Lögberg - 03.03.1894, Blaðsíða 2

Lögberg - 03.03.1894, Blaðsíða 2
2. LÖGBER. LAUGARDACINN 3. MARZ 1804. J Ö % b t X g. Genð út aS 148 Princssj Str., Winnip3» Min f The Lögberg Printing ér* Publishing Co'y. (Incorporated May 27, iS9o). Ritstjóri (EdiTOr): EINAK HföRLElFSSON Busi.ness manager: />'. 7'. PJORNSON. AUGLÝSINGAR: Smá-auglýsingar í eitt skipti 25 cts. fytir 30 orö eSa 1 þuml. dálkslengdarj 1 doll. um mánuSinn. A stærri auglýsingum e8a augl. um lengri tíma af- slattur eptii samningi._________ BÚSTAD A-SKIPTI kaupenda verSur aS til kynna skri/lega og geia um fyrverandi bó stafl jafnframt. UTANÁSKRIPT til AFGREIÐSLUSTOFU blaðsins er: Tr|E LÓCBERC PRINTINC & PUBLISH- CO. P. O. Box 368, Winnipeg, Man. UTANÁSKRIFT til RITSTJÓRANS er: EDITOR LÖGBERG. P. O. BOX 368. WINNIPEG MAN. _ LAC(iAKDS..-}INN 3. JIAKZ 1804. ---- t3T Samkvæm íanaslögum er uppsögn kaupanda á blaöi ógild, nema hann sé gkuldlaus, þegar haDn segir upp. — Ef kaupandi, sem er í skuld viö blaö- iC flytr vistferlum, án þess arj tilkynna heimilaskiftin, þá er það fyrir dómstól- unum álitin sýnileg sönuun fyrir prett- vísum tilgangí. Eptirleiðis verður hverjum þeim sem sendir oss peninga fyrir blaðið sent viður kenning fyrir borguninni á brjefaspjaldi, hvort sem borganirnar hafa til vor komið frá Umboðsmönnum vorum eða á annan hátt. Ef menn fá ekki slíkar viðurkenn- ingar eptir hæfílega lángan tíma, óskum vjer, að þeir geri oss aðvart um það. — Bandaríkjapeninga tekr blaðið fullu verði (af Bandaiíkjamönnum), og fr& íslandi eru íslenzkir pen- ingaseðlar teknir gildir fullu verði sem borgun fyrir Waðið. — Sendið borgun í P. 0. Money Orders, eða peninga í Re gUtered Letter. Sendið oss ekki bankaá vísanir, sem borgast eiga annarstaðar en í Winnipeg, nema 25cts aukaborgun fylgi fyrir innkðllun. Fylkisreikningarnir. Þingnefnd sú sem rannsaka á fylkisreikningana, lagði skýrslu sína fyrir þingið í gær, og gerði við þá þær athugasemdir, sem nú skal greina: Að 080. liður í reikningunum væri ónákvæmt orðaður; þar væri kostn- aður J. W. Greenways við Chicago- sýningu fylkisins talinn $902.52, en hann hefði að eins fengið $75,25 fyrir sSn útgjöld, jarnbrautarfar, hótelsveru o. s. frv., en aliur hinn hluti upphæð- arinnar heíði gengið til syningarinnar sjálfrar. Hið sama mætti segja •iva 1.002. liðinn, þai sem kostnaður James A. Smartí Chicago vœii talinn inn $9.387.07. Af þeirri uppliæð væri það að eins $562.45, sem talizt gæti kostnaður Mr. Smarts. Hitt hefði hann borgað í flutningsgjald, tol', eldsábyrgð, rafurmagnsljós, verk á s/ningunni, o. s. frv. — Það fyr heldur að saxast á þá útgjaldaliðina, sem Heimskringlu hafa þótt ískyggi- legastir. — Jafnframt tekur nefndin það fram, að með pví að leiðtogi stjórnarandstæðinganna hafi gefið í skyn á pinginu, að annaðhvort væri eitthvað af fje fylkisins vantalið í fylkisreikningunum, eða að fjármala- ráð'.ierrann hefði farið rangt með fjár- hag þess á þingunum 1892 og 1893, þá hafi hún álitið ntuðsynlegt að rannsaka málið vandlega, og hafi sann- færzt um það, að ekki sje aðeinsgerð rjett grein fyrir fje fylkisins í reikn- ingunum, heldur hafi fjarmálaráðherr- ann saqt alveg rjett frá fjárhag þess og í fullri samkvæmni við það sem síðasta árs re'kningar beri með sjer. Aðrar athugasemdir kom nefndin ekki með í sk/rslu sinni. Fargj altls-pe Jiingarnir. Síðara hlut þriðjudagsins fjekk ritstjóri Heimskringlu forvitni sína