Lögberg - 31.10.1957, Blaðsíða 2

Lögberg - 31.10.1957, Blaðsíða 2
LÖGBERG, FIMMTUDAGINN 31. OKTÓBER 1957 The International Nickel Company of Canada, Limiied Whot Do You Know About INCO? (NCP) Nickel, in one form or another, is the constant companion of evryone living in an industrialized country. The electric clock beside your bed, for example, owes its compact size and low cur- rent consumption to magnetic nickel alloys- Nickel bronze likely plays a role in your water system. The purity of your toothpaste and soap is assured by Monel, a nickel alloy, and pure nickel proces- sing equipment. There are many other ex- amples. Nickel alloy steels and irons were probably used in the machine which manu- factured your shoes; the cloth from which your clothing was made probably was dyed in machines of nickel-chronium ¦ alloys which are not subject to corrosion by the dye solu- tions; even the Canadian five- cent piece is made of pure nickel. The uses of nickel and nickel alloys are both varied and important, yet only a few years ago most of them were unknown. Nickel itself was unknown as an element until 1751 when the Swedish scientist Cron- stedt identified and named it. Miners in Saxony many years before had attempted to smelt ores which appeared to be of copper. The metal obtained was hard and tough, and not useable. Believing that the devil had cast a spell over the ore ,they called it "Kupfer- •Nickel," or "Old Nick's Cop- per." Hence the name. During the 1800's produc- tion was small and most nickel came from Norway and New Caledonia, a French- owned island near Australia. The significant beginning of the partnership — Canada and Nickel — occured in 1883 when construction operations of the Canadian Pacific Rail- way in the wilds north of Georgian Bay uncovered an out-cropping of what is now International Nickel's Murray Mine. At first, as it had happened in Saxony, the ore was thought to be copper ore, but subsequent evidence indi- cated that nickel was a major constituent. Prior to 1900 there was little real demand for nickel, ex- cept for nickel-plating, nickel coinage and nickel-silver as a base for silverplated ware. Then it was found that nickel steel plate was greatly super- ior to ordinary steel plate for battleship sheathing ,a dis- covery which gave the people of that day some indication of the immense future possibili- ties of the material. In 1902, The International Nickel Company was formed as a result of the merger of the Canadian Copper Com- pany, which had extensive ore rights in the Sudbury District of Ontario, and the Orford Copper Company of Bayonne, New Jersey. Production of Canadian nickel rose from about 4,000,- 000 pounds in 1900 to 48,000,- 000 pounds in 1914. In 1918, however, some 90 per cent of the market disappeared, when the nations of the world began their peacetime re- adjustments. The Interna- tional Nickel Company's op- erations were suspended com- pletely because of the lack of demand for 12 months during 1921 and 1922. It was then that Inco, as The International Nickel Company had become known, launched its extensive pro- gram of research and market- ing development, opening several laboratories for the purpose. As a result, by 1929, more nickel was consumed for peacetime purpose than was used from 1914 to 1918. Since 1929 demand and pro- duction have continued to in- crease steadily. New alloys and applications are being dis- covered canstantly. Inco today comprises The International Nickel Com- pany of Canada, Limited and some 20 subsidiaries operat- ing mainly in Canada, Great Britain and the United States, and employs more than 28,000 people. It is the largest pro- ducer of nickel in the world and the fifth largest producer of copper. In addition, the company is a leading pro- ducer of platinum and palla- dium. All told, it extracts 14 elements from the ores it mines in the Sudbury District, including gold, silver, cobalt, selenium, tellurium, iron, suphur, rhodium, ruthenium and iridium. During 1956, The Interna- tional Nickel Company of Canada, Limited produced 285,000,000 pounds of nickel — well over half the free world's supply. Still the demand for nickel has not been complete- ly filled. Constant efforts are being made to find new de- posits. Recently, as the climax to ten years of exploration, Inco announced plans for the development over the next three or four years of $175,- 000,000 project in northern Manitoba. The project will be the larg- est nickel producing opera- tion in the world, next to Inco's operations in the Sud- bury district, and will increase regular annual production to 385,000,000 pounds — an in- crease of almost 40%. With this increase Canada's esti- mated 1961 potential produc- tion of 475,000,000 pounds will, a mere five years from now, be in excess of the en- tire free world production of 1956. The demand for nickel has great importance to every Canadian. Canada has grown to be a rich industrial country largely because of its effective development of its vast natu- ral resources. The largest por- tion of our nickel production, after Canadian needs are met, is being exported in one way or another. The money re- ceived from these exports is kept in Canada, becoming taxes for the Canadian gov- ernment and wages for Cana- dian workers. The nickel industry