Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 14.12.1905, Blaðsíða 3

:39
Bessaataðir 14. des. 1905.
Tíðarfar afar óstöðugt, og stormasamt, síðasla
vikutímann, ýmist rigningar, eða kafaldshríðar.
Skip Thore-félagsins, „Tryggvi kongur11, kom
frá útlöndum 7. þ. m. — Meðal farþegja, er með
skipinu komu, voru: consúll D. Thomsen, og
frú hans, kaupmennirnir Bj'&rn Olsen frá Patreks-
firði og Garðar Gíslason frá Leith, verzlunar-
agent Ghr. Fr. Níelsen, skipherra Bj'&rn Ólafsson*
og Bjarni Þorlcelsson, bátasmiður.
Skipið lagði af stað til Breiðaflða, og Vest
fjarða, 18. dtis. Meðal farþegja var útvegsmaður
Eðvarð Asmundsson frá Isafirði.
f 4. þ. m. andaðist í Reykjavík kaupmaður
Theódór Matthíesen, 52 ára að aldri.— Foreldrar
hans voru: Arni Matthíeaen, verzlunarmaður í
Hafnarfirði, sonur Jóns prests Matthíassonar i
Arnarbæli, og Agnes Steindórsdóttir Waage. —-
Theódór sálugi var lengstum verzlunarmaður fí
Hafnarfirði, en kaupmaður i Reykjavík síðustu
árin. — Hann var regluraaður, og margt vel
gefið, svo að telja má að honum eptirsjá, okki
eldri manni.
Hann lætur eptir sig okkju, Þuríði Gwðmnnds-
döttur að nafni, og þfjár dætur, nllar upp komn-
ar, og er ein þeirra gipt.
Máimfélagið í Reykjnvik hefir nýlega aug-
lýst, að tími sá, er Reykvikingar hafa forgangs-
rótt, að því er kaup á hlutabréfum fólagsins
snertir, só út runninn 29. þ, m.; en nú hefir bæj-
arstjórnin maelt svo fyrir, er fullnaðarsamningar
voru gerðir við félagið, að frestur þessi skulj
lengdur til febrúarloka, svo að fólngið tekur eigj
til starfa, fyr en í naestk. marzmánuði.
Stjórn fóiagsins kvað nú hafa ráðið, að kaupa
ekki demantsbor, svo sem fyrst mun hnfa vorið
hugað — þeir taka upp stöngla af jarðlaginu,
svo að rannsaka má, hvaða efni eru á hverri
dýpt, sem er —-, heldur ieigja borinn, og menn,
til að annast borunina, og er gert ráð iyrir, að
kostnaðurinn við hverja borholu fari eigi fram
úr 1 þús. krónum i mesta lagi.
Væntanlega verður það þá í næstk. úíarzmán-
uði, sem leyst vorður úr þeirri hpurnitlgúnni,
hvort málmnám muni borga jsig í ‘Oskjuhlíðar-
! mýrinui.
Bráðkraddur. Sá atburður gerðist á hingað-
leið „Tryggva kongs“, milli Kaupmannahafnar
og Leith, að oinn farþegjanna, Guðm. GuðmunAs-
son, fyrrum fulltrúi bæjarfógetans í Reykjavík,
varð bráðkvaddur, og var lík hans flutt í land
í Leith.
Skipabryggja við Skerjafjiirð. Mælt er, að
eigendur Skildinganess, í félagi við L. Z'óllner ^
Newcastle on Tyne, og íleiri erlenda auðmenn,
hafi í huga, að byggjajjhafskipabryggju viðJSkerja-
fjðrð, milli Skildinganess og Nauthóls, reisa þar
vörugeymsluhús, Og flytja vörurnar þaðan með
járnbraut tíl Reykjavíkur, og er gert ráð fyrir,
að kaupmenn i Reykjavík geti.á þann háttfong-
ið vörur sinar öllu kostnaðarminna frá skips-
fjöl, en nú, meðan er notast er við hafnarlevsið
í Roykjavík.
Fyrirtæki þetta, er hlýtur að hafa afar-mikla
þýðingu fyrir vöxt og viðgang Reykjavíkurkaup-
staðar í heild sinni, mætir þó megnri mótspyrnu
af hálfu þeirra, er lóðir eiga i grennd við gömlu
höfnina, sem munu óttast, að lóðir þeirra hækki
þá eigi frekar í verði en orðið er. — En ólík-
legt er, að Reykjavíkurkaupstaður fari að leggja
fram stórfé, er skipta myndi óefað hundruðum
þúsunda, til að gera við núverandi hafnarómynd,
að eins til þess að halda eignum nokkurra manna
i óeðliiega háu verði, og iáta ‘almenning bera
þann óþarfa kostnað.
Félag eitt í Reykjavík, er ráðherrafrú Ii.
Hafstexn veitir forstöðu, og ætlar sér, að koma á
fót eine konar barnahæli, þar sem fátækar mæður
geti komið börnum sínumjfyrir umjtíinajað sumr-
inu, svo að þær geti leitað sér artvinriu, hefir
nýlega gefið út merki, nokkuð stærri, en vana-
leg frímerki, sem seld eru á 5 aura hvert, og
er ætlast til, að þeir, sem félagið vilja styrkja,
kaupi merki þessi, og lími þau á sendibréf, auk
vanalegra frimerkja. — Merki þetta er hvítur
fálki, á blám grunni, og stendur orðið „barna-
hælið“ yfir, en „karítas“ íkærleikij umlir, og
hefir þó fálkanum lengstum verið önnur list
lagnari, sem kunnugt er.
