust, þar samjcomusai borgarinnar
ílýja hús tíðahaldsins, er sa “Colisseum -
taí. höllin á Fort St., sem ekki einasta
samkomusal
eð það hefir orðið að
sín. — (þetta símskeyti hefir xax- i , , , . .. ,
ist vegfna simsHta á Noröur- öer af ollum samkomuhusum her i
vegna
landi)’’.
Mér datt i
hug, cr ég las fregn
borg, heldur og að því er eigend-
utnir segja, er veglegust i öllu
h-*. «» «»■» «át helöi verið, þó ■?»««». »1^‘t”* ^'t
sofandi, og það var, að vinna aft-
ur hjartað göfuga drengsins, sem
neitaði sjálfum sér um alt sökum
móður sinnar. Ég fann hverjum
degi betur, að hann, sem ég hafði
vísað á bug, var skiragull,— að
eins ég sá það ekki fyrir ofurlitl-
um leir, sem mér sýndist vera á
því. En mér sýndist það bara af
því ég var full af ofmetnaði yfir
því, sem ekkert var. Ég kastaði
þannig gullinu frá mér og sat eftir
með ekkert. Ef ég að eins hefði
tækifæri til aö sýna honum, að ég
er löngu búin að læra að taka
mannkosti fram yfir ytri búning.
Anna þagði þó sagan væri búin,
því hún sá tvö stór tár læðast
niður kinnar vinstúlku sinnar. —
Hvorug sá, að maðurinn á bak
við runnann var staðinn upp
Hann stóð frammi fyrir Lilju þar
sem liún sat í grasinu með hend-
urnar fyrir tárvota andlitinu. —
"Blessuð Liljan mín”, sagði hann,
“loksins hefi ég fundið þig aftur”.
“Gisli! ”
Hann vafði handleggjunum mjúk-
lega utanum hana, hallaði henni
hægt upp að brjóstinu á sér og
lagði svo sinn vanga ofan að
hennar. Hún fann hjartað hans
berjast upp við sitt og sælu-titr-
ingur fór um hana alla.
“Ég hevrði alt, sem þú sagðir,
vina mín, — annars þyrði ég, ekki
að bjóða þér með mér í forna
vermireitinn okkar".
Hún losaði sig oíurlitið, lagði
handlegginn um hálsinn á honum
og kysti hann beint á munninn, þó
Anna stæði hjá, og sagði : “þetta
er til að sýna vkkur, að jafnvel
bæjarins liljugrös læra á endanum
að aðgreina leirinn frá gullinu".
fregnin hefði tafist svo lengi, að
hún hefði alls ekki kom út í blað-
I inu, því að hún er með öllu ósönn.
Veturinn, bað sem af honum er,
er sá laug-mildasti, sem menn
muna eftir að hér hafi komið síð-
an árið 1877, í sl. 36 ár.
það er vant að vera eins frost-
hart og snjómikið hér í Manitoba
eins og nokkursstaðar innan
mannabygða í Norður-Ameríku, —
svona yfirleitt ; en svo hefir vetur
þessi verið veðurmildur, að hér
liefir að eins Htillega gránað í rót
og ennþá er ekki sleðafæri hér í
fylkinu, heldur ferðast menn á
hjólvögnum, og frostið hefir ekki
verið meira en svo, að þegar ég
fyrir 2 dögum, eða þann 29. des.
sl., keyrði með herra Árna Egg-
ertssyni um Wild Oak bygðina, þá
þyrlaðist þar moldin upp undan
vagnhjólunum.
Við komum þann dag að bii-
garði herra Guömundar Hjartar-
sonar, um 7 mílur fyrir norðan
Westbourne bæ, og sáum mjólkur-
kýr hans þar úti á beit. Guð-
mundur sagði okkur, að þær hefðu
verið úti á hverjum degi, það sem
af er þessum vetri, og að þær gæfu
I fulla mjólkurnyt. En vitanlegt er,
\ að hann hýsir þær um nætur og
Ijós og skraut mikið. þar eru öll
nýtízku þægindi. í salnum er yfir-
drifið rúm fyrir 1000 veizlugesti að
setjast til borðs i einu. Einnig er
Iþar loftsvalir, reykingaherbergi,
geymsluklefar fyrir yfirhafnir o. s.
frv.
Til ]æss er ætlast, aö mót þetta
verði veglegasta mótið, er nokkru
sinni liefir verið haldið meðal Vest-
ur-íslendinga, og verður frá hendi
félagsmanna ekkert til sparað, að
svo megi verða. Gomsætar is-
lenzkar vistir, ásamt úrvals rétt-
um hérlendum, verða á borðum.
