Heimskringla - 23.07.1958, Blaðsíða 2

Heimskringla - 23.07.1958, Blaðsíða 2
2. SÍÐA HEIMSKRINGLA WINNIPEG, 23. JÚLY, 1958 JJM HEIMSÓKN EISEN- HOWERS FORSETA TIL OTTAWA Það faafa kynstrin öll verið skrifuð um (heimsókn þessa—og ummæli Eisenhowers veri'ö gagn rýnd svo, að dónaskap óblönduð um hefir nærri keyrt. Það er engu líkara en að sum- ir sem um ræðu Eisenihowers hafa skrifað, hafi álitið komu hans hingað fólgna í því að skrifta hér á hnjánum fyrir þingi Ottawa, aÖ Bandaríkin eða for setinn væri upphaf og endi alls þess sem erfiðlega hefir hér tek ist með á síðari árum, og eitt meðj öðru, eins og gjafahveiti fráj Bandaríkjunum, á að hafa verið orsök til. En Eisenihower fór ekki á knén út af því í ræðu sinni, heldur sagði slíkan mark- að standa hverjum sem væri op- inn ennþá. En birgðir Banda- ríkjanna hefðu minkað við það, sem grynti á markaðsforðanum í heiminum og góð áhrif hefðu bæði á markað og hina félausu, sem annars hefðu orðið að sjá af vorri hjálp sem öðrum nauðsynj um. Þegar Bandaríkin ákváðu að hjálpa öðrum þjóðum, voru það fæði og föt, sem fyrst komu til mála, af birgðum þjóðarinnar, sem annað. En fyrir gjafir Bandaríkjanna, gátu þessar þjóð ir notað fé sitt til kaupa á meira hveiti og fleiru frá öðrum þjóð- um. Liberalar notuðu heimSóknina til þess, að sýna almenningi, að núverandi stjórn væri óhæf við völd, að því er kæmi til viðskifta hennar við Bandaríkin. Þangað á rætur að ekja dónaskapur all- ur, sem út á prent hefir síðan komið um ræðuna. í einni grein sinni var blaðið Winnipeg Free Press þó svo sanngjarnt að spyrja til hvers menn hafí haldið að forsetinn hafi hingað komið. — Þar var ekki gert ráð fyrir því, að það hefði verið neitt Canossa- ferðalag eða til syndalausnar. Forsetinn kom hér fram sem ein- lægur og hreinskilinn vinur, en taldi hvorki Bandaríkln né Can- ada al-fullkomin, en sem vel gætu drotnað yfir syndum sín- vim eða því, er þeim bæri á milli, og heimurinn hefði lengi öfund- að þessar þjóðir af sem fyrir- mynda nábúa. En í allri mælginni um þessa heimsókn, ætlum vér Charles Lynch, fregnrita Winnipeg Tri- bune, þræða sanngjörnustu leið- ina í heimsóknarmáli forsetans, en honum farast orð á þessa leið í blaðinu Winnipeg Tribune, 12. júlí og skrifar frá Ottawa: Eg hefi verið einn þeirra er um land þetta hafa hents fram og aftur og hrópað hátt um skort inn á góðum þjóðarleiðtogum vestlægu þjóðanna aðallega í London, Washington og París. Eftir að hafa séð forseta Bandaríkjanna og forsætisráð- herra Breta í heimsóknum hér í Ottawa vil eg að nýju segja fá- ein orð um þetta efni. Það er komið í venju að segja um Eisenhower, að hann sé sjúk ur, hann muni ekki endast út kjörtmabilið, hann sé ekki nema part af tímanum forseti og á- hugalítill í starfi sínu. Hann sé lamaður og að kjósa hann aftur í embættið komi ekki til mála. Bandaríkin verði að snúa við blaði og hugsa um að kjósa Nix- on. Eg hefði ekkert orðið hissa á að sjá Eisenhower er hann kom hingað borinn heim af flugfar- inu, og reynt að veifa skjálfandi hendi til þeirra sem héi; buðu hann velkominn. En ekkert af slíku átti sér stað. Eisenhower var i bezta skapi og hinn hressasti. Hvar sem hann kom vakti hann athygli og eftir öðrum var lítið tekið en honum. Móttökunefndin var heilluð af honum. Hann tók hinn