Alþýðublaðið - 27.01.1963, Side 7

Keflavík - Suðurnes
„Rödd sannleikans meðal
margra radda“,
nefnist erindi, sem Júlíus Guðmundsson flyt-
ur, í samkomusalnum Vík, í kvöld kl. 8,30.
Garðar Cortes syngur einsöng.
Allir velkomnir.
Hvaða stórviðburðir
eru að gerast á svíði
trúmálanna?
nefnist erindi, sem
Júlíus Guðmundsson
flytur í Aðventkirkjunni
Ingólfsstræti 19, í dag kl. 5.
ÁRNI JÓNSSON syngur.
Allir tvelkomnir.
Bátaeigendur
NEWAGE/BMC
SJÓDÍSEVÉLAR
STERKAR ÓDÝRAR LÉTTBYGGÐAR
Allar nánari upplýsingar um BMC bátavélarnar
veittar á skrifstofu okkar eSa sendar þeim, er
þess óska.
1.5 og 2.2 lftra vclarnar FYRIRLIGGJANDI.
Kynnið ykkur BMC vélarnar áður en þið
festið kaup á vél í bátinn.
Gísli Jónsson & Co h.f.
Skúlagötu 26, sími 1 17 40.
1.5 lítra (38 ha.) 2.2 lítra (55 ha.)
3.4 lítra (60 ha.) 5.1. lítra (90 ha.)
ðl s
IBSniK
Þetta eru
lika kjarabætur
ÞEGAR rætt er um kjaramál
alþýðunnar, hættir ýmsum til
að nYífna aðeins kaupgjalds-
samninga verkalýðsfélaga. Ekki
má þó gleyma að félagslegar
ráðstafanir ríkisvaldsins eru nú
mikilvægari en nokkru sinni
fyrr og ráða úrslitum um af-
komu þúsunda íslendlnga.
Alþýðuflokkurinn hefur alla
tíð iagt megináherzlu á þessa
hlið kjaramála. Þess vegna flutti
hann í upphafi frumvörp um al-
mannatryggingar og hefur fylgt
þeim eftir æ síðan. Er óhætt að
fullyrða, að þau mál væru ekki
svo langt komin, sem raun ber
vitni, ef flokkurinn hefði ekki
staðið vörð um þau við hvert
tækifæri. Tryggingakerfið flyt-
ur nú um 600 milljónir króna
frá hinum sterku, heilbrigðu og
vinnandi borgurum til hinna,
sem eru sjúkir, gamlir eða
standa af einhverjum ástæðum
höllum fæti í lífsbaráttunni.
Þessi tekjuskipting er lang-
stærsta átak, er þjóðfélag okk-
ar gerir til að jafna kjör þegn-
anna og sjá um að enginn búi
við skort.
Stórar fyrirsagnir eru í blöð-
unum um hvern áfanga, sem
vinnst í kaupgjaldsbaráttunni.
En enginn hefur séð ástæðu til
að nota stóra letrið í tilefni a‘
hækkunum, sem hafa orðið og
eru að verða á almannatrygg-
ingunum. Þær hækkanir hafa
fengizt vegna kröfu Alþýðu-
flokksins og nema milljónatug-
tun.
Tökum sem dæmi f jölskyldu-
bætur, sem flcstir landsmcnn
njóta að einhverju leyti, en
barnamörgu fjölskyldurnar sér-
staklega. Þær hækka og verða á
þessu ári 3077.15 krónur á barn.
Þessi hækkun nemur á fimmt-
ánda hundrað krónum fyrir
þriggja barna fjölskyldu og tæp-
lega þrem þúsundum fyrir sex
barna fjölskyldu.
Frá upphafi trygginganna
hefur landinu verið skipt í tvö
verðlagssvæði. Hafa bætur
trygginganna verið 25% lægri
á öðru verðlagssvæði en fyrsta
þ. e. í þorpum og dreifbýli
landsins. Einhvern tíma kann að
hafa verið ódýrara að lifa í
þorpum en kaupstöðum. Svo er
ekki í dag, nema síður sé. Þess
vegna tók Alþýðufl. upp bar-
áttu fyrir afnámi þessarar
skiptingar, og er hún nú úr sög-
unni. Fjölskylda með þrjú börn
sem býr þar sem áður var annað
ver'ðlagssvæði, fær samtals um
3400 króna hækkun, og sex
bama fjö^lskylda tvöfalda þá
upphæð.
Svo skulum við athuga gamla
fólkið. Þegar núverandi ríkis-
stjórn kom til valda, var ellilíf-
eyrir fyrir hjón 15.927 krónur á
fyrsta verðlagssvæði, en 11.945
krónur á öðru verðlagssvæði.
Þessar upphæðir hafa þrisvar
sinnum verið hækkaðar síðan,
og nú fá hjón, hvar sem þau
búa á Iandinu, 32.824 krónur.
Þetta er meira cn 100%
hækkun, en framfærslukostnað-
ur hefur hækkað á tímabilinu
um rúm 30%. Hér er því um
stórfellda breytingu til batnaðar
að ræða — og hver vsll halda
fram að hið nýríka þjóðfélag
okkar hafi ekki skuldað gamla
fólkinu þetta?
Skrifa mætti langt mái um
hina ýmsu flokka trygginga en
það verður að bíða betri tíma.