Prógramm og tilhögun er ætlað
þannig, að bæði ungir og gamlir
verði ánægðir.
Ágætur hljóðfæraflokkur spilar
meðan setið er að snæðingi, og
síðan alla nóttina fram á morgun.
Aðgöngumiðar kosta að þessu
sinni $2.00, og er það hærra gjald,
en áður hefir tíðkast ; en þess ber
að gæta, að nú orðið er ekki hægt
að halda sómasamlega samkomu
fyrir minna gjald, sökum hins
mikla kostnaðar, er það hefir í
för með sér, bæði hvað húsaleigu
og matföng snertir. — Og það er
síður en svo, að það sé sprottið af
gróðafíkn af hálfu félaganna, er
fyrir því standa, að móti'8 er hald-
að þau vildu
gefur þeim á málum. Við sáum og \ iö, heldur af þvf,
hesta-hjörð Matt. Halls, sem geng- ' verða við ósk margra landa vorra,
i hefir úti gjafalaust í vetur fram' sem vilja ekki að þessi mios\ etr-
' armót falli niður. Um groða er
naumast að ræða, en hinu vildi
forstöðunefndin af alefli vinna að,
að þetta mót yrði sem allra prúð-
mannlegast og skemtilegast og
þjóðflokki vorum til sóma.
Fyrirkomulag á hófinu verður
iö
á þeuna dag, að þvi undanteknu,
sem hrossin hafa étið tir hveiti-
strái þar á ökrunum. þetta sýnir,
að hvorki hafa frost né snjóar ver-
ið tilfinnanlegir þar í héraðinu í
vetur. Hins vegar kvörtuðu bænd-
ur undan því, að ekki hefðu verið t
nógu mikil frost né snjóar þenna! aurlvst síðar
vetur til þess ]ieir fengju stundað j
fiskiveiða atvinnuveg sinn á Mani- )
Nefndin.

P
AINT
fyrir alskonar
húsmálningu.
Prýðingar-tfmi nálgast nú.
Dálftið af Íáherwin-Williams
húsmáli getur prýtt húsið yð-
ar utan og innan. — B r ú k i ð
ekker annað mál en þetta. —
S.-W. húsmálið málar mest,
endist lengur. og er áferðar-
fegurra en nokkurtannað liús
mál sem búið er til. — Komið
inn og skoðið iitarspjaldið.—
l CAMERON & CARSCADDEN $
QUAUTV HARDWARE
!! Wynyard, - Sask.
[ tobavatni með eins góðum á-
| rangri og á liðnum vetrum.
þessa er hér getið til þess, að
benda Isafold á, að vetrarharkan
i Sherwin - Williams 'L [og snjóþyngslin, sem danska fregn-
•* *1* in getur um, er ósönn, að því er
Manitoba snertir, að minsta kosti,
og að ekkert blað í þessu landi
hefir mér vrtanlega getið um þá
SIGURVERKIÐ.
bilað,
Ég á vasaúr, sem góður
hefir gefið mér. það hefir
máske af minni eigin vangá. Ég
læt mér umhugað um, aI5 koma
•því f aðgjörð hjá þeim sem eg
hÖrku veðúráttu °nokkursstaðarI í Ú>kki að muni gjöra það sem bezt.
landinu, af því að enginn hefir orð-
ið hennar var. 1 Winnipeg borg
voru stræta-ræstunarmennirnir alt
af stöðugt við starf sitt, að sópa
ryki og rusli af strætunum, fram i
nóvember lok, og það er mánuði
lengur en verið liefir á liðnum ár-
um.
Yonandi tekur ísafold þessa leið-
réttingu til greina.
Á nýársdag 1914.
B. I.. B.
Miðsvetrar
samkomumál.
það verður ekkert þorrablót í
vetur, ekki lieldur nokknð Borg-
firðingamót.
En klúbburinn Helgi magri og ið.
Ef við nú skoðum manninn, sem
það verðmætasta sigurverk, sem
til er, og við svo skoðum það sig-
urverk í pörtum og gætum ná-
kvæmlega að hverju stykki, þá
s.jáum við, að sálin cr það lang-
dýrmætasta, því hún er það, sem
á að vera eða geta verið ódauð-
leg. það er til kraftur, sem heitir
kærleikur. ITann er auðþektur af
því, að hann er steikjandi heitur,
ef honum er lofað að vera hreyfi-
afl sigurverksins. þá brennir hann
fljótlega alla rétttninaðar rið-
blétti af sálinni, svo hún verður
spegilfögur og getur séð sjálfa sig,
einnig séð inn í það hjarta, sem
henni er næst, og á því ríður mik-
B.B.