brattasti þátt í gólfleik, bg flutti ágreiningsmál Canada og Banda- ríkjanna svo kröftuglega að Can adamenn höfðu aldrei heyrt um það mál talað rösklegar og á- kveðnara. Ef þessi maður er aðeins að hálfuleyti fær um að leysa for- setastarfið af Ihendi, mundi eg ;ekki fyrir þeim vilja verða, er að fullu leysir það af faendi. Og ef eg mætti ráða því, hver sendur yrði til samtals við Krushchev um vandamál heimsins, mundi eg engan til þess kjósa, fremur en[ Eisenfaower. Eg treysti engum af okkar vestlægu foringjum að halda sínu fyrir Khrushchev sem Eisenihower. Á bak við bros Eisenhowers býr meira líf og f jör, en læknar ( hans faafa enn uppgötvað. MacMillan forsætisráðherra, Breta, hefir ekki um skeið átt ( sérlegu láni að fagna í blöðum heimalands síns. En þegar hann kom hér fram síðast, kom í ljós,' að þar er maður þéttur á velli og þéttur í lund. Þing Can. hafði ekki búist við annari eins ræðu og Macmillan flutti, er líkleg er nú til að verða talih í flokki annáluðustu ræða,1 sem í þinginu hafa verið fluttarJ Fregnritar stóðu og berskjald-' aðir fyrir vegna undirbúnings-’ leysis um efnið, sém hann talaði um á fundi þeirra og fult var af fróðleik og kryddað fyndni. Og í sambandi við mál kaldastríðsins hafði hann fróðleik að flytja vestlægum þjóðum sem þeim var| spá-nýr. Vestrið virðist með þessum tveimur mönnum, Eisenhower, og Macmillan vera brynjað viti og þrótti, sem það þarf á að halda. Eg hefi ekki haft tækifæri, að kynna mér til hlýtar starf Charles de Gaulle hershöfðingja.1 En margt af því sem hann hefir gert, og’er að gera, minnir á að Frakkland hafi loks mann við stýrið, er að kveður. Hann er laus við alla geðþekni og gamansemi. En það er hægt að fyrirgefa hon um, ef honum hepnast, að endur reias Frakkland til sjálfsábyrgð- ar sem áður í málum vestlægra þjóða og málum heimsins. Og áður en eg skil við þessi mál vil eg bæta því við, að Johp Diefenbaker hefir sýnt svo mikla árvekni og skyldurækni i með- ferð viðskiftamála Canada, að í hópi forvígismanna vestlægra muni eiga eftir að verða brátt skráður. Þetta er nú ef til vill út úr dúr. En spurningin fyrir mér er sú, hvort við hlaupum ekki langt yfir samt, í leitinni eftir leiðtog- um til varnar lýðræði voru. FRÁ LUNDAR Aldrei sjást neinar fréttir í íslenzkublöðunum héðan frá Lun dar. Hér eru þó margir íslend- ingar, bæði í bænum og út í byggðinni í kring, og hér skeð- ur ýmislegt, sem landar vorir í öðrum plássum hefðu gam- an að fréttS. Ekki kemur þetta fréttaleysi Jiéðan til af því, að hér sé ekki margir íslendingar vel færir um, að skrifa fréttir til blaðanna, og ekki kemur það heldur til af því, að fólk hér sé svo inni í sjálfu sér, að það kæri sig ekki um, að þess sé að neinu getið. Nei, fólk hér er mjög frjálslynt, bæði innávið og útá- við og vill taka þátt í félags líf- inu með samúð og samhygð. Það kemur bara til af því, að engin tekur sig fram með, að byrja. LundarJbær er ekki stór um- máls, en það er snotur bær; mörg mjög reisuleg Rús, sem hafa kostað eigendurna mikla peninga að byggja. Hér eru fjór ar sölubúðir, sem verzla með alla nauðsynjavöru, kaffihus eru þrjú; bíla-viðgerðarhús þrjú, veg legt póstafgreiðsluhús, all snort ur sveitarskrifstofa, stór tví- lyftur barnaskóli, skósmiður, verkfærasalar, sem selja öll nauð synleg