Heimskringla - 24.04.1940, Síða 5

WINNIPEG, 24. APRÍL 1940
HEIMSKRINGLA
5. SÍÐA
fortíðinni. Hún er árás á
hrsesni, yfirdrepsskap og kúgun-
aranda. — Ef ekki má sýna
leikrit í þessum anda, án þess að
sé fundið, hvað má þá sýna? Er
það kannske meining ritstjór-
ans, að slík árás hljóti um leið
að vera árás á “eldri trúar-
bragðasetningar”?
Spyr sá, er ekki veit.
Jakob Jónsson
ÞJÓÐRÆKNI OG
ÞJÓÐRÆKT
Eftir próf. Richard Beck
I.
í grein mnini um ísleznkuskóla
Þj óðræknisfélagsins hér í blað-
inu lagði eg áherslu á það, hvert
grundvallaratriði fræðsla barna
°g unglinga í íslenzkri tungu
væri í þjóðræknisstarfsemi vorri
í landi hér. Sá sannleikur hefir
vitanlega verið marg-endurtek-
in vor á meðal, en stendur engu
að síður í fullu gildi; enda má
ætla, að mönnum verði hann að
sama skapi ferskari og fastari
1 minni sem oftar er á hann
minst.
Þessvegna las eg með sér-
stakri ánægju og eftirtekt hina
snjöllu og tímabæru ræðu Mrs.
E. P. Jónsson: “Markviss þjóð-
ræknisstarfsemi”, er hún flutti
á Frónsfundi nýlega og prentuð
var í Lögbergi. Var það sann-
arlega kröftug lögeggjan til ís-
lenzkra foreldra um að kenna
börnum sínum íslenzku, og er
vonandi að áminning þessi hafi
eigi með öllu fallið í grýtta jörð;
einkum má ætla, að ýmsar ís-
lenzkar mæður hérlendis láti hið
fagra dæmi Melkorku — rækt
hennar við mál og menningar-
erfðir feðra sinna — verða sér
til fyrirmyndar. Ekki er þó
sanngjarnt, að skella allri á-
byrgð í því efni á herðar mæðr-
nnna; hinsvegar er það laukrétt
athugað, að miklu meiri við-
leitni og árangurs má vænta í
bessu tilliti frá þeim heldur en
°ss karlmönnunum. Hitt vita
allir ,sem eru að leitast við að
kenna börnum sínum íslenzku,
að það verður ekki gert fyrir-
hafnarlaust, sér í lagi utan ís-
lenzkra bygðarlaga; en þess éru
enn eigi fá dæmi í vorum hópi,
a® það má takast, ef hugur fylg-
ir máli.
Jafnfram\ því sem Mrs. Jóns-
son dregur réttlega athyglina að
hví, hve mjög, það sé undir á-
huga og viðleitni mæðranna
komið, hvort börnin læri íslenzkt
mál, hvetur hún Þjóðræknisfé-
lagið til að leita frekari sam-
vinnu í þjóðræknismálum við
kvenfélögin íslenzku. Efast eg
ekki um, að stjórnarnefnd fé-
iagsins taki þá bendingu til at-
hugunar. Alkunnugt er, að for-
stöðukonur kvenfélagsheiida
heggja kirkjufélaga vorra, og
aðrar þær konur, sem vinna
mest að þeim málum, eru þjóð-
næknar vel í orðsins bezta skiln-
ln&i; enda hafa þær á margan
hátt sýnt í verki þá afstöðu sína
til ættarerfða vorra. Er mér í
fersku minni upplestrar-sam-
hepni sú í íslenzku, sem Banda-
iag lúterskra kvenna efndi til í
tyrra sumar í Winnipeg, fyrir
börn og unglinga, og mun fram-
Vegis á starfsskrá þess. Nefni
eg þetta sem aðeins eitt dæmi
beirrar þjóðrækisstarfsemi, er
'slenzkar konur í landi hér hafa
með höndum. Aukin samvinna
við þær á því sviði ætti því að
Vera þeim málum vorum hinn
mesti styrkur.
