Reykvíkingur - 01.08.1895, Blaðsíða 3

Reykvíkingur - 01.08.1895, Blaðsíða 3
,Ó^JvS-T tS<?j~ 31 það al-ónýtt. „Þar hafi þjer öldungis rjett í", segir hann, — og bætti því við — „hjer hjá mjer hefur verið beðið um þakjárn, sem sendast átti til íslands, en það átti að vera svo þunnt og ódýrt, að jeg vildi öldungis ekki fást við að búa það til, því jeg vil ekki búa til þynnra járn en Nr. 26, en hjer hef jeg búta af plötum frá öðrum verksmiðj- um" segir hann, „sem eru Nr. 27 og 28; vilji þjer ekki sjá, hvað sterk er á þeim (gal- vaniseringin' og hvernig járnið svo lítur út, þegar hún er komin af því". Brá hann þá járnplötunum niður í mjögþunna sýrublöndu, og varð þá þetta þunna járn allt með smá- götum og svo hrúðurkarlslegt. að mig furð- aði stórum. Tók hann frá búta af járni Nr. 24 og 26 og vann þessi sýrublanda ekkert á. Þá bætti hann sýrum við, svo galvaniseringin leystist upp og var þá það járnið sljett og með engum götum. Ef' menn vissu hvaða ótætis hroða, að þetta þunna járn, sem einungis fer til ís- lands, er búið tií úr, og hvaða fávizka það er, að kaupa slíkt byggingarefni, þá mundu menn ekki glæpast á, að kaupa það fyrir næstum því sama verð og hið brúklega þak- járn, heldur láta þá, sem ekki hafa meira vit (ef það ekki er nú gjört viljandi) á bygg- ingarefni, en svo, að fiytja hjer upp slíka vöru, sitja með hana sjálfir, og er það sann- arlega sá vægasti úrskurður. Útgefandi. Þjórsárbrúin vígð. Með landshöfðingja brjefi, dagsettu 25. f. m., lýsti herra laadritari H. Hafstein því yflr við brúna, sunnudáginn 28. júlí kl. 4 e. m., að hann væri skipaður af Jandshöfðingja sökum hans annríkja við þingið, tilþessað mæta við brú þessa og taka á móti henni fyrir hönd landshöfðingja, vígja hana og af henda hana til almennrar umferðar með þeim ákvörðunum, sem síðar yrðu 'settar af lands höfðingja. Hjelt svo herra Hafstein að hans vanda mjög snjalt framborna skáldmælta ræðu. Tók það fyrst fram, að vígjandinn að Olves- árbrúnni, herra landsh., hefði óskað að hún mætti margfald&st, sem hringurinn Draupnir, en það væri þó fjærri þvi, að Ölvesárbrúin væri sá Draupriis-hringur, sem hefði fætt af sjer Þjórsárbrúna, því það hefði Iðngu áður— eður 1879 — verið veittar af þinginu 100 þús. kr. til beggja brúnna til samans, en það hefði staðið mjög fyrir fljótum framgangi brúnna, að þær hefði lengi verið álitnar óaðskiljanlegar, að þær yrðu báðar að setj- ast á samstundis, en 1887 hefði þó verið ákveðið að brúa fyrst Ölvesá, eður eptir það hinn góðkunni þingmaður Raugárvallasýslu, Sighv. Árnason, hefði komið með það góða ráð, til fijótari fyrirgreiðslu á brúnum, að láta ekki allan kostnaðinn af þeim lenda á landssjóði. Þannig væri nú þjóð og stjórn búin i sameiningu að þvinga þessar tvær óviðráðanlegu heimasætur til að taka saman höndum o. s. frv. Þá gat hann þess, að það væri ekki rjett, að landið væri að biása upp, það væri miklu fremur að blómgast, en svo gróður- inn sje varanlegur, þá verði menn að taka höndum saman og haida vongóðir áfram. Þá minntist hann á sögu eptir BjÖrn- stjerne Bjórnson um djúpa dalinn með hiuni stóru gróðurlausu hlíð, en ueðst í dalnum stóð útlend hrisia sem fjalldrap- inn, sem var þar stutt frá, kom til og bað um að vera í fjelagsskap með sjer til þess að klæða hina klettaberu hlíð, en útlenda hríslan vildi ekkert sinna því. Fór þá fjalldrapinn til lyngsins og fjekk það undireins í lið með sjer tii að klæða alla hlíðina, og er þau komu upp á fjallið, sáu þau að allt, sem þau hjeldu vera autt og bert, var skógi þakið. Þaunig væri, að stefna upp og fram, og láta ekki hughverfast, en trúa á mátt sinn og megin, þá ynnist ótrúíega mikiö til g&gns fyrir nútímann og eptirbreytnis fyrir fram- tíðina, sem væri dóttir nútímaus o. s. frv. Þakkaði hann svo Mr. Vaughan frá landshöfðingja fyrir hans starf, og óskaði, að hann ætti eptir að gjöra enn margar brýr hjer. Þá gat hann þess að brúin ætti að bera eptir samningum 80 pund á Q fet- inu, samtals 200 þúsund pund. En með því Mr. Vaughan óskaði, að brúin yrði ekki reynd nú þegar að burðarafli, þar sem límið (sementið) í stöplunum væri ekki orð- ið nógu hart, þá yrði það aðbíða. Að end- ingu óskaði hann til lukku og blessunar með brúna, og gat þess að landshófðingja- frúin, sem var þar viðstödd, kiipti í sundur streng þann sem lokaði nú brúnni, og var þá þegar strengur sá sundur kliptur og brúin opnuð. Sökum rúmieysis í blaðinu er hjer ein- ungis stutt ágrip af brúarvígslu-ræðu herra landritara H. Hafsteins. Þegar fólkið fór að fara yfir um brúna skeði það ofur-óheppilega atvik, að austur- stöpuilinn, sem ber alla strengina þeim meg- in sem halda uppi brúnni, hreyfðist úr stað

x

Reykvíkingur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Reykvíkingur
https://timarit.is/publication/139

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.