landbúnaðarverkfæri og mjög fullkominn pentsmiðja. Gangtraðir úr cementsteypu eru sumstaðar meðfram strætum, rafljós í hverju húsi. Yfir fjögur hundruð talsímar í bænum og út um bygðina. Á þessu má sjá, að hér býr framfara fólk. En hér er enginn pestur og því endlegt Iíf daufara en annars mundi vera. Skemtanir eru hér nokkuð ein- hliða og mest fyrir yngra fólkið, svo sem dans og myndasýningar, en eldrafólkið kemur hvert til annars ög spilar á spil sér til skemtunar og tímastyttingar. í eina tíð mátti svo heita, að Lundar væri al-íslenzkur bær, en nú er komin breyting þar á. Nú býr hér fólk af flestum þjóð- ílokkum nema Kínar, og Gyð- ingar. Þeir þrífast ekki hér, og nú í seinni tíð eru margir frum- kyggjarar þessarar álfu—índíán- ar, sem við köllum kynblend- inga—fluttir inn í bæinn. Öll regla í bænum er góð, enda er oddvitinn reglumaður og líð- ur enga óreglu. Svo er hér lög- regluþjónn, sem faefir augu og eyru allstaðar, það kemur sér líka vel, þar sem hér er hótel og bjór- sala, og oft hávaðasamt þar i kring, þegar halla tekur'degi, en það stendur aldrei lengi yfir er þeir sjá skjöldinn, sem lög- reglan ber á húfunni. Skattar eru hér svo lágir á fólki, að sveitarstjórnin á erfit með að geta gert svo mikið seih vildi, að vegabótum, en ráðið leggur allt kapp á það, samt sem áður. Einn dragbítur er á eflingu og framförum þessa bæjar, en það er atvinnuleysi. Þegar ungling- arnir eru komnir á þann aldur, að geta unnið, þá verða þeir að fara burtu í önnur pláss til þess að fá atvinnu. Landbændur búa hér flestir góðu búi. Þeir stunda flestir blandaðan búskap, eða það sem kallað er “mixed farming”, hafa bæði hjarðir skepna og korn- akra og farnast vel. Hér var um eina tíð mikil fiskveiði í Mani- tobavatn, en nú er fisknrinn orð- inn lítill í vatninti, og fáir stunda nú þá atvinnugrein. Heilsufar fólks hér má heita gott. Maður telur það ekki með veikindum þó fólk fái dálítið kvef og hósta né heldur þó gam- alt fólk finni til gigtar stöku sinnum, slíkt er "Svo gamalt og algengt. Sumir bændur hafa selt bújarð ir sínar og bustofn og flutt inn til bæjarins, keypt sér þar heim- ili til að geta eytt (elliárum sín- um í rólegheitum eftir þraeldóm og slit við landbúnaðinn í mörg ár. Sunnudaginn þann 13. þ.m. komu saman yfir hundrað manns við landnema minnisvarðann hér á Lundar til að minnast landnams fólksins í Grunnavatns- og Alfta- vatnsbygðum í ræðum, kvseðum og söng. Athöfnin fór prýðilega fram í allastaði. Að athöfninni afstaðinni fór fólkið niður að öðru samkomuhúsi bæjarins og þáði ókeypis, rausnarlega fram- bornar veitingar. Það hefir ver- ið svo ráð fyrir gert, að athöfn fari fram við minnisvarðan í júlí mánuði ár hvert. Mrs. Salomi Halldórsson, sem er fyrsta' barnið, sem fæddist í Álftavatnsbygðinni, lagði blóm- sveig á fótstall varðans. Þegar séra Bragi Friðriksson vígði varðan, þá var þar Mrs. Guðný Halldórsson, sem lagði blómsveig að fótum varðans, en hún er fyrsta barnið, sem fæddist í Grunnavatn&bygðinni. Þjóðræknisdeildin hér á Lun- dar faefir nú tekið að sér að sjá um minnisvarðan í framtíðinni, og er það vel farið. Spá mín er, að Lundar eigi eft ir að verða einn af blómlegustu bæjunum hér á milli vatnanna ef haldið er í horfinu. Beinsteinn í brösunum Students of Icelandic Des- cent