Auk þess merkilega þjóðrækn-
Vsstarfs, sem konurnar vlnna
með barnafræðslu á heimilunum
°g í kvenfélögunum, vinna ýms-
^r þeirra, og líklega margar
eiri en oss grunar, að sama
marki með öðrum hætti. Ágætt
?mmi þ«ss er starfsemi hinnar
mulu og þjóðræknu bindindis-
*°nn, Mrs. C. 0. L. Chiswell á
imli. Eins og kunnugt er held-
Ur hún þar uppi Ungtemplara-
8túku; auðvitað er bindindis-
starfsemin höfuð-viðfangsefni
I
hennar, en ekki er starfsemin þó I
eingöngu bundin við það. Þannig
hélt stúkan hátíðlegan Fullveld-
isdag íslands, 1. desember s. 1.,
með sýningu skuggamynda frá
íslandi, íslenzkum söngvum og
upplestri. Fór þar alt fram á
íslenzku. Er þessi viðleitni í
alla staði hin frásagnarverðasta,
og er hennar getið hér hlutað-
eigendum til verðugrar viður-1
kenningar og öðrum til eftir-
breytni.
II.
Dr. S. E. Björnsson komst svo
að orði í grein í Heimskringlu
fyrir stuttu síðan, “að íslenzkar
leiksýningar hafa í sér fólgið
stórvægilegt gildi til viðhalds
tungu vorri og þjóðræknisstarf-
semi yfirleitt í þessu landi.”
Þetta er hverju orði sannara.
Ber því að fagna yfir því, að
þessi viðleitni í þjóðræknisátt-
ina stendur nú með miklum
blóma. Á eg þar auðvitað við
sýninguna á leikritinu Piltur og
stúlka á ýmsum stöðum, sem
séra Eyjólfur J. Melan hefir
samið upp úr samnefndri skáld-
sögu Jóns Thoroddsen, er allir
eldri íslendingar kannast við; og
sýninguna á leikritinu Ofurefli,
er Árni Sigurðsson hefir sniðið
upp úr hinni merku skáldsögu
Einars H. Kvaran með sama
nafni. Hafi leikstjórarnir báð-
ir, leikararnir og aðrir þeir, er
hér hafa lagt hönd að menning-
ar- og þjóðræknisverki, beztu
þakkir fyrir áhugann og erfiðið,
sem slík starfsemi útheimtir. Eg
gríp einnig þetta tækifæri til
þess að þakka Leikfélagi Sam-
bandssafnaðar hið merka þjóð-
ræknisstarf, sem það hefir unnið
með leiksýningum sínum á ís-
lenzku nú í nærfelt 20. ár.
Náskyld hinni íslenzku leik-
starfsemi í landi hér, og' jafn
merkileg frá þjóðræknislegu
sjónarmiði, er íslenzk söng-
starfsemi vor á meðal; hún
stendur nú einnig með blóma
víðsvegar þar sem íslendingar
eiga dvalarstað. Vestur á Kyrra-
hafsströndinni starfar sönfélag-
ið “Harpa” af miklu kappi, und-
ir ágætri leiðsögn Helga S.
Helgasonar, /tóns,kálds. En í
blaðagrein nýlega lýsti Mrs.
Guðbjörg Freeman maklega og
fagurlega ágætum söngsam-
komum flokksins í Bellingham,
Blaine og Seattle. Hitti hún vel
í mark með þessum ummælum
sínum: “íslenzk þjóðrækni deyr
ekki meðan ljóðin og lögin lifa.”
Söngflokkur íslenzkra kvenna
í Minneapolis, undri stjórn prof.
H. Lárussonar, starfar einnig
ötullega og hefir þegar getið
sér svo gott orð, að honum hefir
verið boðið að syngja á þjóðhá-
tíð Norðmanna þar í borg, 17.
maí n. k. Alkunnugt er hið á-
gæta starf Karlakórs fslendinga
í Winnipeg og Karlakórsins ís-
lenzka í Norður Dakota, sem
Ragnar H. Ragnar stjórnar. - —
Megi ríki íslenzks söngs sem
víðlendast verða í landi hér og
hljómar hans bergmála frá sem
flestum íslenzkum brjóstum,
meðan svo er, lifir eldurinn á
arni þjóðrækninnar. Hinsvegar
stendur skrifað: “Þar sem söng-
list dvín er dauðans ríki”. Það
er einnig sannmæli innan landa-
mæra íslenzkrar þjóðræknisvið-
leitni.
III.
Vafalaust hefir þyngt í huga
íslendinga hér vestra, þegar
þeim barst harmafregnin örlaga-
ríka um árás Þjóðverja á Dan-
mörku og Noreg; og eigi þykir
mér ólíklegt, að ýmsum í vorum
hópi hafi hitnað í hamsi yfir
þeim voðatíðindum og hefðu
helst kosið að hefja upp sverð
sitt gegn því ofurefli, sem
frændþjóðirnar á Norðurlön'dum
hafa orðið að beygja sig fyrir.