sadda viðvíkjandi fargjaldspeningum þeim, sem hann hefur verið að stagast á um nokkurn tíma undanfarinn, og það má mikið vera, ef honum þykir betur farið en heima setið. Jón Ólafsson var fyrir nokkru að bulla um þetta mál í Nor' Wester, kvað sjer kunnugt um það,að um 130 íslenzkir inufiytjendur, sem komið hefðu til landsins á síðasta sumri, hefðu fengið fargjald sitt borgað að nokkru eða öllu leyti af Manitoba- stjórr.inni, og kvartaði undan þvi að engin gre'n væri gerð fyrir þeim út- gjöldum í fylkisreikningunum. í tilefni af þessari staðhæfingu Jóns Ólafssonar kom einn stjórnar- andstæðingurinn, Mr. Hartney, ineð þá tillögu, að nefnd yrði sett til að rannsaka málið. Hon. Mr. Greenway skýrði svo málið, sagði að stjórnin hefði engu fje eytt í fargjöld, engin far- gjöld borgað, en að húa hefði tekið að sjer að ábyigjast Beaverlín unni þá upphæð, sem óborguð væri af fargjöldum, en fyrir svo að segja allri þeirri upphæð hefðihún nóturfrá inn- flytjendunum. Um þessar mundir væri verið að innkalla þetta fje, og það gengi vel; þrátt fyrir atvinnubrest og „harða tíma," sem svo mjög væri kvartafl um, hefðu komið inn meira en $800 í síðasta mánuði. Stjórnin ætti þessa peninga hjá einum hinum bezta flokki innflytjenda, sem komið hefði til þessa lands, Islendingar væru van ir að borga skuldir sínar í þessu Jandi, og það væri lítil hætta á, að hún þyrfti að borga nokkuð til muna af þessari upphæð, sem um væri að ræða. Annars vissi hann, hvaðan þessi alda væri runnin,sakargiptin um óráðvand lega meðferð stjórnarinnar 4 almenn- ings fje í sambandi við þetta mál Hún væri komin frá einum vini stjórn arandstæðinganna, manni, sem stöð- ugt hefði verið að reyna að spilla fyr ír innflutningamálunum. Þegar Mr. Hartney heyrði þessar skyringar, kvaðst hann vera fyllilega ánægður, og tók aptur tillögu sina um rannsóknarnefnd. En jafnframt kvaðst hann vilja taka það fram, að það væri hreinn misskilmngur, að sá ndungi, sem komið liefði af stað þess- ari tillögu með grein sinni í Nor1- Wester, væri sinn vinur. Fór hann um það nokkrum orðuni, og leyndi pað sjer ekki, að honum var mjög annt um að hreinsa sig af því í augum þingsins, að hann væri vinur Heims- kringlu-ritstjórans, svo að enginn skuggi af grun hvíldi á sjer því við- víkjandi. E>að verður ef til vill ekki eins ljett fyrir ritstjóra Heimskringlu hjer eptir að hlaupa í gönur með nokkurn Manitoba-þinginann, eins og það reyndist í þetta sinn. Nú hafa þing- mennirnir sjeð ofurlítið mót á þvi, hvað mikið er að marka staðhæfingar hans, þegar hann er að tala um þau mál, sem eitthvað snerta pólitík þossa lands. í þeirri — vitaskuld nokkuð veiku en þó einlægu — von, að ekki líði hættulega yfir Mr. Gunnstein Eyjólfsson prentum vjer eptirfarandi klausu úr „lijóðviljanurn unga". Hún er ckki eptir vestur-íslenzkan blaðamann, ekki einu sinni eptir neinn blaðamann, heldur eptir mikils- virtan prest í þjóðkirkju íslands, og hún synír nokkurn veginn svart á hvitu, að það geta flein verið full-stór- orðir í blöðunum heldur en Winni- peg-ritstjórarnir íslenzku. Klausan er svona: „ísafold forðast að nefna heimild- ii sínar fyrir þessum óhróðri. Það er eðlilegt. Ilun seni þykist vera ann- ara blaða fyrirmynd 1 sannsögli og kurteisis-rithætti, vill auðvitað í sein- ustu Iðg verða fundin að því, að hlaupa með lygaþvaður landshorn- anna á milli, í þarfir níð-klíku einnar, sem aurað hefur saman í nokkur nútn- er