Fréttir - 16.04.1916, Page 2

500
FRÉTTIR
[16. apríl.
íslensku símamennirnir.
Eftir
H. de Vere Stacpoole.
(Frh.).
Einhverju sinni var Eiríkur að vinnu á
grasblettinum framan við húsið. Það var að
eins örlítill blettur með fáeinum runnum; en
á íslandi er varla nokkurt tré til, og gera
menn þar sér að góðu, að hafa dálítinn gras-
blett og telja stikkisberjarunna með stórviðum.
Hann leit nú upp og sá hvar Svala kom
eftir götunni og rann Hlenni með henni.
Hlenni var mórauður tóuhvolpur, sem mað-
ur norðan af Ströndum hafði gefið Svölu
sumarið áður. Hún ól hann á sauðamjólk
— önnur mjólk var ekki fáanleg i Skarðsstöð
— og hann elti hana eins og rakki þegar
hún leyfði honum að fara með sér. Hún
staldraði við og yrti á Eirík, en Hlenni hljóp
snuðrandi fram og aftur. Stundum settist
hann á afturlappirnar eins og hundar gera
þegar þeir eru að snikja eitthvað.
»Nú fer bletturinn yðar bráðum að fríkka«,
sagði Svala. »Hvar er Magnús?«
»Hann er i róðri með Gísla. Eg er svo
latur í dag; eg ætlaði mér að ljúka við þurk-
reilinn en varð svo uppgefinn að bisa við
grjótið og fór þá að dunda við blettinn«.
Þau töluðust við nokkra stund, en svo
hélt Svala áfram eftir fjörunni og Eirikur
tók aftur til vinnu sinnar.
Skömmu síðar kom Svala hlaupandi aftur
og Hlenni hoppandi á eftir henni.
»Það er hafísjaki úti á firðinum«‘ sagði
hún. »Eg hefi aldrei séð eins fallega sjón,
Komið þér að horfa á hann, en bíðið þér
rétt á meðan að eg fer heim með Hlenna«.
Hún hljóp áfram en Eiríkur fór í jakkan
sinu. Hafisjaki er einn hinn sjaldséðasti hlut-
ur á Breiðafirði. Þau ár koma fyrir, að
Húnafióa og firðina á Norðurlandi fyllir af
hafis, en á Breiðafjörð og Faxaflóa kemur
hann aldrei. Það er als einu sinni svo að
sögur fari af, eða hið óttalega sumar 1695,
að ísland var alt innilukt af ís, hver fjörður
fullur og ís fyrir ölluin annesjum nema Snæ-
fellsnesi.
Svala kom nú hlaupandi og skunduðu þau
ofan í Qöruna. Stóðu þar allmargir á bryggj-
unni, þar á meðal Stefán.
Þar sást jakinn drifhvítur á fagurbláum
halfletinum og líklist skipi undir seglum. Hann
var stærri en Máfaklettur.
Stefán hafði brúkað bátinn sinn eitthvað
um morguninn og lá hann við bryggjuna.
Svala horfði lengi á jakann, en því næst
varð henni litið á bátinn.
»Eg ætla að sigla út að jakanum til þess
að skoða hann í nánd«, sagði hún. »Hver
vill koma með mér? Vilt þú koma, pabbi?«
»Eg iná ekki vera að því«, sagði Stefán.
»Eg þarf að hyggja að nýju laxanetunum og
þú gerir ekki annað en að eyða tímanum,
því að þetta er bara ísjaki og er fallegastur
í fjarlægð«.
»Eg hefi aldrei komið að haíísjaka«, sagði
Svala, »og eg vil ekki láta þetta tækifæri
ganga úr greipum mér«.
»Eg skal gjarnan fara með yður ef þér
óskið þess«, sagði Eirikur. »Eg hefi ekkert
annað að gera nú sem stendur«.
»Farið þið ekki of nærri honum«, sagði
Stefán og losaði bátfestina. »Eg hefi heyrt
að bjarndýr berist stundum með hafís og
gömul saga er til um það, að bjarndýr hafi
komið á Skagafjörð með is«.
»Við skulum gæta okkar við barndýrun-
um«, sagði Svala hlæjandi. Þau ýttu frá og
Eiríkur reisti mastrið. Það var ágætt leiði og
varð snarpara þegar kom út á fjörðinn. Svala
sat við stýri og hélt í klóna, en Eiríkur sat
miðskipa og horfði á hvernig Svala stjórnaði
bátnum eins og hún væri því verki alvön,
enda var hún það.
Fátt er unaðslegra en að sigla hagstæðan
byr í smásævi. Á Breiðafirði eru vindhviður
tíðar og geta siglingar þar verið viðsjálar ef
stjórnari er ekki því aðgætnari, en Eiríkur
þurfti ekki að vara stýrimann við slíku. ís-
firðingar eru taldir góðir sjómenn og vita lika
af því, en ekki hefði neinn þeirra þurft að
segja Svölu til eða finna að stjórn hennar.
Þau sigldu fram hjá Máfakletli. Varptím-
inn stóð nú sem hæst og var kletturinn ein-
kennilegur tilsýndar.
Fuglarnir sátu í röðum utan i klettinum.
Teisturnar voru neðstar. Verpa þær eggjum
sfnum á beran klettinn og er það hrein
furða, að þau skuli ekki öll fara forgörðum.
Nú sátu þær hvítdröfnóttar á eggjum sinum
og liorfðu á bátinn færast nær. Uppi yfir
teistunum vóru álkur og þar fyrir ofan lund-
ar í holum sínum, en allra efst vóru rit- '
urnar.
Svala kallaði til fuglanna þegar báturinn
straukst fram hjá.
Eiriki þótti það kynlegt kall.
Það liktist því tremur, að einn fuglinn væri
að kalla til annars heldur en nokkru hljóði
úr mannsbarka. Þó var það ekki hást eins
og garg sjófuglanna eða hrínandi eins og tíst
landfuglanna.
Teistur og álkur böðuðu vængjunum hægt
og nokkrar þeirra görguðu lítið eitt.
»Eg var að eins að láta þær vita, að það
væri eg«, sagði Svala.
Eiríkur hélt, að hún væri að segja þetta
að gamni sínu.
»Haldið þér áreiðanlega að þær þekki yður?«
»Breiðafjörður þekkir sína«, sagði Svala,
»og fuglar eru minnugir. Sami fuglinn verpir
ávalt eggjum sínum á sama kletlinn og þeir
eru áreiðanlega kunnugir bátunum, sem eru á
íerðinni. Þeir þekkja hvern bát og hvern
mann i bátnum. Nú hugsuðu þeir sem svo:
Þetta er bátur Stefáns — skyldi Svala vera
í honum? — Eg tek aldrei eggin þeirra —
og þess vegna var eg að kalla til þeirra«.
»Það leit líka helst út fyrir að þeir væru
að svara yður«, sagði Eiríkur og trúði þessu
hálfvegis (Frfi*)
Lífsábyrgðarfélagið
„DANMARK“
ar áraiéanlagasta og óóýrasfa íifsáByrgarfdíagió á %2/lorÓurlönóum.
Lág iðgjöld! Hár bónus!
Nýtísku barnatrygg'ingar!
Cf trygói Rœtíir einfíverra fíluta vegnaf Jœr fíann mest öíí iógjöló enóurgreióó.
Félagið hefir varnarþing hér.