Danmörku höfum vér íslending-
ar um langt skeið verið tengdir
stjórnarfarslegum og margvís-
legum menningartengslum. —
Hörmum vér því einlæglega ör-
lög hinnar dönsku þjóðar og ósk-
j um þess af heilum huga, að hún
'megi sem allra fyrst losna úr
járnklóm hins erlenda valds og
endurheimta frelsi sitt.
Noregi erum vér tengdir bönd-
um blóðs og erfða. Á hin norska
þjóð því alla samúð vora í harðri
baráttu hennar fyrir frelsi sínu
og sjálfstilveru. Sannast nú
kröftuglega orð Stephans G.
i Stephanssonar í hinu svipmikla
kvæði hans: “Ávarp til Norð-
manna”:
“Við hörpu íslands hnýttur sér-
hver strengur
fær hljómtitring, ef skrugga um
Noreg gengur.
Það snertir innar ættartali í
sögum,
sem ómur væri af sjálfra okkar
högum
og ættpm bæ og böm í Þrænda-
lögum.”
Hver áhrif styrjöldin á Norð-
urlöndum, og þá sérstaklega á-
rásin á Dnamörku, hefir haft a
stjórnarfarslega afstöðu fslands,
er kunnugt öllum íslendingum í
þessu landi. Alþingi sá þann
kostinn vænstan, eftir að Þjóð-
verjar höfðu tekið Danmörku
herskildi, að fá landsstjóminni í
heldur það vald, sem konungur
hafði áður farið með, og alla
umsjá íslenzkra utanríkismala.
Hér er um hið söguríkasta og
merkilegasta spor að ræða af
hálfu íslandsstjórnar, enda þótt
bráðabirgða ráðstöfun kunni að
vera, eftir því, sem sumar fregn-
ir herma.
Fanst mér svo mikið til um
þessa atburði í sögu þjóðar vorr-
ar, að eg sendi Hermanni Jónas-
syni forsætisráðherra svohljóð-
andi skeyti: “Kveðjur. Blessun-
aróskir!” Þó að skeyti þetta
væri sent í eigin nafni, veit eg
að það hefir túlkað tilfinningar
íslendinga í heild sinni hér
vestra gagnvart heimaþjóðinni
á þessum tímamótum í sögu
hennar. Kunnugt er mér ejnnig
um, að Guðmundur dómari Grím-
son sendi heim kveðjuskevti í
sama anda. Laust fyrir helgina
fékk eg svarskeyti frá Hermanni
ráðherra á þessa leið: “Þökkum
heillaóskir. Kveðjur.” Þó að
það væri mér sent, geng eg þess
ekki dulinn, að það er kveðja
frá heimaþjóðinni tfl allra ís-
lendinga í landi hér; þessvegna
hefi eg einnig sagt frá skeyta-
sendingum þessum á opinberum
vettvangi.
Hitt þori eg að fullyrða, að
eigi hefir hlýlegar verið hugsað
til íslands vestan um haf eða
heitar beðið fyrir íslenzkri þjóð
utan landamæra hennar heldur
en nú er gert af vestrænum
börnum hennar. Þau minast orða
Klettaf jallaskáldsins:
“Lítil þjóð á þeirri eyju
þolað hefir margt,
reynt um aldir afl og seigju
eðli lands við hart,
öllum þjóðum öðrutn smærri,
ýmsum meiri þjóðum stærri,
ef menn virtu vits og anda
verkin allra þjóða og landa.”
TUTTUGASTA OG ANNAÐ
SINN Á BRÚÐARBEKKNUM
Frá því var sagt í erlendum
blöðum fyrir skömmu, að bóndi
einn finskur hefði þá fám dög-
um áður kvongast í 22. sinn!