W^onderland
Tilkynning til íslendinga munið
að koma á fimtudag og föstudag
og sjáiLittle Mary Pickford í
BISKUPS KÉRRUNNl
aðeins tvo daga.
Almanakið
1914
Almanakiö fyrir þetta ár (20.
árgangur) hef eg nú sent út-
sölumönnum víðsvegar út um
bygðir og geta kaupendur því
snúið sér til þeirra eða sent eftir
því beint til mín.
INNIHALD:
Tiuiatalið—Myrkrar—Árstíðirnar—
Tunglið—Umtímatalið- Páskatímabilið
— Páskadagur — Bóltimi — Veðurfræði
Herchel’s—Fastast*örnur-Stærstí heími
— Fyrstu penÍDgar — Ártöl nokkurra
merkisviðburða—Tiil minnis um leland
—Stærð úthafanna—Lengstur dagur—
Þegar kl. er 12—Almanaksmánuðirnir.
Woodrow Wilson , forseti, mefl mynd.
Eftir F. J. Bergmann.
Eftirbátur ættarinnar.^Baga.
8AFNTIL LANDNÁMSSÖGU Í8L. í
VESTURHEIMI L
1. Nokkrir pættir um íslendinga
austan Manitobavatns í Siglunes bygð,
Narrows-bygð, Dog Lake og Moose Horn
Bay, með royndum. Eftir Jón Jónsson
(frá Sleðbrjót).
2. Saga Ítlendingaí Albertahéraði.
Frá Islendingum í Calgary.
Frá íslendingum í Edmontnn,
með myndum. Eftir Jónas J.
Hunjord.
3. Tildrög til ísl. nýlendu stofnu-
nar í Nebraska. Eftir Jón Halidórsson.
Hlekkur i Sögu vora. Gunnar B.
Björnsson .með mynd. Eft.ir S. M. S.
Askdal.
Jósef Jósefsson, með mynd. Eftir
síra Björn B. Jóneson.
Sigfús Magnússon frá Grenjaðar-
stað. Æfisaga með formála og mynd.
Regnið koro. Saga vestan af slétt-
unuui.
lielztu viðburðir og mannalát meðal
Islendinga í Vesturheimi.
Til kaupenda Alinanaksins.
Leiðréttrétting.
Almanakiö er 192 blaösíður að
stærð af þétt prentuðu lesmáli.
Fjölbreytt innihald með fjölda af
myndum og æfiágripum frum-
byggjanna íslenzku hér vestra—
auk annars góðs.
KOSTAR 50 CENT.
Olafur S. Thorgeirsson
678 Sherbrooke St.
Miðsvetrar-samsœti að
LESLIE
Að hveldi þets
16. JANÚAR 1914.
Einsog siður hefir verið til, verð
ur hið almenna miðsvetrar sam-
sæti Saskatchewan íslendinga
haldið þann 16. þ.m- undir umsjá
hinnar sömu forstoðunefndar og
að undanfömu. Samkvæmi þessi
eru orðin svo vel kynt meðal Is-
lendinga að óþarfi er að gjöra meir
en mmna rétt á daginn sem það
verður haldið f þetta sinn. Þó má
Þess geta að eigi verður samkvæmi
þetta siðara hinum undangegnu.
Nefndin hefir tekið að sér að sjá
gestunum fyrir rfkmannlegum
veitingum, glymjandi fslenzkum
söng, fyrirtaks danzi, ogtunglskini
alla nóttina. Forseti samkomun-
nar er W. H. Paulson, þingmaður;
en Páll Magnússon stýrir söngnum.
Þessir halda ræður:—Minni ís-
lands. Dr. Sig. .Túl. Jóhannesson,
Minni Canada Séra Gutt. öutt-
ormsson. minni Vestur íslendinga.
Friðrik Guðmundsson.
Bygðarbúar ætti ekki að gleyma
þessu skemtimóti en koma þangað
sem flestir. Allir eru þangað vel-
komnir, yngri sem eldri, böm og
gamalmenni, þvf til samsætisins er
efnt fyrir alla íslendinga.
Forstöðunefndin.
Sjónleikur
ÞANN 16. JANÚAR
verður leikritið HÚN IÐRAST
leikið af leikfélaginu Mjöll að
Lundar Hall
Aðgangur fyrir fulloðna 35C.
Aðgangur fyrir börn 25C.
Ivaffi verður veitt á staðnum
fyrir 1 50.
