Frækorn - 27.01.1909, Blaðsíða 2

2
FRÆKORN
Þegar vér lesum guðs orð, hugs-
um vér oft, að það sé talað til
einhvers annars manns, en ekki til
vor sérstaklega. Og nú, meðan
vér lesnm bréfið til Korintuborgar-
manna, verður oss að hugsa, að
þessi orð séu töluð einungis til
mannanna í Korintu. En það er
ekki rétt. Vér lesum, að orðin
eigi við fleiri en Korintumenn:
»ásamt öllum þeim, hvar helst sem
þeir eru, sem ákalla nafn Jesú
Krists, vors og þeirra drottins.*
Satt er það, að þetta bréf er
skrifað tfl safnaðarins í Korintu,
en það er líka satt, að það sé
skrifað til vor hér á íslandi, til
vor, sem erum komnir samati á
þessari stundu til þess að »ákalla
nafn drottins.« Séum vér meðal
þeirra, þá er oss einnig óskað
»náðar og friðar af guð;«! Látum
oss þá meðtaka þessa kveðju sem
guðs orð, svo að vér verðum hlut-
takandi í blessuninni, sem felst í
henni!
Pessi orð eru í gildi nú í dag
engu síður en þegar þau fyrst voru
skrifuö. Páll postuli hefir skrifað
þau, en samt sem áður eru þau
guðs orð. Guðs heilagi andi talar
í þeim. Orðið — hið heilaga orð,
sem vér höfum í þessari bók — er
orðið hold og býr hjá oss, »fult
náðar og sannleika«, talandi af því
það er lifandi, lifandi eftir »krafti
óendanlegs lífs«, lifandi nú á þess-
ari stundu. »Orð drottins varirað
eilífu« Lofaður sé guð fyrir það!
Guðs orð er ekki einungis lif-
andi. Pað er einnig kröftugt. Vér
lesum í Hebreabréfinu að »guðs
orð er llfandi og kröftugt«, og að
drottinn stjórnar »öllu n eð orði
síns máttar«. Heb. 4, 12; 1, 3.
Já, þetta orð er almáttugt.
Pegar drottinn skapaði himin og
jðrð, svo gjörði hann þetta verk
fyrir sitt orð. »Hann talaði og
það varð; hann bauð, þá stóð
það þar.«
Pað gleður niig að hugleiða
þenna saunleika. Eg gleðst af því,
að þessi orð, sem vér erum komn-
ir saman til að heyra, eru »Iíf,
andi og sannleikur* og að þau
hafa kraft í för með sér til að gefa
oss það, sem þau vitna um.
Pess vegna eru þessi orð langt
um meira en vanaleg orð eða
vanalegar óskir.
Oss er mjög ánægjulegt að með-
taka óskir frá vinum vorum.
Á jólunum og við önnur hátíð-
leg tækifæri eru margar hamingju-
óskir í té látnar bæði skriflega og
munnlega. Og það er gott.
En oft hef eg hugsað með sjálf-
um mér: Hve mikið geta allar
þessar óskir áorkað?
Vera má að eg gæti glatt ein-
hvern eitt augnablik, með óskum
mínum.
En það er alt og sumt.
Eg óska til dæmis vini mínum
góðrar heilsu, eða að hann verði
ríkur og hafi alt, sem hann þarfn-
ast. Eg bý óskir mínar í þann
fegursta búning, sem eg megna, og
sendi þær til hans.
En hversu mikið megna eg
sjálfur að gjöra af því, sem eg
óska? — Eg mun svara: Alls
ekk ert!
En hér, kæru vinir, er ein ósk,
sem hefir mátt í för með sér.
Hún kemur frá vorum himneska
föður, og um hann lesum vér , að
hann »framkvæmir vilja síns.« alt eftir ráði
Og í bréfinu til Ef. 3, 20.
2 1. lesum vér, að hann »megnar
að gjöra fram yfir það, sem vér
biðjum eða skynjum.*
I sannleika: Locaður sé guð og
faðir vor fyrir alla hans náð!
Og náð hans er fyrir alla.
Orðið segir, að »guðs náð hefir
birst sáluhjálpleg öllum mönnum.«
Orsökin, hvers vegna náðin sé
fyrir alla, er hinn alvarlegi sann-
leikur, að allir hafa syndgað
og hafa skort á guðs dýrð.«
Róm. 3, 23.
Hér er ekki einn einasti, sem
ekki hefir syndgað á móti guði, en
eg er ekki kominn hingað til þess
að dæma þig fyrir það.
Það er hræðilegt að syndga á
móti guði, en lofaður sé guð, hann
elskar syndarana, elskar þá með
eilífri elsku.
Náð hans er óendanleg!
Pegar Móses bað: »Lát mig sjá
þína dýrð« — þá svaraði drottinn:
»Eg vil láta allan minn fegurðar-
Ijóma líða íram hjá þér.«
»Þá steig drottinn niður í skýi,
staðnæmdist þá hjá honum, og
nefndi nafn drottins. Síðan gekk
drottinn fram fyrir hans augsyn og
kallaði: »Drottinn, drottinn, misk-
unnsamur og líknsamur guð, þol-
inmóður og gæzkuríkur og trú-
fastur, sem auðsýnir gæzku í þús- "
und liðu og fyrirgefur misgjörðir,
afbrot og syndir.«
Pannig er vor guð. Hann hefir
»unun af því að vera miskunsam-
ur.«
Hann v i 11 einnig sýna sig fyrir
þíuu andlega auga á þessari stuudu,
sem »miskunsamur og líknsamur
guð, þolinmóðnr, gæzkuríkur og
trúfastur.«
Gefi guð, að vér megum læra
að þekkja hann á þenna hátt.
Davíð, hið Ijúfmælta sálmaskáld
Hebrea, segir um náð drottins í 103.
sálmi sínum:
»Miskunnsamur og náðugur er