Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 14.12.1905, Blaðsíða 4

200
1 JOBVILJINN
XIX.. 50.
er blandað saman við portvín, sherry,
brennivín, í hlutfalli pví, er nú greinir:
frá ’/g til V.2 flösku af elexír saman við
heilflösku“ (3/J pt.) af/ hinu ofan nefnda.
Adlir, or bragðað hafa þessa bitter-
blöndu, Jtelja hana hið ágætasta í heim-
inum.
er að eins egta, þegar á einkennismiðan-
um er vörumerkið: Kínverji, með glas í
hendi, og nafn verksmiðjueigandans,
Yaldemars Petersen’sí Friðrikshöfn—Kaup-
mannahöfn, ásamt innsiglinu YY í grænu
lakki á flöskustútnum.
Fæst alls staðar á 2 kr. flaskan.
f ryggið líf gðar og eignírl
Umboðsmaður fyrir „Star“, og „Union
Assurance Society“, sem bezt er að skipta
við, er á Isafirði
Guöm. Bergsson.
PRENTSMIÐJA ÞJOÐVILJANS ’
Itöslmr lieppinavitnx*
ex*tx: xxngí „Stabil46, o gsigr-
ar hæglega nlla sleinolnmiolora.
En við liinn ameriska
WOLVERINE
bátamótor gretxxx* enginn keppt. 11 íxnn kostar:
B1/^—4 hestaafls 960 kr. Skák!
5 hestaafls 1085 kr. SXtákl
Öxull, blöð, og allur útbúnaður, úr kopar. Nýjustu rafbveikjufæri. Hann
eyðir að eins rúmu liálíxx pxxntli af olíu á hestall um klukkustundina.
Og 5 hesitaaíl^ vél ex- að eins 395 pd. i\l á T.
Komdu aptur, og berðu saman.
Einkasölu á Ísslnmli og I nni lieíix*
I\ J. Torfason, Flateyri.
Umboðsmenn vamar.
Jólakúturinn.
Á jólakútmn er bezt að fá í verzlun Ben. S- X>ói*íxx*in!S-
sonai', því að þar eru vin íjönxx*e-yttxxsst og Ixezt, og þar á meðal lxið
þ]óðartx*œga ixrennivin.
174
djarfmannlega að verið. — En hvað? Er nú hjartað
aptur í ólagi, Duckworth. ?“
„Ekki get eg sagt, að atburður þessi hafi gjört mig
hjartveikan“, svaraði Duckworth, all-stamandi, „enda hefi
eg kynnzl öðru eins í Ameríku, en hinu neita eg eigi,
að meðan viðureigoin stóð ytír, kom atvik fyrir, sem
hafði voðaleg áhrif á mig.“
„Yar það það, að féhirðirinn fókk hausinn molaðan?“
spurði þriðji Englendingurinn.
„Fari hann norður og niður“, mælti Duckworth.
„Af slíkum piitum er nóg til í heiminum, og það var
því ekki það, sern hafði þessi áhrif á mig, Grilroy. —
En jeg sá hönd, með kross-mynduðu öri —; hana
muntu kannast við “
„Gletur þetta verið?“ kallaði Grilroy. „Yeiztu þetta
með fullri vissu?“
„Já, það var alveg satna örið, sem þú sást í Rónia-
borg nóttina sælu“, mælti Duckwortb, „og geturðu því
skilið, hvaða áhrif það hafði á mig, þar sem jeg er veik-
ur enu. — Hann hlýtur að hafa elt raig hingað, til að
myrða mig, eins og hann reyndi í Rómaborg, í svefn-
herberginu í Maremmer-veitingahúsi, og það hefði honum
tekizt, ef þú hefðir ekki verið.“
„Það er aDnars voðalegt, að vera ofsóttur af slíkum
morðingja“, mælti Duckworth enn fremur. „Sök sór, ef
eg þekkti hann i sjón, eða hefði sóð hann við dagsbritu.“
Það fór hryiiingur utn Dackworth, er hann þagn-
aði, og var hann þó, sízt að ástæðulausu, talinn vel
hugaður rnaður.
„En ef þú skýnr lögreglurnönnum frá málavöxtum,
175
geturðu fengið þrælinn tekinn fastan“, mælti Herries
glaðlega.
„Nei, jeg fálma enn i myrkri“, niælti Duckworth.
„En láturn oss halda til Nizza, og borða miðdegis-
verð í Grordon-veitiagahúsinu, því að jeg þarf að vera
einn með ykkur. — Jeg sá höndina, og örið. greinilega,
en mannínn sá eg ekki, sakir þess, hve dimmt var.
En það veit eg nú, að fjandmaður minn eltir mig, þvi
að það hefir heilladís min gefið mér vísbendingu um.“
Það var engu likara, en suaran væri þegar vafin'
um hálsinn á Duckworth, þar sem Herries leit á hinrr
bóginn bjartari augum á málið; það væri ekki annar
vandinn, en að líta vel kringum sig, og sæju þeir mann-
inn, gætu þeir þegar látið lögreglubjóna taka hann, enda
gæti vel vorið, að hanri sæti þegar i gæzluvarðhaldi,
þar sem hann hefði ef til vill verið einn í ræningja hópn-
um.
„Það hygg e- ekki“, mælt' Duckworth hugsandi,
„bvi að mér virtist höndio, með örinu, vera yfirvald-
anna megiri. — Að rninnsta kosti hélt hún duglega í
rauðhærða þrælmennið, en allsendis var mór ómögulegt,
að sjá andlitið, eða litinn á fötunurn.“
„Jeg ábyrgist, að vór tökum hann, innan sólarhrings“,
mælti Herries, all-grobbinn. „En nú verðum vér að
hafa hraðann á, svo að vér kornumst með eimreiðinni
til Nizza kl. 7, og geturn náð í sór;takt herbergi handa
gamla Duckworth.“
Roðinn var nú aptur farinn að færast i kinnarnar
á Duckworth, og hörku-drættirnir komnir kringum
munniun.
Herries og Gilroy voru ungir Englendingar, ríkir