DOTTIR
FÁNGANS
Sjónleíkur í fimm þáttum
eftir Townsend
VERÐUR LEIKINN
Mánudaginn 12. Janúar
— í —
ELFROS, SASK.
Aðgangur c-Bezlu sæíi - 75c.
“ Cntiur “ - 50c.
Bama “ - - 25c.
Danz á eftir. b'jórir þnulæíðir
Winnipeg
spilarar spila
tnilli þátta.
fyiir danzmum og
88 Sögusafn Heimskringlu
Jón og Lára
89
90
Sögusafn Heimskringlu
Jón og Lára
91
að heyra’ slíkt frá íullorönum manni. Örvilnanin
hafði algerlega yfirhönd yfir honum.
Lára þaut til hans, laut niður að honum og lagði
handlegg sinn um háls hans.
‘Elskan mín, hvað gengur að þér *• sagði hún.
‘Svona mikil sorg í dag. það liefir eitthvað voða-
legt komið fyrir. ö, seobu mér það, elskan mín’.
‘É'g get ekki sagt þér neitt’, svaraði hann í hás-
um róm, og lyfti hendi hennar af hálsi sínum. 'Yfir-
gefðu mig, ef þú hefir nokkra meðaumkvun með mér,
þá ýfirgefðu mig, og láttu mig einsamlan um þessa
barátt-u. það er eina huggunin, sem þú getur veitt
mér’.
‘Yfirgefa þig jafn sorgbitinn. Nei, Jón, ég hefi
nú heimild til að taka þátt í sorgum þínum, og ég
fer ekki fyrr en þú segir mér alt eins og er. Treystu
mér, elskan mín, hverjum geturðu betur treyst en
konu þinni?’
‘þú skilur það ekki’, sagði hann næstum gramur.
'það eru til sorgir, sem þú getur ekki tekið þátt í,
byldýpi af þjáningum, sem þú aldrei áttar þig á. Guð
banni það, að þín hreina sál lendi nokkru sinni í
þeim svarta straum. Lára ef þú elskar mig, ef þú
aumkast yfir mig — og í sannleika sagt, ég þarínast
þinnar meðaumkunar — j»á yfirgefðu mig stundar-
korn, og lofaðu mér að heyja bardagann einum. J»að
er hinn harðasti bardagi, Lára, sem mín veika sál
hefir nokkru sinni átt í. Komdu aftnr eftir einn
klukkutímsi, elskan mín, og ]»ú skalt fá að vita, að
rmnsta kosti nokkuð af ]»essu íeyndarmáli. Eftir einn
klukkutíma’, sagði iliann ni^eð vaxandi geðshv'æringu
og benti á dyrnar.
Lára stóð eitt augnablik efablatidin ; sem eigin-
kona fann hún, að þetta særði tilfinningar sínar, en
svo gekk hún út. full undrunar og íneðaumkunar.
Éf hun hefðv séð sorgþjáða augnatillitið, sem
fylgdi henni til dyranna, hefði hún séð hann skjálfa,
þegar hún lokaði dyrunum, þjóta á íætur, aQ hurð-
inni og kyssa þann blett hennar, sem fingur hennar
höfðu snert, og slá höfðinu í trévegginn i algerðri j
örvilnan, þá hefði hún skilið styrkleika ástar hans j
og beiskju sorgarinnar.
Hún gekk til herbergis síns, settist þar og fór
að hugsa um þessa duldu sorg, sem hún vissi engar
orsakír til, og hugsanir þessar ollu iienni beiskrar
sorgar og efasemdar um ást og trygð manns sins.
Tíminn var liðinn. Lára stóð upp og gekk hröð-
um fetum ofan gamla stigann, þráandi að heyra skýr- j
ingar manns sins á hinni einkennilegu háttsemi hans,
sem hann hafði lofað að gefa henni.
Hún skalf, þegar hún kom að dyrunum ; svo :
gekk hun inn, hélt niðri í sér andanum og get ekkert 1
°rð talað. ITún fann, að hún gat ekki spurt hann,
en hlaut að standa þar og hlusta á frásögn hans. '
Herbergið var tómt •; hún gat aö eins séð það j
við birtuna frá eldstæðinu, því ekkert ljós logaði 1
þar. Alt í einu blossaði logatunga úr eldinum, sem
sýndi henni bréf liggjandi á borðinu. Hann hafði þá
skrifað henni. það, sein liann hafði skrifað, var of
voðalegt til þess Ijann gæti sagt henni það með orð-
um, og.þess vegna haföi hann skrifað. Von og
traust Hfnaði í huga hennar, þegar hún sá bréfið. ’
Hún hljóp til herbergis síns aftur, því þar logaði
ljós, reif umslagið af bréfinu og las :
‘Elskaða og ávalt elskaða!