af hinu auðvirðilegasta saurblaði, ocr leigt alþekktan óþokka, í þeim svfvirðilega tilgangi, að Ijúga æru og mannorð af einstökum mönnum, ef hægt væri". HEIMILID. Aðsendar greinar, frumsamdar og þýdd- Br, sem seta heyrt undir „Heimilið"- verða teknar með þökkum, sjerstaklega ef þær eru um búxknp, en ekki mega þœr vera mjíig langar. Hitið að eins öðrumegin á blaðið, og sendið nafn yðar og heimili; vitaskuld verður nafni yðar haldið leyndu, ef þjer óskið þess. Ut anáskript utan á þess konar greinum: Editor „Heimilið", Lögberg, Box 368 Winnipeg, Mí.n.] GlíAtSlíÆKl. (L'tilráltur úr ritgerS eptir Prof. Thomas Show) Grasræktin er ein af allra þ/ð- ingarmestu spursmálum Manitoba- landbúnaðarins. Fyrirmyndarbúin í Brandon og Indiana Head hafa gefið því mikinn gaum og eiga þakkir skil- ið fyrir. Hingað til hefur það máske ekki gert bændum mikið til, þótt þeir hafi ekkert gras ræktað, því margir þeirra eru svo settir, að þeir hafa að- gang að óteknu landi og geta heyjað þar eptir vild, að minnsta kosti þeir sem fyrstir verða. En þetta breytist, og það ftður en langt um líður. Sá tími er í nánd, að meira gras út- heimtist af hverri ekru handa skepn- unum, en sljettu-ekran gefur af sjer. Ekki verður þess heldur langt að bíða, að bóndinn þreytist á að þurfa að heyja í flóum, scm Hggja *.angt frá heimili hans, eins og opt á sjer stað. Grasið á sljettunum hjer er líka furð- anlega gisið þó það sje fallegt, marg- breytt og gott. Ein ekra. af sljettu- grasi í Manitoba gefurekki eins mik- ið af sjer, eins og vanalegt beitiland í Ontario gerir. En þar eð sljettugrasið fer vest- ur á bóginn eins og Indíáninn sem brendi það, þá liggur beint fyrir að spyrja, hvað eigi að koma í stað þess. Fyrirmvndarbúin geta bezt svarað því. Að eins með reynslunni komast menn að rjettri niðurstöðu í því efni, eins og í mörgu öðru. „Timothy" hefur nú þegar gefizt vel, og meðal hinna ræktuðu grastegunda er líklegt að það verði einna fremst í flokki. En jafnvel „Timothy" eprattur p<5 ekki vel ár eptir ár, og stafarþað lík lega af því, að jarðvegurinn er ekki nógu rakur. Hvort þær tvær grastegundir, „Meadow Fescue" og „Tail oatgrass", heppnast eins vel hjer eins og í Oa tario, er ekki enn búið að sanna með reynslunni; en það er líklegt að þær yrðu að notum bjer, því þær eru herknar og kraptmiklar. Hið fyrr nefnda er miðsumars-gras, og hið síð- ara þroskast bæði seint og snemma á sumrinu. „Canadian bluegrass" þrífst hjer eflaust seinna meir, þegar búið er alminnilega að innleiða það, og væri rjett að flýta því sem mest með því að sá því í Jand, sem ætlað er til beitar. Blágresi vex pryðisvel f Minnisota ríkinu. t>að er ekki ein- ungis ágætt hagagras, heldur fyllir það líka jarðveginn með rótum sinum og eykur þannig gróður-efni hans. Fyrirmyndarbúin í Brandon og Indian Head bafa bæði s^nt nytsemi „Austrian Brome grass" hjer f sljettu jarðveginum. Það getur vel verið að það verði aðalgras Manitoba í fram- tíðinni, einkum sem hey, en ekki er komin fullkomin reynsla á það enn. £>að sprettur vel fyrsta og annað árið, en hvert það heldur svo áfram Veitt Hædstu verdl. a heimssyningunni. DR* * CREAM BARING POWDIft IIID BEZT TILBÚNA. Óblönduð vínberja Cream of Tartar Powder. Ekkert álún, ammonis eða önnur óholl efni. 40 ára reynzlu. er ekki s/nt. Gras, sem Manitoba þarfnast, verður að vera sterkbyggt, gefa góðan afrakstur ár frá ^ri, vaxa vel seint og snemma á