Graduating from the Manitoba Teachers Col- lege June 1958 ANDERSON, Cecil Walter, son of C. G. Anderson, 409 Beverley St., Winnipeg. AJNTDERSON, Lillian Hope, daughter of M. Anderson, Box 1, Riverton, Man. BALDWINSON, Helga Soffia, daughter of Mrs. Valgerður Bald winson, 334 Semple, Winnipeg. Winner of both IODE and Vik- ing Soholarships. BALDWINSON, Olof, daughter of B. Baldwinson, Thicket Por- tage, Man. BJARNASON, Laura-Jean, daughter of V. Bjarnason, Glad- stone, Man. EGGERTSON, Irene June, daughter K. Eggertson, Hecla, Man. - GUDMUNDSON, Sigurbjorg Lillian, daughter K. Gudmund- son, Arborg, Man. ** QUDNASON, Lorelíe, daughter S Gudnason, Glenboro, Man. GUDNASON, Rosalie, daughter S. Gudnason, Gl,enboro, Man. HANNESON, Mary Ariene, daughter A. W. Hanneson, Lang- ruth, Man. HORNFORD, Gudrun Freda, daughter J. Hornford, Arborg JOHNSON, Anna Steinunn, daughter N. R. Johnson, Lundar. JOHNSON, Asa Lillian, daugh- ter Mrs. B. Johnson, Riverton, JONASSON, Hubert John, daughter C. Jonasson, Selkirk. JONES, Gerald Thor, son of Mrs. Louise Jones, Selkirk, Man. KJARTANSON, Joanne Val- gerdur, daughter O. Kjartanson, Steep Rock, Man. MAGNUSSON, Vivian Johanna Sigurbjorg, daugihter J. E. Magn usson, Lundar, Man. CITY HYDRO . . . an outstanding example of successful municipal ownership msz. 1 City Hydro’s recently opened operating building at Notre Dame and Weston City Hydro’s electric utility made a profit of $1,416,170 for the year 1957. From this surplus $450,000 was contributed to the City’s General Budget ,to help relieve the taxpayers’ burden. Since 1938, over $10,500,000 has been contributed to the City’s funds for this purpose. People of Winnipeg used over 1,160,643,800 kilowatt hours of electricity last year. City Hydro continues its multi-million dollar program of renovation and expansion to enable the utility to provide the finest electric service at the lowest possible cost. City Hydro extends best wishes to thc Icelandic Community of Winnipeg on the occasion of its Annual Celebration. HVAÐ VELDUR AÐ J0E ER EINS 0G HANN ER? 4 Hvert sem Joe situr inni í fagurrí stofu sinni, eða hefir einhy«rju að sinna, er faann ávalt sem gröggaður. Hann er ofdryki£jurna'5ur. Drykkjuskapur Joes, er honum skaði og skömm, fjölskyldu hans til ófaamingju, og fram undan aldrei annað en erfiðleikar. En hann getur ekki hætt að drekka. Hvernig varð hann svona? Einhver gaf honum fyrsta drybk- inn, ef til vill faðir faans, sem hélt að það væri hættulaust að minsta kosti. Mjög líklegt er og að vinir hans hafi sagt honum að vera með og standa ekki í vegi skemtunar, en drekka eins og hinir. Ögranirnar eru endalausar er kemur til þess, að koma mönnum til að drekka. En Joe var ekki einn af þeim, er drekka til þess að vera góðir selskapsmenn. Hann var einhvern veginn svo gerður, er hann neytti víns, að það hlaut að verða honum fótakefli. Þeir sem gáfu Joe drykk og örfuðu hann til að drekka, hjálpuðu til að gera hann að því sem hann er. Varst það ÞÚ? One in a serios presented in the publio interest by the MANITOBA COMMITTJJE on ALCOHOL EDUCATION ' k. ‘e ■■■ ■ ! .Lr tr'fc’í*. G, tUAÍái&kn. Department of Education, Room 42, Legialative Building, Winnipeg 1. '' WHitehall 6-7289

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.