Því verður eklti neitað, að tilgangur félags-
ins er lofsveiður, eins og allt, sem til þessmið-
ar, að gora hinum efna-minui lífsbaráttuna auð-
veldari, og væri þvi æskilegt, að félaginu gæti
áskotnazt nokkuð fé við sölu þessara merkja,
enda munar það litlu hvern einstakan, sem bréf
sendir, að bæta einu 6 aura-merkinu á það, en
safnast þó er saman kemur.
Enn þá einu sinni vil eg minna karl
og konu á, að líftryggja sig. Það er
stórkostlegt íhugunarleysi, að draga það
dag frá degi, því þó maður ekki deygi
í náioni framtið, — sem ekki er þó hægt
að segja um þá getur maður jafnt í
dag, sem á morgun, inisst heilsuna, eða
slasazt, og þar af leiðandi orðið ófær til
líftryggingar.
Smiið yður því seni fyrsttil S- -A..
Kristjánssonar á Isafirði, sem
er aðal-Agent á Vesturlandi, fyrir lifsá-
byrgðarfélagið „I >an“, sem samkvæmt
óhrekjandi samanburðum, er hið langbezta
lífsábyrgðarféiag, sem kostur er á.
Heilnæmasti og bragðbezti
oíð-bittBrinn
er egta Kína-líís-elexírinn, þegar honum
176
pg vel menntaðir, og gamlir skólabræður; en hvorugur
þeirra þekkti Duckworth neitt til muna.
Þeir vissu að eins, að hann hafði verið í Kalitorn-
iu, og auðgazt þar mjög við gull-gröft, og verið við ýrns
æfintýri riðinn.
Duckworth bjó í Hill-stræti, sem piparsveinn,
virtist koma vel fram, og hélt þar ágætar miðdegisveizlur,
svo að Herries og Grilroy, sem voru hreinir og beinir, en
ef til vill eigi að því skapi glöggskyggnir, töldu hann
„bezta lagsbróður.a
Annars var ekki að sjá, að hr. Duekworth væri alls
kostar rólegur, er hann stóð fyrir framan spegilinn í
svefnherbergi sínu í Gtordon-veitingahúsinu, og var að
hnýta á sig hálsbindið, áður en hann gengi á fund fé-
Jaga sinna.
Liðagígtin, sem hann hafði legið í, hafði haft mjög
veiklandi áhrif á hjartað, og var það þó ekki það, er olli
því, hve órór hann var, heldur hitt, að hugsanir tiaus
hvörftuðu eitt ár aptur í timann.
Hann minntist næturinnar i Rómaborg, er Gilroy
barg lííi hans, er maðurinn, með örið á hendinni, veitti
honum banatilræði, sami maðurinn, er orðið hafði á leið
hans í dag.
Honum flaug i hug, að hann hefði eigi sagt Gilroy, nema
rnndan og ofan af, að því er snerti orsökina til þessara
leyndárdómsfullu banaráða.
Hann hafði minnzt eitthvað á hefnigjarnan vitfirr-
ing, er þættist hafa sætt órétti, er lagt var löghald á
gullnámu eina, inann, sern hann atdrei hetði séð; og
þessa skýrslu hafði Gilroy látið sér nægja.
173
í mannþvögunni á gólfinu, og átti þar ærið að starfa,
kallar til þeirra:
„Halló! Þið þarna ! Komið, og takið rauðhærða
skrattann hérna, og haldið honum! Hitt skal eg svo ann-
ast.“
Tveir af Englendingunum hlupu þegar til, en hinn
þriðji hreifði sig hvergi.
Hann var grennri, en félagar hans, og drættirnir
kringum munninn virtust benda á mikla festu, eða jafn
vel á grimmd.
Það var auðséð á honum, að hann hafði verið
veikur, og eigi náð sér fytlilega aptur.
Nú stóð hann þarna, alveg hreifingarlaus, svo sem
einhver kynlegur fyrirburður hefði töfrað huga hans.
Sterkleg hönd, með einkennilegu kross-mynduðu
öri, sást i mannþvögunni, sem var að byltast um, og
berjast, á gólfinu.
„Hjálpaðu okkur, Duckworth!“ mælti annar félaga
hans. „Beygðu hendina á karlinum hérna aptur fyrir
bakið á honum“.
En Duckworth hreifði sig ekki úr sporunum. —
Það var engu likara, en hann hefði séð apturgöngu, og
nú var hÖDdin þó horfin, án þess hann hefði séð þann,
sem höndina átti.
Svona stóð hann, er ljósið lék aptur um salinn, og
ruddust þá inn ýmsir monn, er i einkennistrúning voru.
Allt var nú dottið í dúnalogn, en báðir Englend-
ingarnir blésu þó enn mjög ínæðilega, eptir viðureignina.
„Amerískur ræningjaflokkuru, mælti annar þeirra,
„og foringinn illræmdur í tveim heimsálfum. Rækalli