Hann er óneitanlega tekinn að
reskjast, bóndi sá, því að borinn
er hann í þenna heim 1813 og er
því orðinn 126 ára! En unglegur
er hann enn í dag, rjóður í kinn-
um og léttur í spori. Hann hefir
lengst af stundað skógarhögg,
þó að bóndi sé að nafni til, og
gengur enn að vinnu. Hefir
verið hinn mesti iðjumaður alla
æfi. Og ekki hefir hann van-
rækt það boð, að “aukast og
margfaldast og uppfylla jörð-
ina”, því að 79 börn hefir hann
eignast með konum sínum — 48
sonu og 31 dóttur; Er elstn
barnið enn á lífi og tekið aó
reskjast — orðið 106 ára! — En
ekki segir frá niðjum hans að
öðru leyti, eða hversu margir
þeir séu orðnir. En konurnar
hefir bóndi þessi mist hverja af
annari og hafði nú nýlega fylgt
þeirri 21. til grafar. Hann
kunni ekki einlífinu, karl-ang-
inn, enda óvanur því og krækti
sér því í nýja konu — þá 22. í
röðinni! — En búist hafði hann
við því að svo gæti nú farið, að
þetta yrði síðasta konan.
‘OFUREFLI” Á LUNDAR
Það virðist næstum orðið ofur-
efli að hafa nokkura uppbyggi-
lega samkomu eða skemtun í ís-
lenzkum bygðum nema að hafa
dans á eftir, og þessvegna hefiri
leikurinn “Ofurefli” verið illa'
sóttur, því enginn dans var á
eftir. En Leikfélagið á þakkir
skilið fyrir að brjóta þenna flla
vana að þurfa að hafa dans á
eftir hverri skemtun, og vona
eg að það haldi þeirri reglu ef
víðar verður farið með Ofur-
efli, því sannarlega er óþarfi að
kaupa fólk með dansi, til að
sækja þann leik. Eg þekki ekki
Árna Sigurðsson eða neinn leik-
andann, en svo fullkominn er all-
ur frágangur og öll hlutverkin
svo jafnvel leikin að einhver
mjög listráenn og góðum leikara-
hæfileikum búinn hefir þar haft
stjórn á verki, svo, að ekki einu
sinrui hef»r ytf)irsézt um smá
atriði.
Mörgum finst eflaust, og það
réttilega að Imba vatnskerling
sé bezt leikin, hvað sem ritstjóri
Lögbergs segir, og prúðmann-
legri og hæfari prest sé ekki gotc
að finna, en Þorvald Gunnarsson
í þessum leik.
Einbeittni manna þarf ekki að
vera fasmikil eða berast mikið
á til að verða að notum, og þó
þetta hlutverk sé erfitt, þá er
maðurinn svo vel valinn í þetta
stykki að hann hrífur áhorfend-
ur með hinni hógværu, jafnvel
tignarlegu framkomu sinni,
jafnframt því sem staðfesta og
drengskapur er áberandi í með-
ferð á þessu vandasama hlut-
verki..
Það er svo langt frá að nokkr-
ar ófrýnilegar myndir séu í
“Ofurefli” heldur blátt áfram
sannar myndir úr daglega lífinu.
Eg er til dæmis sannfærður um
að Einar Páll Jónsson er mér
alveg samdóma um að við eigum
fjölda, já ofmarga Þorbjarnar
leppa sem tala og skrifa eins og
aðrir vilja en þora ekki að fylgja
sinni eigin sannfæringu. Það er
sannleiksgildi leiksins sem gerir
hann áhrifamikinn, og það er
sannleikurinn hreinn og ómeng-
aður sem okkur yngri fslendinga
vantar. Við þurfum .ekki rit-
stjóra Lögbergs til að segja
hvað sé holt að bera á borð fyrir
okkur í bókmentalegu eða þjóð-
ræknislegu tilliti og eg get full-
vissað hann um að það er ekki
neitt í leiknum Ofurefli sem er
hættulegt fyrir okkur yngi’a
fólkið, heldur er þar að finna
þann lífssannleika og hreinskilni
í kenningum og hvað á að var-
ast, eimitt það sem við efum að
leita að, sannleikanum og þor-
inu að standa við hann á móti
Þorbjarnar leppum mannfélags-
ins.
Um bókmentalegt gildi leik-
rita eða sagna má lengi þrátta.
Eg minnist þess eitt sinn að Dr.
Sig. Júl. Jóhannesson sagði í rit-
dómi um söng að gildi hans
kæmi fram í hvernig hann hrifi
einstaklings hug og hjarta. —
Þetta á einnig við sögur og leik-
rit. Það er nærri broslegt það
sem ritstjórinn hefir að segjp
um Einar H. Kvaran. “En hanr
um það.” En eitt er víst, að
hann getur ekkert sagt um þettr
vinsæla og sannleikselskandi
skáld sem rýrír hann í huguir
allra fslendinga bæði fyr og nú
eða í framtíð. Sögum hans ei
svo vel unnað og víðkunnar o?
viðurkendar bæði af rithöfund
um og almenning, að tilraun rit
stjórans að fara að véfengja bók-
mentalegt gildi þeirra ér næst-
um barnalegt.
