Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 29.03.1899, Blaðsíða 4

108
Þjóðviuinn ungi.
VIII, 27.
Lífsábyrgðarf élagið
„STAR“
er almennt viðurkennt að vera hið hag-
felldasta og bezta félag, sem menn geta
átt kost á að tryggja líf sitt í, bæði
fyrir fullorðna og börn á unga aldri.
Allar nauðsynlegar upplýsingar gefur
undirritaður umboðsmaður félagsins.
J'on Hélgason, verzlunarm. á Isafirði.
Crawfords
ijúíFenga
BISCUITS (smákökur)
tilbúið af CRAWFORD & SONS
Edinburgh og London.
Einkasali fyrir Island og Færeyjar
F. Hjorth & Cg
Kjobenhavn K.
íslenzk Mmcrki
brúkuð, óskast til kaups með eptirfylgj-
andi verði:
3 aura á 21/, eyri, 5 aura á 2 aura, 6
aura á 4 aura, 10 aura á 2 aura, 16 aura
á 10 aura, 20 aura á 6 aura, 40 aura á
10 aura, 50 aura á 35 aura, 100 aura
á 75 aura. Þjónustufrimerki: 3 aura á
3 aura, 5 aura á 5 aura, 10 aura á 6
aura, 16 aura á 16 aura, 20 aura á 12
aura, 50 aura á 40 aura.
Menn eru beðnir að snúa sér til
Premierlieutenants F. Gavtz, Hélsingor,
Ðanmark. Borgun verður send með
næsta póstskipi.
Taíifl eptir!
Verzlun M. S. Amasonar á Isafirði
hefur nægar birgðir af skótaui, skóm og
vaðstígvélum handa sjómönnum, hand-
unnum hér; er hvergi selt eins ódýrt,
til dæmis: ný vaðstígvél á 20 kr., karl-
mannsfjaðraskór 8—9 kr., og vatnsleðurs-
skó á 7—8. Sólningar á karlmannsskóm
og vaðstígvélum 2 kr. 25 au., sólningar
á dömuskóm 1 kr. 75 au. og aðrar skó-
viðgerðir hér eptir. Skósmíðaverkstof-
unni sem jeg hef byrjað á við verzlan
mina veitir hr. skósmiður Hallgrímur
Jónsson forstöðu, og skal allt sem af
henni kemur vera vel vandað.
Sama verzlun hefur og til sölu á-
gœtan hákarl.
ísafirði 10. marz 1899.
M. S. Árnason.
Dia.fl, niðristaða og lóðarstykki
fannst ný skeð út og norður af Arnar-
nesi. Mark: Á. N. — Eéttur eigandi
vitji til Kristóberts Jónssonar á Selja-
landi, borgi fundarlaun og auglýsingu
þessa. —
Yottorð.
I rúm 8 ár hefur konan min þjáðst
mjög af brjóstveiki, magaveiki og slœmri
méltingu, og hafði hún þess vegna reynt
ýmisleg meðöl, en árangurslaust. Jeg
tók þvi að reyna hinn heimsfræga Kina-
lífs-elexír hr. Valdemars Petersens í Frið-
rikshöfn, og keypti jeg því nokkrar flösk-
ur hjá J. R. B. Lefoli á Eyrarbakka.
Og þegar hún hafði brúkað tvær flöskur,
tók henni að batna, meltingin skánaði,
og taugarnar styrktust. Jeg get því af
eigin reynzlu mælt með bitter þessum,
og er viss um, ef hún heldur áfram að
brúka þetta ágæta meðal, nær hún með
tímanum fúllri beilsu.
Kollabæ í Fljótshlíð, 26. jan. 1897.
Loptur Loptsson.
Við undirritaðir, sem höfum þekkt
konu L. Loptssonar i mörg ár, og séð
hana þjást af ofan nefndum veikindum,
getum upp á æru og samvizku vitnað,
að það er fullkomlega sannleikanum sam-
kvæmt, sem sagt er i ofan rituðu vottorði
hinum heimsfræga Kina-lífs-elexir til
meðmæla.
Bárður Sigurðsson, Þorgeir Gfuðnason,
fyrverandi bóndi bóndi
á Kollabæ. á Stöðlakoti.