‘þegar þú lest þetta bréf, þá hefi ég yfirgefið
þig, að líkindiim fyrir lengri tíma og máske fyrir
fult og alt. Ég elska þig svo heitt, svo innilega,
svo ákaft, að enginn maður hefir nokkrtt sinni
elskað stúlkn iveitara, — að yfirgefa þig er verra
en daRiðinn. þín vegna elska ég lifið. í þessum
hedmi er það ást þín og samveran við þig, sem
veitir mér yndi, aunað ekki, og samt verð ég,
hinn aumasti allra manna, að yfirgefa hvort-
tveggja.
‘Elskan mín! Ég hefi breytt skammarlega og
máske heimskulega. Ég hefi framið glæp til þess
að tengja þitt líf við mitt, í þeirri von, að það
band geti með tímanum orðið lögum samkvæmt
og fullkomið. Tvent hefi ég unnið með þessari
aðferð, — ég hefi náö þér frá ölltim öðrttm karl-;
mötmum — kona Jóns Trevertons fær engan biðil,
— °g óg hefi séð um, að gamla heimilið þitt og
aðrar eigur hins framliðna frænda míns verðilög-[
heimdluð eign þín. öskir hans eru að minsta
kosti uppfyltar með þessu gleðilausa brúðkaupi
okkar.
‘Élg verð að yfirgefa þig, af því það-er. annað [
band, sem bannar mér að vera annað eða meira
fyrir þig en ég nú er : Maöur þinn að nafninu
til, verndari þinn gagnvart öllum öðrum mann-
eskjum, ef þess þarf, og aðdáandi þinn til dauð-
ans. Verði lánið með mér, varir bandið, sem ég
mintist á, ekki til eilífðar. Fjöturinn dettiir af
mér, og ég get komdð til þín sem frjáls maður.
0, elsku Lára, vorkendu mér og fvrirgefðtt mér,
gleymdu mér aldrei og trúðu því, að ég var
neyddur til að breyta eins og ég gerði, að eins af
ást til þín. Ég skal ekki snerta einn skilding af
eignm frænda míns, fyr en ég get komið til þín
sem frjáls maðttr og þegið gæfu og auð af þér.
Til þess tfma ræður þú yfir öllum eignum ltins
látna frænda míns. Satnpson gettir sagt þér,
hvaða ákvarðanir ég hefi gert, og sem skulu
verða uppfyltar þann dag, sem ég verð réttur
eigandi Hazlehurst Manor.
'Ég get ekki sagt meira, elskan min •; ég á ekki
að opitibtra meira. Ef þú virðir mig þess, að
hugsa tmt mig, þá hugsaðu um ntig með vorkunn-
setni. Fyrirgefðu mér, ef þú getur, og af því þú
ert svo góð, vona ég að þú gerir það. Mér er
það huggun í bágindum mínum, aö þú gengur
tindir mínu nafni, og að það er til band, sem
tengir okkur sainan meöan við lifum, enda þótt
við sjáumst aldrei aftur ; en ég vonast samt eft-
ir betra af forsjóninni, ég vona að sá dagtir renni
upp, að ég geti frjáls og glaður heimsótt þig að
gleymdum öllum núverandi sorgum mínum og
andstreymi. 1 þessari von skrifa ég mig þinn
einlægan eiginmann.
Jón Treverton’.
Nokkur augnablik $tóð hún föl eins og lík tneð
bréfið í hendinni, svo bar litm það upp að vörum
ér og kysti það.
‘Hann elskar mig', sagði hún ósjálfrátt. Guði
sé lof. Nú get ég þolað alt, fvrst -ég er viss uttv
það’. ‘ „
‘það gagnar ekkert, að ég reyni að hata hann’,
sagði hún við sjálfa sig, ‘því ég elska hann innilega.
Ég er líklega aumingi, án sjálfsvirðingar, en ég get
ekki hætt að elska hann, enda þótt hann hafi breytt
miskunnarlaust við mig’.
Hún lét bréfið ofan í leynihólf í gripaskríninu
sfnu, settist niður og grét hægan yfir þessari nýjtt
sorg. »
‘Celia sagði satt’, hugsáði hún. ‘Brúðkaup þetta
var ills viti ; hún hefði ekki þttrft að hugsa jafn
tnikið um háls- og úlnliða-línið handa mér’.
Svo fór hún að hugsá um vandræðin og það
‘Kona og ekkja’, hugsaði hún, ‘maðurinn yfirgaf
hlægilega við stöðu sína.
v