Þökk sé Leikflokk þessum
fyrir að sýna þenna leik, sem er
fágaður, og allur frágangur og
meðferð lýtalaus.
Leikfélagið er hér að vinna
eins þarft þjóðræknisstarf og
nokkur íslenzkur félagsskapur
og er vonandi að fólk kunni að
meta það sem vert er. Óskandi
væri að Gull yrði næsta sagan
sem snúið yrði í leikrit og að
yngri sem eldri í bygðum fslend-
inga fái tækifæri að sjá það.
B. Einarson
TILDURDRóSIR OG
HEFÐARKONUR 1
SKALDSKAP ST. G.
STEPHANSSONAR
Eftir Guðmund Friðjónsson
frá Sandi
sem notið—
TIMBUR
KAUPIÐ AF
THE
Empire Sash & Door
CO., LTD.
KlrgrAlr: Henry Ave. Eu*l
Sími 95 551—95 562
Skrifittfa:
Heory *g Argyto
VERÐ - GÆÐI - ÁNÆGJA
I.
Það tíðkast í öllum áttum
bókmentanna, að rtihöfundar
eru skýrðir og skáldskapur brot-
inn til mergjar fyrir almenning.
Ekki skyldi alþýða ætla að henni
sé með þessu gert létt undir
höfði. Þorri manna sem er
hverskonar önnum hlaðinn, get-
ur ekki áttað sig á bókmenta-
greinum stuðningslaust, hvorki
í voru landi né út 1 löndum.,Þar
sem skilgreining bókmenta er á
háu stigi, eða í fullum blóma, eru
rithöfundarnir brotnir til
mergjar og raktar til rótar
stefnur þeirra, uppruni og ætt-
erni hugmyndanna. Stórskáld-
um í útlöndum er sá sómi sýnd-
ur, að umsagnir um þau verða
oft meiri að vöxtum en ritverk
höfundanna sjálfra. Hér í landi
er lítill sómi sýndur skáldunum
að þessu leyti og færist þó held-1
ur í horfið, eftir því sem þjóð
vorri vex fiskur um hrygg, efna-
hagslega og andlega. —
Stephan G. Stephansson er
eitt þeirra skálda vorra, sem j
þörf er á að skýra. Hann er
myrkur í máli og ekki aðlaðandi.
Honum ^r gefin djúpúð fremur
en háttsnild ogefni sumra kvæða
hans er betur til þess fallið, aö
útlistað sé í sundurlausu máli
en lesið samföstu. Rökræður
rímaðar um félagsmálefni eru
eigi til þess fallnar, að tungan
bregði sér á sund í munnvatni.
Eg ætla nú í þetta sinn að
gaumgæfa skáldskap St. G. St.
að því leyti, sem hann f jallar um
tildurkonur annarsvegar, en á
hinn bóginn hefðarkonur.
Þessi höfundur bregður ekki á
þann leik, að kveða götuvísur.
Hann hefir að líkindum litið svo
á, að sú ljóðagerð tilheyrði litlu
spámönnunum. Stephan gerir
aldrei tilraun til að daðra við
tískuna. Hann er einn þeirra
höfunda, sem reynir að hefja
upp til sín heyrendur. Aðrir
fiska í því vatni, að litillækka
sig til þess, er þeir standa jafn-
fætis lágildislýðnum. Á þeim
gatnamótum fæðast götuvísurn-
ar, sem nú eru að hremma at-
hygli eða forvitni þjóðanna, ef
athygli skyldi kalla.
Stundum eru kynlegar orsakir
til ritgerða. Það má kalla útúr-
dúr frá efninu að segja frá til-
drögum að þessari ritsmíð. En
þó vil eg dreþa á þau. Mér hug-
kvæmdist að athuga viðhorf St. |
G. gagnvart tildurdrósum, þegar
eg hafði — af tilviljun — lesið
auglýsingu í reyikvísku blaði. j
Auglýsingin var á þessa leið: i
Hér geta konur fengið litaðar i
varir og augabrýr og kinnar —, I
og fætur mjókkaða — o. s. frv.