sumrinu, og þar að auki vera bragðgott og nær- andi. Hvort nokkuð að þessum upptöldu grastegundum hafa alla þessa kosti til að bera, er enn vafa- samt. Spursmálið um þær tegundir af smára (clover), sem bezt væri að rækta hjer, er fó enn örðugra við- ureignar. Hinar vanalegu rauðu tegundir sy"nast ekki vera til að byggja upp á, því þær þola ekki vetr- arríkið hjer. „Alsika" hefur ekki verið reynt til hlytar, en sú tegund er har'óari, og þyí líklegri til að reynast betur. Ekki væri úr vegi að reyna „Crimson clover", sá honum á vorin og uppskera sama sumar, því auðvit- að lifir hann ekki yfir veturinn. Væri hinn smágervi, hviti smári innleiddur, er líklegt tð hann yrði áframhald- andi, þó hann einstaka sinnum kynni að deyja fit. Sá smári upprætist naum- ast nokkurn tíma þaðan, sem hann einu sinni hefur náð rótfestu. Það eru allar líkur til, að eptir því sem meira er unnið að smáraræktun, eptir þvi heppnist hann betur, svo ekki er ástæða til að láta hugfallast hvað það snertir. Þá er enn ein tegundin, „Alfalfa". Lifi hún af fyrsta vetur- inn, þá er mesta hættan með hana úti, en ekki má búast við mjög miklum viðgangi hennar hjer svo norðarlega, því hún er jurt sem ann sólunni. Ekki er nærri eins alvarlegt spurs- málið með engjar eins og beitiland hjer í Manitoba. Það er svo auðvelt að rækta ymislegt til fóðurs í stað- inn fyrirhey.Mr. Bedford í Brandonog Mr. McKay í Indian Head hafa sy"nt go sannað gagnsemd óþresktra hafra í stað heys. Sambland af öðrum korn- tegundum má líka rækta í því skyni, til dæmis baunir (peas) og hafra sáð saman, og slegið annaðhvort með sláttuvjel eða bindara, áður en það þroskast mikið. Frost skemmir ekki þessar fóðurtegundir, og það,m'i.*uð-. vitað fá mikið að vöxtum til upp úr hverri ekru. Maiskorn er líka gott fóður, en það skal þ<5 slá áður en það er fullþroska. Það er ekki auðvelt að fá gras- tegund, sem sprettur vel seint á haustin hjer í Manitoba, og kemur það til af því að tíðin er þa opt svo þurka- söm; en sje „rape" sáð í sumarhvíld- an akur, þá fyllir það nokkuð 1 eyð- urnar, sje það áreiðanlegt að það vaxi þar vel; og með þvf geta menn haft ógrynni af bcitilandi. Það lítur dálítið skrítilega út í augum bænda þessa lands, þar sem svo mikið er af ótekna landflæmi,sem allir hafa aðgang að, að vera að tala svo mikið um grasrækt. En ekki er ráð nema í tíma sje tekið. Það er sem sagt spursmál, sem liggja beint fram undan oss í ókomnum tímum, og það innan skamms, og því á við að hreyfa þessu. Einhvern tíma álft jeg að verði að svara^þvf, og það verður bezt gert á þann hátt, að bændurnir sjálfir, hver fyrir sig, geri fyrir fram tilraunir — þó í smáum stíl sje — í þessa átt, eins og jeg þegar hef bent á. ÍSLANDS FRJETTIK. Niðurl. frá 1. bls. Akureyri 30. nórbr. 1893. Það er ekki langt síðan að uppi var ílokkur hjer á Akureyri, almennt nefndur „Skandala-nefndin", sem gerði yms spellvirki í bænum, braut og bramlaði muni manna, byrgði reyk- hlifa, málaði rúður í gluggum, velti um salernum og flutti úr sttið báta, vagna og annað lauslegt, "þvergirti götur og reif brýr af ræsum, svo nærri lá að stórslys hlytust af. En nú virðist þessum ófögnuði ljett af sem betur fer. ,,Stefnir". Rvík. 5, jan. 1894. Mannalát. Hinn 19. október f. á. andaðistað Snæfoksstöðum í Gríms- nesi merkiskonan Sigríður Guðmunds- dóttir, fædd 1824. Hinn 20. oktbr. f. á. andaðist að Öndverðarnesi í Grímsnesi Guðrún Einarsdóttir, ekkja Þorsteins sál. Guðmundssonar, sem andaðist þar 3. febr. s. á. Madub vaiið (jti nóttina millí 21. og 22. des. f. á., Gunnar Gunnars- son tómthúsmaður á Eyrarbakka ætt- aður frá Kraga á Rangirvöllum. Rvík. 12. jan. 1894. Ma.n.nau't, Hinn 15. sept. f. á. andaðist úr lungnabólgu Guðni Bald- vinsson trjesmiður á Minnahofi í Gnúpverjahreppi á fertugs aldri. 