has meant much to Canada. The country has gained wealth and development from the in- dustry. Canadians ond others throughout the world are benefitting not only from the wealth rerived from nickel production but also from the many benefits to mankind which are made possible through nickel. The Canadian nickel in- dustry is litlle more than 60 years old. It has meant much to Canada for the past genera- tions, but in coming genera- tions it will become even more important. JOE Eftir Pálma (Niðurlag) Daginn eftir gekk mikið á hjá Joe. Hann gat varla dregið andann vegna ákefðarinnar um að segja fólki, hvað hafði komið fyrir hann kvöldið áður. Hann hafði verið rænd- ur og skammbyssu hafði verið miðað á hann og svo hafði hann verið barinn í hausinn og rotaður, og þarna hafði hann svo legið rotaður á gólf- inu þangað til klukkan f jögur að morgni. Þessu til sönnunar sýndi hann svo viðskiptafólk- inu sínu stóra kúlu, sem var á hnakkanum á honum. Hann sagði, að nú ætlaði hann að klaga þessi þrælmenni og ræningja, og sjá um að þeir fengju makleg málagjöld. Vinir Joe ráðlögðu honum þó. fljótlega, að ekki væri viðeig- andi undir ástæðum, að hafa hátt um sig, því það mundi að- eins draga athygli lögreglunn- ar að hinni óleyfilegu bjór- bruggun hans og bjórsölu, sem án efa mundi hafa illar afleið- ingar fyrir hann. Joe hlustaði á þessar ráðleggingar, og eftir talsverða yfirvegun, virtist hann hafa komist að góðri nið- urstöðu. Hann barði hnefa sín- um í borðið og hrópaði: „Mig ekki ráðalaus. Mig kaupa skammbyssu! Mig góð skytta." Fréttin um þetta barst fljót- lega út á meðal nágrannanna, og vakti talsverða eftirtekt. Svo kom það fyrir nokkru seinna, að tveir óþekktir menn komu inn til Joe og báðu um bjór. Þar sem þetta var seint um kvöld, vakti það fljótlega grunsemd Joe, og afsakaði hann sig því, með því að segja, að hann hefði ekki bjór til sölu, það litla sem hann hefði væri aðeins fyrir nokkra vini hans, sem hefðu litið inn til hans þetta kvöld. Þessir nýju gestir hans brostu mjög vin- samlega og bentu á aðra þá menn, sem voru þar við drykkju um leið og þeir lögðu peninga á borðið fyrir framan Joe: Vissulega mundi hann ekki neita þeim um tvær flöskur af bjór! Joe lét þá undan og varð við tilmælum þeirra og bar þeim bjór. Þessir tveir félagar virtust ekki vera í neinu flaustri. Þeir drukku bjórinn í mestu makindum og báðu svo um aðrar tvær flösk- ur. Joe gat auðvitað ekki vel neitað þeim afgreiðslu, því hann vissi að þeir hefðu tekið eftir því, að hann hafði af- greitt aðra, sem þarna voru og tekið peninga fyrir afgreiðsl- una. Hann veitti þeim því meiri bjór eins og öðrum. Að lokum upplýsti hann gestina um það, að nú væri lokunar- tími kominn og að hann hefði nú ekki meiri bjór til. Allir bjuggust þá fljótlega til burt- ferðar nema þessir tveir ó- þektu gestir. Þeir báðu um meiri bjór, og lögðu peninga fram á borðið. — „Svo það er þá svona," hugsaði Joe, „í þetta sinn skal ég vera við- búinn" Hann tók peningana, sem þeir höfðu lagt á borðið, skifti þeim frá peningum, sem hann hafði haft í vasa sínum og tók svo afganginn til pen- ingaskúffunnar, og um leið og hann lagði peningana í skúff- una, greip hann fljótlega skammbyssuna, sem hann hafði þar, og laumaði henni í vasa sinn. Svo bar hann tvær bjórflöskur á borðið fyrir framan þessa óþektu gesti um leið og hann sagði: „Þið fáið nú ekki meiri bjór. Kominn háttatími." — Annar maður- inn opnaði þá yfirhöfn sína og sýndi Joe skjöld lögreglunnar. „Við erum lögreglumenn," sagði hann með valdsmanns rödd. „Bjórsala er ólögleg og við verðum nú að taka þig fastan og flytja þig til lög- reglustöðvanna." — Við þessu var Joe ekki tilbúinn. Hann sá þó fljótlega að skammbyssan hans hafði nú enga þýðingu. Hann hafði keypt þetta vopn til þess að verja sig fyrir þjóf- um og ræningjum ef því skifti, en um lögreglumenn var öðru máli að skifta. Joe bar sér- staka virðingu fyrir öllum embættismönnum. Hann var alveg ráðalaus og svo stamaði hann út hinni vanalegu af- sökun sinni: „Mig fátækur maður — eng- in atvinna — mig fæða börnin og konu mína — mig ekki hafa tíma til að fara í fangahúsið." Lögreglumennirnir litu hver á annan og brostu. Svo snéru þeir sér að Joe og annar þeirra sagði alvarlega: „Hve mikið selur þú af bjór daglega?" „Mig ekki selja mikið — stundum 100 flöskur — stund- um ekki svo mikið." „Og stundum meira," bætti annar lögregluþjónninn við. „Já — stundum 150 flösk- ur," sagði Joe niðurlútur. „Það eru laglegar tekjur fyrir þig — líklega um $50.00 daglega — þú verður nú að koma með okkur og svo verð- ur þú lokaður inni í fanga* húsinu um stundar sakir, og svo verður þú að borga sektir." „Hver á að hugsa um börn- in?" spurði Joe alveg utan við sig. Lögregluþjónarnir litu hver á annan eins og þeir væru í raun og veru í samúð við Joe. „Börnin, — það er annað mál. Þau eru auðvitað sak- laus! En ef að við hlífum þér nú í þetta skifti, og gleymum skyldu okkar, að taka þig fastan, þá erum við líka lög- brotsmenn eins og þú, og það megum við ekki.eiga á hættu. En barnanna vegna," .... hann þagnaði skyndilega. „Ef til vill", bætti hinn lög- reglumaðurinn við, „barnanna vegna — fyrir dálitla þóknun." Joe skildi fljótlega að nú væri undankomu auðið, fyrir dálitla borgun. En — hve mikið, flaug í gegnum huga hans. Það gat borgað sig. Allt

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.