Mér svelgdist á við þenna
lestur og eg saup hveljur. Þetta
kom svo flatt upp á mig, að
skepnan í landi voru værj tekin
til að gera svofelda uppreisn
gegn skapara sínum. Mér þótti
þörf á að fá bragðbæti í munn-
inn og tók til Andvakna St. G.
3t. Eg stilti svo til, að bókin
opnaðist sjálfkrafa, og upp kom
‘HlaðgerSur”, kvæði með þvi
fr . Það er báðkvæði um
. _u.'conu, tildui’KN endi, stáss-
i ufu. — Nafnið mundi vera valið
eins og t. Skarphéðinn í Sólar-
ljóðum, sem’ Björn ólsen ætlar
að tákna muni skrautgjarnan
mann, veifiskata, mann sem
berst mikið á. Þetta kvæði um
Hlaðgerði er háðkvæði, hárfínt,
en lætur svo lítið yfir sér að
því leyti, að meðalathygli sézt
yfir skopið í því og neyðarlegu
aðferð, sem höfundurinn beitir,
meðan hann dregur Hlaðgerði
sundur í háðinu.
Þá tek eg til kvæðisins og ætla
eg að gefa það inn í smáskömt-
um.
En því kom eg heim, að eg örlög
þar á
og eitt af þeim, Hlaðgerður, var
þig að sjá.
Því Faxahaus gróf eg í flaginu
hér.
En feigð veit eg enginn sér þó
á mér.
Þó að við höfurn þurft til þess
þriðjung úr öld
að þekkjast og kveðjast og hitt-
ast í kvöld.
Sum skáld fara kynlega ein-
stigi út af þjóðveginum. Það
kalla eg undarlega við brugðið,
að fara í einu stássrófukvæði út
í þann myrkvið aldanna, sem
Oddur víðförli — örvar-Oddur
— reikaði um fyrir 1000 árum
eða þaðan af fyrri. Skáldmær-
ingur þessi segist hafa grafið
Faxahaus í flaginu hér, háður
forlögum sjálfs sín. — Faxa-
hausinn þessi á að baki sér
langa sögu í Fornaldarsögum
Norðurlanda. Svo er sagt, að
Völva framvés kæmi að Torgum,
þar sem fóstri Odds bjó. Hún
spáði því um Odd, að hann
myndi verða ævagamall, fara
víða um lönd, vinna mörg her-
virki en hreppa þann aldurtila að
lokum, að haus af hestinum
Faxa . mundi verða honum að
bana þar á Torgum. — Oddur
spratt á fætur og laust völvuna á
munninn, tók Faxa og drap
hann, gróf hræið djúpt í jörð og
hlóð að grjóti. Að því búnu fór
Oddur í víking og ásetti sér að
koma aldrei á þessar slóðir fram-
ar. En á ellidögum greip hann
heimþrá og löngun til að líta
æskustöðvarnar. Hann stóðst
ekki það mát, og þegar hann
gekk um æskustöðvarnar, þar
sem fyrrum hét Berurjóður, sá
hann blásinn hestshaus í barði
eða flagi. Oddur stakk til hans
með stjóti sínu. Og þá hröklað-
ist naðra undan beininu, og hjó
Odd í fótinn, spýtti í hann eitri
og lyfaði víðförla manninum
bana. — Þessi kynlega saga ligg-
ur að baki því orðatiltæki í
kvæði St. G.: “Og Faxahaus
gróf eg í flaginu hér.” — Sá sem
les eða heyrir kvæðið, verður að
þekkja sögu Örvar-Odds, til þess
að skilja orðaleikinn.
Völvan sá fyrir örlög Odds og
hann varð að hlýða þeim. Og í
annan stað er St. G. bundinn af
örlögum, þegar hann kemur
, heim til þess að sjá Hlaðgerði.
j Það er undirskilið, að hann hefir
jkynst henni í æsku, hefir ætlað
að grafa minning hennar djúpt í
mold, eins og Oddur gróf Faxa.
En hann getur ekki spornað við
örlögunum. Framh.
Baldursbrá
Nú fást keyptir 3 árgangar af
barnablaðinu Baldursbrá fyrir
$1.00, sent póstfrítt. Það eru til
6 árgangar og eru 3 þeir fyrri
innheftir. Ætti fólk að nota
þetta tækifæri á meðan upplagið
endist. Pantanir sendist til:
B. E. Johnson,
1016 Dóminion St., Winnipeg