29. okt. í haust andaðist Gisli Þórðarson I Unnarholtskoti í Hruna- mannahreppi. Hann var fæddur 1809, og hafði búið í Unnarholtskoti nær 50 ár, en var nú látinn af búskap fyrir 6 árum og dvaldist hjá syni sínum, er við búi tók þar eptir hann. Hinn 4. þ. m. andaðist húsfreyja Guðrún Guðmundsdóttir, kona Þórð- ar hreppstjóra Guðmundssonar á Neðra-Hálsi í Kjós á 50. aldursári, eptir nærri hálfsmánaðar banalegu, en lengi viðvarandi brjóstsjúkleika. Rvík. 19. j'an. 1894. HfjNAVATxsÝsi.u 0. jan.: „Fátt í frjettum síðan seinast. Tíðin hefur f allan vetur verið afaróstöðug og ill, sífelldar veðrabreytingar, stundum norðan hríðargarðar, og svo hláka- slidda 1—2 daga og optast upp úr því aptur hríð ofsi eða því um líkt. Næst- um aldrei að sama veður hafi haldizt sólarhringinn yfir. Sjaldan hafa ver- ið mikil frost, þ<5 hefur komið um 20 gr. frost. Beitijarðir hafa verið nokkr- ar, en notast illa vegna illviðra, svo heyafkoma margra var 'skyggileg. Með nyárinu breyttist tíðin og gerði góða hláku, svo nú er nær öríst, þrátt fyrir snjóþyngslin, sem áður voru. Húnaflói fyltist af haffs skömmu fyrir Jól, en ísinn er nú farinn aptur að mdstu. Með hafísnum komu bjarn- dyr á land & Skagann, en fóru aptur með honum áður reynt var að drepa pau, (mikill er dugnaður vor.) — Aukasyslufundur var haldinn á Blönduósi í miðjum desember, til að ræða um bryggjubygginguna og setja trygging fyrir því, sem, eptir áætlun herra Sigurðar Thoroddsens, vantaði til þess með landssjóðstillaginn að geta komið henni upp. Heilsufar al- mennt gott. Amerikuhugur litill. Pólitískar hreyfingar engai, og hagur almennings allþolanlegur. Látinn er Tómas Eggertsson bóndi á Ingjaldshóli, merkur maður og valinkunnur. Hann andaðist & jóladaginn. Hval fertugan rak f f. m. að Gautshamri á Selströnd og 20—30 hnyðinga í Furufirði. Ennfremur rak tvo hvah á Vatnsnesi. Hafísiikodi s&, er kominn var við Norðurland snemma í f. m., hvarf aptur um áramótin, með því að þá brá til blota og góðviðra, svo að jörð var crðin auð víðast hvar og snjór íslaus. Bi.adii) „Stkfnik" a Akureyri kvað eiga að skipta um ritstjórn & þessu nybyrjaða ári. Hafa aðalstofn- endur blaðsins, Kleinens syslumaður Jónsson og Stefán Stefánsson kennari á Möðruvöllum gengið úr skaptinu og afsalað sjer forstöðu þess, en sjera Matth. Jochumssonhefurapturá móti tekið hana aö sjer og mun eiga að verða ritstjóri. Rvík. 26. jan. 1894. Látinn 13. þ. m. Guðmundur Tómasson, bóndi f Hróarsholti í Vill- íngaholtshreppi, sonur sjera Tómasar Guðmundssonar í Villingaholti (d<5 1855), gamall maður og merkur. Rvlk. 2. febr. 1894. El'TIHIÍIiKYTNISVElin BAíITÖK Og lofsverður áhugi er það, sem fjöldi kvenna hjer í bænum og á Seltjarnar- nesi hafa synt í einhverju hinu allra þyðingarmesta velferðarmáli þjóðar vorrar, háskólamálinu. Hefur Þor- björg Sveinsdóttir yfirsetukona með sfnum alþekkta dugnaði og áhuga gengið mest og bezt fram 1 þvl, að f& þær til að ganga í fjelagsskap þessu máli til styrktar, einkum með loforð-

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.