Kína-lífs-elixírixiii fæst hjá
flestum kaupmönnum á Islandi.
Til þess að vera vissir um, að fá
hinn ekta Kina-lífs-elixir, eru kaupendur
beðnir að líta vel eptir því, að
standi á flöskunum i grænu lakki, og
eins eptir hinu skrásetta vörumerki á
fiöskumiðanum: Kínverji með glas í
hendi, og firma nafnið Valdemar Peter-
sen Frederikshavn, Danmark.
PRENTSMIÐJA ÞJÓÐVILJANS UNGA
90
úr pípunni sinni, saup vænan teig úr ný fyllta glasinu,
og hóf svo sögu sína á þessa leið:
„Það eru nú í sumar liðin rétt 22 ár, síðan saga
þessi gerðist; það var þriðja veturinn, sem eg hafði for-
mennskuna á barkskipinu „Mary Ann“, 400 smálesta
skipi, með tólf farþega rúmi.
Það var fagurt og gangmikið skip, fljótt, sem
máfur, og þétt sem selur.
Já, hún var ung í þá dagana, og létt á sér, sem
dansmey á gólfi, hún „Mary Ann“ mín, og guð blessi
hana.
En nú hefur hún legið uppi undir Færeyjum á
sjöunda ár, nokkur hundruð faðma undir sjávarmáli.
Skipið var hlaðið ýmis konar varningi, og 8 voru
farþegjamir.
Gegnum sundið milli Englands og Frakklands höfð-
um vér all-góðan byr; en er vér höíðum verið skamma
hríð i rúmsjó, hrepptum vér óveður svo mikil, að ekki
sá út fyrir borðstokkinn, og stóð svo i þrjá daga fulla.
En á fjórða degi, er veðrið fór ögn aptur að skána,
og skipið að láta að stýri, vorum við á 60. mælistigi,
nokkur hundruð sjómílur frá Islandi.
Mér leið svipað, sem síld í salti, og blótaði, sem
Hundtyrki, frá morgni til kvölds.
Það var ekki umtalsmál, að 10 dagar myndu ganga
til þess, að komast aptur á rétta leið, og svo var mað-
ur rétt að krókna í kulda.
Á hverjum hálftíma fresti lét jeg færa mér sterka
rommblöndu upp á þilfarið; en hvað stoðaði það?
Norðaustan vindurÍDn næddi, og nísti mig að beini.
91
Og i reiðanum, ránum og stöngunum, söng, sem í
fölskustu hljóðpípu.
Það var komið á fjórðu vöku; við höfðum athugað
lóðlínuna, og skrapp jeg þá ofan i káettu mina, til þess
að færa inn í skipsbókina.
Jeg hlakkaði til þess, að koma niður í hlýindin, og
hafði líka enga vanþörf á því, að þýða ögn á mér klakann.
En nú skuluð þið heyra!
Þegar jeg kem i káettudyrnar, sé jeg mann sitja
við borðið, með sjókortið fyrir framan sig.
Þetta var langur og mjór sláni, með ljóst heilskegg,
á að gizka þritugur, og þekkti eg hann ekki.
„Hver er þetta?“ spurði eg.
Við þessa spurningu mína leit maðurinn upp, mj ög
áhyggjufuilur á svipinn, hvessti á mig stór og vatnsblá
augun, og dró um leið vísifingurinn yfir uppdráttinn,
svo sem vildi hann sýna mér, hvaða leið eg ætti að halda.
Það fór um mig einhver ónotahrollur, rétt eins og
strokið væri með kaldri hendinni niður eptir bakinu á
mér; en jeg hrissti það þó vonum bráðar af mér, og
setti i mig íllsku við sjálfan mig.
Nú, það er sjálfsagt einhver af farþegjunum,
hugsaði eg.
Jeg hafði undanfarna viku haft litinn tíma, til að
skipta mér af farþegjunum, og þekkti þá þvi ekki.
Einhver þeirra hefur nú skreiðzt þarna inn í ká-
ettuna mina, og ætlar að gera mér bylt við, hugsaðijeg.
En rétt i sömu svipaninni, er eg var að hugsa
þetta, verður mé.r litið á, að maðurinn hefur skipstjóra
húfú á höfðinu, og er i sjómannabúningi.
Jeg gekk nú áfram inn í káettuna.