Reykvíkingur - 01.08.1895, Blaðsíða 1

Reykvíkingur - 01.08.1895, Blaðsíða 1
Mgreiðslustofa Keykvikings er nú hjá útgefanda, Aöal- stræti nr. 8, opin hvern virkan dag allan. Nýir kaup- endur gefl sig fram. eykvíkingur Blaði|ð kemur út einu sinni 1 hverjum mánuði og kostar 1 Rvik 1 kr. um árið, út um land og er- lendis burðargj. að auki 25—50 a. Borg- ist fyrir lok júli. V, 8. 1. ágúst 1895. Númerií kostar 10a. Enn um báraða þakjárnið. í septernber-blaði „Reykvikings" í fyrra ritaði jeg grein nm byggingarefni þetta, á- samt ýmsum leiðbeiningum því viðvíkjandi, sem átti að vera bending fyrir báða parta hér: seljanda, að vanda betur vöruna, og kaupanda, að sækjast ekki eptir endingar- iausri vöru, þótt hún væri ofurlítið ódýrari en brúklega varan. Við íslendingar fetum okkur áfram í mörgu eptir annara þjóða háttum, engu síð- ur hvað viðvíkur byggingarefni en öðru, og er okkur það að engu láandi, því fáa höf- um við hjer, sem eru verklega leiðbeinandi, og þó við hefðum einhverja, sem gætu og vildu leiðbeina í einhverjn, þá vantar vilja, og sumir segja velmegun, til að fylgja þeirra ráðum (hið síðara er nú bara „slúður"), og svo er aðgætandi, að það hentar okkur ekki allt, sem aðrar þjóðir nota eða hafa notað, t. d. viðvíkjandi byggingarefni, og því síð- ur hin lakasta tegund af því tagi. Þegar við lítnm til baka, þá sjáum við, að áður fyrrnm var mest notað hér meðal almennings til bygginga trjáviður og torf, sem átti afarilla saman, en örfá opinber hús voru byggð þá úr steini. Frá 1850 fóru steinspjaldaþök á trjehúsum í bæjnm að verða meira og meira almenn, og ekki óvíða voru steinspjöldin lögð einnig á veggi, og þótti það mun endingarbetra bæði á þök og veggi en borðaklæðningin — og allt þangað til 1880, — þá fór steinþökunum að fækka á nýjum húsum, og var þá tekin upp hin báraða járnklæðning—einkanlega á þökum— því miklum mun var su klæðning ódýrari en steinspjöldin, sem kostuðu um kr. 2,50 efnið í hverja D alin, auk saums og verks að leggja spjöldin. Allskonar pappi, sem yzta klæðning á húsum, hefur ekki, sem von er, náð hér neinni útbreiðslu. Á örfá hús hjer á landi hefur verið lagður mótaður, rauður leirsteinn, en hann reyndist hér ekki góður. Hið eina byggiggarefni, sem náð hefur hjer verulegri útbreiðslu meðal almennings, sem yzta klæðning á þök og veggi, er „galvaniseraða" báraða járnið, því þó það sje haft af beztu tegundinni (sama og Eng- lendingar brúka sjálfir), þá er það margfalt ódýrara en steinapjaldaklæðningin var áður, og þar að auki er það betur eldsvarnandi en steinspjöldin voru (skífan). E>ó við nú höfum fengið þetta byggingar- efni — báraða járnið — sem er að óllu leyti hagfeldara, bæði með flutning og annað, en 8teinspjöldin voru, þá verða menn að athuga það vel, að þakjárn — og þakjárn á ekki saman nema að nafninu, því eins og hið hæfilega þykka þakjárn (ekki þynnra en nr. 26), sem búið er til úr góðu efni, vel lagt og neglt með „galvaniseruðum" nögl- um, og haldið við á því farfa — á að end- ast í fleiri mannsaldra, eins er hið þunna þakjárn öldungis ónýtt, hvað vel sem frá er gengið. Þegar jeg ritaði í fyrra í „Reykviking" greinina um báraða þakjárnið, hafði mjer ekki komið til hugar, að verzla með þak- járn, enda hafði jeg ekki haft það til sölu í þau níu ár, sem jeg var þá búinn að verzla. En mjer blöskraði, satt að segja, sem „fag- manni" í húsasmíðnm, að sjá hvað þetta okkar hentuga byggingarefni var orðið skað- lega óvandað í öllu tilliti — óbrúkandi þunnt, og búið til úr herfilega óvönduðu efni, og duldist mér því ekki, hve hræðilegt tjón þetta var fyrir kaupendurna hér, sjerstak- lega hina fátækustu, sem keyptu það. Eptir að fyrnefnd grein birtist í „Reyk- víking", fóru margir þess á leit við mig, að jeg framvegis hefði þakjárn til sölu, til þess að reyna að bæta úr þeim göllum, er orðn- ir voru á þeirri vörutegund, því þeir, sem þekkingu höfðu á þakjárni, voru mjer að öllu 8amdóma um það, sem jeg hafði skrif- að um járnið, og álitu því vafasama endur- bót á þakjárnsflutningum hingað hjá þeim, sem enga þekkingu hefðu á gæðum járnsins eða varanlegheitum þess, en gjörðu sjer ein- ungis far um, að kitla þekkingarleysi og ímyndaða sparna?)artilfinningu almennings, með því að flytja þakjárnið þynnra og þynnra — verra og verra. Og ekki hafði einn sinni verið bætt úr þvi, sem allir kvörtuðu yfir, sem vom naglarnir í járnið, með því að flytja aðra nagla í járnið en þá, sem Eng- lendingar brúka sjálfir. En það eru sívalir

x

Reykvíkingur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Reykvíkingur
https://timarit.is/publication/139

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.