Sunnanfari - 15.01.1901, Page 4

4
um stendur á sama, þótt íslenzkunni sé mis-
þyrmt; en sé ymprað á því í þeirra eyru, að ís-
lenzkur kvenbúningur sé ekki fyrirmynd alls
kvenbúnings i veröldinni, bæði að fegurð og hag-
sýni, þá er eins og komið sé við hjartað í þeim.
Enn eru aðrir, sem þykir einna mest vert um
það, að nafnatilhögunin íslenzka haldist—halda, að
þjóðerni voru sé búið mest tjón og rikust van-
virða af því, að menn nefni sig og riti t. d.
Benedikt Gröndal, Magnús Stephensen, Bjarna
Thorarensen, Pál Mel-
steð, Jón Thoroddsen,
Steingrim Thorsteins-
son o. s. frv. Og þó
tiki hitt út yfir, þegar
konur fari að nefna sig
öðruvísi en dætur feðra
sinna. Það þótti t. d.
Kristjáni Jónssyni átak
anlegasta háðungin:
M il'gfalda srnáti þó
nienn oss veiti
mí vera þ aö só ekk
nóg;
ei blygðast karls að
Itera heiti
brókauðir vorra tíma
þó«.
Svo niikill sómi hefir
íslenzku nafnatilhögun-
inni verið sýndur, að
frumvarp hefir verið
flutt á alþingi þess efn-
is, að láta það varða út-
gjöldum, nokkurs kon-
ar sekt, að víkja nokkuð
fráhenni.—Slikupptalninggætiorðiðiangt mál. Svo
misjöfnum augum líta menn á einstök þjóðernis-
atriði. Flestir vilja halda í eitthvað afþeim,eins
og áður er sagt. En jafnframt munu flestir hafa
eitthvert hugboð um, að sum af þeim glatist.
Nokkurir óttast jafnvel, að þjóðerni vort muni
með öllu fara forgörðum.
Þeir, sem gera ráð fyrir, að nokkuð af því
þjóðerni, sem vér nú höfum, muni líða undir
lok á öldinni, sem nú er nýbyrjuð, hafa alveg
vafalaust rétt að mæla.
Og þar á meðal er ugglaust kvenbúningurinn
islenzki. Ekki fyrir það, að hann er, þegar á
alt er litið, ófagur og óhagkvæmur. Enginn get-
ur gizkað á, hve lengi menn kunna að geta un-
að við það, sem ljótt er og óhentugt. Eieldur
vegna hins, að allir þjóðbúningar stafa af ein-
angrun. Og vér gerum oss von urn að ein-
angrun þjóðar vorrar linni á þessari öld.
Það er gaman að lesa það, sem danskir rit-
höfundar um og eftir miðbik síðustu aldar segja
um þjóðbúning bænda-
fólks í Danmörku, hve
þeim Iiggur í miklu
rúmi, að honum verði
ekki útrýmt. Bændalífið
á að spillast til muna,
Rændadætrum áaðvera
voði búinn af því að
ttka upp hatt í stað
húfunnar. Nú er dansk-
ur þjóðbúningur úr sög-
unni og enginn heyr-
ist minnast á það einu
orði, að nokkur sökn-
uður sé að því. Járn-
brautirnar hafa alveg
farið með hann. Hann
stóðst ekki samgöng-
urnar.
Alveg eins hlýtur að
fara fyrir kvenbúningn-
um okkar á þessari öld.
Enginn vafi virðist geta
á því leikið, að samgöng-
ur vorar og samneyti
við aðrar þjóðir muni aukast stórkostlega á næstu
hundrað árunum. Ekki að eins fyrir það, að
skipaferðirnar margfaldist; heldur og fyrir það, að
samgöngurnar verði svo miklu kostnaðarminni
en nú. Engar öfgar eru það, þó að gert sé ráð
fyrir, að á áliðinni 20. öldinni muni mikill hluti
þjóðarinnar eiga kost á að sjá eitthvert annað
land en ættjörð sína. Auk þess eru allar líkur
til, að ferðir útlendinga hingað muni fara að
miklum mun vaxandi, og jafnvel að eigi alllítill
innflutningur verði inn í landið. Þá fer þjóð-
GeORG KRÍTARJAhL