Hins vegar er rétt að nefna ann-
an málaflokk, þar sem Alþýðu-
flokkurinn hefur barizt fyrir
betri kjörnum handa þeim, sem
hafa Iægstar tekjur til að íifa af.
Húsnæðismál er eitt mikl-
vægasta kjaramál alþýðunnar.
Skiptir öllu um lífskjör hjóna
og þá ekki síður barna, hvernig
íbúð fjölskyldan hefur, og fjár.
hagurinn fer mjög eftir því, hve
mikið af tekjunum fer til að
greiða fyrir húsuæðið.
Undanfarin ár hefur stjórn
eftir stjórn keppzt um að auka
lánsfé húsnæðismálastjórnar, og
er það góðra gjalda vert. Þau
útlán hafa aldrei meiri verií
en síðastliðið ár. En til viðbótar
hefur Emil Jónsson húsnæ'ðis-
málaráðherra gengizt fyrir sér-
stökum ráðstöfunum fyrir þá,
sem hafa Iægstar tekjur eða
búa í heilsuspillandi húsnæði.
Verkamannabústaðakerfið
nær til 10% þeirra launþega,
sem hafa Iægstar tekjur. Þetta
fólk á þess nú kost að fá allt
að 300.000 krónu Iánum till
langs tíma til að koma upp ibúð-
um, og hefur 42 milljónum ný-
lega verið ráðstafað til slíkra
bygginga.
Fyrrverandi ríkisstjórnir létu
sér nægja að ætla 3,6 milljónir
árlega til útrýmingar heilsuspill
andi íbúða. Nú hefur hámarkið
verið afnumið og ríkið greiðir
sinn hlut af hverri heilsnspill-
andi íbúð, sem bæjarfélög
treysta sér tii að taka úr notkur:
í þessu skyni varði ríkið yfir
10 milljónum síðatliðið ár.
Þessi dæmi ættu að nægja a&’
sinni um þær ráðstafanir til fé-
lagslegra kjarabóta, ssm Al-
þýðuflokkurinn leggur megin-
þunga á að koma fram, og liefur
komið fram í núverandi stjórn-
arsamstarfi.
„Undralyfin
u
Framh. af 5. síðu
fengu fengu meina sinna bót. En
því miður varð þetta ekki venja
meðal allra, og svo fór, að menn
hættu að hringja, — nýjabrumið
var farið af hlutunum, og síma-
þjónustan lagðist niður að mestu
leyti.
Með því að beita kúgun eins og
í Sovétríkjunum verður auðveld-
ara að hindra lekanda. Þar geta
menn fengið allt að þriggja ára
fangelsí fyrir að aðstoða ekki heil-
brigðisyfirvöldin eftir megni, og
þess vegna er um 80% allra lek-
andatilfella funtiin þegar og liægt
er að útrýma sýklinum í flestum
tilfellum.
Það er annað, sem gerir mönn-
um erfitt fyrir í baráttunni við
þennan kynsjúkdóm. Það er svo
erfitt að finna vírusinn sjálfan.
Jafnvel beztu rannsóknarstofur
greina ekki rétt inn 20% af þeim
vírusum, sem þeim berast frá kvcn
sjúklingum. Auk þess er mikill
skortur á rannsóknarstofum í
mörgum þeim löndum, þar sem
lekandi er þekktur sem mjög
mikil heilsufarslegt vandamál al-
mennings.
Karlsjúklingar eru um það bil
fjórum sipnum skæðari smitberar
en kvenfólk, og það er að einu
leyti vegna þess að margir þeirra
eru þess alveg óafvitandi, að þeir
gangi með sjúkdóminn. Aftur á
móti-er margt kvenfólk, sem geng
ur með krónískan lekanda og er
alls ekki' smitandi, og eftir því
sem skýrslur frá vanþróuðu lönd-
unum greina, eru það ekki þau,
sem verst verða úti vegna lekand-
ans, þó að mest beri á þeim vegna
skýrslugerðar og nákvæmara eft-
irlits en í hinum vanþróaðri. Það
er vitað mál, að í Afríku og Asíu
er mun meira um lekanda heldur
en til dæmis í Bandaríkjunum, er*
það er engin í þessum löndum ti.L
að telja tilfellið eða reyna að kcm;
í veg fyrir þau.
Það er einkennandi fyrir þessí*
sögu lekandans, hve heilsumenn'fc
þjóða er skammt á veg komin. -
Þegar visindamenn höfðu fundic-
upp varnarlyf gegn kynsjúkdómrí
um, álitu menn að sjúkdómurim*
væri þar með úr sögunni. Að vísr«
er það satt, að hin klassíska mynci.
lekanda í hugum fólks, blindm,.
kryppa, og sálarflækjur, á ekk t
lengur við rök að styðjast, en sam:
er mikið enn eftir ógert til í*'<r
vinna bug á þessum sjúkdómi.
WHO hefur unnið að því að gero.
ríkisstjórnum viðkomandi land;i
grein fyrir hinni augljósu hættu..
sem þjóðum hcims stafar af lés *
anda, og á meðan eru sérfræé •
ingar þessarar stofnunar önnuin
kafnir á rannsólaiarstofum sínunt
við að reyna að finna efni, seni
getur borið sigurorð af lekandan»
um áður en liann verður of víð»
i tækur.
ALÞÝÐUBLAÐIÐ - 27. janúar 1963 y