Ingólfur - 28.10.1910, Síða 3

iNGOLFtJB
171
Feig þjóð.
(Þýtt).
------ [Frh.].
Þetta er þó ekki svo að skilja, að
Frakkar »éu öðru vísi akapaðir en aðr-
ir menn. Þótt það sé satt, að öfund
og tortrygni, síngirni og ruddaskapur
séu ef»t í þeim, þá má ekki gleyma
því, að þeir eiginleikar stafa af þeim
óbæfilegu eymdarkjörum, aem franska
ríkið bakar þegnum aínum 10% af þjóð-
artekjunum er alment álitið hið bratt-
a«ta aem bjóða má þjóðunum að gjalda
í akatt, en franska þjóðin er látin hafa
það, að gjalda 18%. Og þar að auk
er aköttunum avo fyrir komið, að þeir
hamla tilfinnanleða framleiðslunni. Sam-
kvæmtNapólions — lögbókinni akalakifta
arfi jafnt milli barna hina dána, og
heflr þetta leitt til margfaldrar skift-
ingar faateignanna.
Þetta gerði nú ekki svo mikið til,
samt sem áður, ef það hefði einungis
verið unt, að leggja aaman jarðaakik-
ana aftur. En sölukoatnaður hækkar
langt yfir rétt hlutföll eftir því sem
jarðapartarnir minka. Gjaldið þarfekki
að vera meira atundum, en 1% af
stóreignum, en af amáeignum aftur á
móti 10—12% og af þeim allra smærsta
kemat það jafnvel upp í 100% af *ölu-
verðinu. Og hafi nú erfiðismaður atritað
og nurlað alla sína æfi, til þess að ná
í lítinn jarðarblett, sem hann geti eignað
sér, þá kemur réttvísin og heimtar að
hann sé seldur, ef hann deyr og lætur
eftir sig börn í ómegð. Selja skal á
uppboði og kostar það 123,72% af
söluverðinu á smáeign, aem er 500 fr.
virði, svo að þá verður veslinga ekkjan
að fara úr húsi sínu, og borga réttar-
þjóninum peninga í þokkabót, fyrirþað
að ræna aleigu hennar.
Sökum þessara blóðpeninga kýs smá-
bændalýðurinn fremur að yrkja marga
smábletti víðs vegar, en að rísa undir
þeim Ó8anngjörnu álögum til þess að
færa aaman blettina að heimili aínu.
Þess vegna eru til blettir, eins og t.
d. Argenteuil fyrir norðan París, þar
sem hér um bil 1500 hektwar lands
eru bútaðir niður milli eitthvað 800
eigenda í 4300 staði. En þau land-
spjöll, sem af þessu leiða undir óþarfa
vegi, og sú timatöf, að þjóta frá einni
spildu til annarar, þar sem svona vit-
leysislega er brytjað niður! Það eru
til menn, sem eiga að rækta 3— 4 hekt-
ara í alt upp að 100 stöðum, og eru
oft 3—4, — ef til 6 kilometrar á milli
þeirra.
Og Argenteuil er svo sem engin undan-
tekning að neinu leyti. Það er ein-
ungis dálítið hastarlegt dæmiumástandið
eins og það er alment. Og til þess að
vega á móti þessari lögskipuðu tálmun
á arðvænlegri jarðrækt á smábóndi eitt
ráð og annað ekki: að strita og spara,
og þar eru Frakkar listamenn og meira
en það.
Því það eru eigi smábændur einir,
sem þessir okurskattar gera erfitt fyrir
að lifa og vinna. Tollurinn er svohár
á sykri, að þjóðin neytir svo að segja
einskis af honum. Af þesau minkar
eftirspurnin eftir sykri svo mjög að
atórir landflákar, sem voru ágætlega
fallnir til þeas að rækta á þeim sykur-
rófur, eru nú vaxnir ónýtu graai og
allur aá vinnulýður, sem hefði getað
fengið atvinnu við rófuræktina, verður
nú að leita hennar annars ataðar. Af-
leiðingin er sú, að þetta vinnufólk verður
að keppa við þá sem vinna að öðru og
dregst þannig úr launum þeim er sú
önnur vinna mundi annars gefa af aér.
Það mætti halda áfram að telja slík
dæmi af öllum atvinnugreinum. Óhyggi-
leg skattalög hafa ætlað að drepa
franska vínyrkjendur, og það erutollar
á ítölsku silki og enskri baðmull, aem
hafa gjört það að verkum, að franskir
silkiborðavefarar hafa orðið undir í sam-
kepninni við atarfsbræður þeirra í Kre-
feld og Basel, og það er sykurtollinum
að kenna, að frakkneskir garðyrkjumenn
senda ávexti sína til Englands og kaupa
svo aftur sælgæti, sem búið hefir verið
til úr þeim. Húsaleiguskattur, vatns-
skattur o. fl. kemur því til leiðar, að
fjölskyldumaður, sem hefir 6000 fr. í
laun, verður að svara 221 fr.„af 830
fr. húsaleigu, en einhleypur með sömu
launum, en 250 fr. húsaleigu, avarar
einungis 51 fr. í skatt. Yfirleitt eru
Pantið sjálfip vefnaðarvöru yðar
beina leiS frá verksmiðjunni. Mikill sparnaður. Allir geta fengið sent
burðargjaldslaust gegn eftirkröfu 4 mtl*. af 130 CtlH.
svörtu, bláu, brúnu, grænu eða gráu vel lituðu klæði
úr fallegri ull í prýðilegan og haldgóðan sparikjól, eða sjaldhafnar-
föt íyrlr elnar lo — i mtr. á 2,50. Eða
3 % mtr. af 135 otm toreiöu svörtu, ||
dimmbláu eða gráleitú nýtýzku-fataefni í haldgóðan og fallegan
karimannafatnað fyrir einar 14 Kr 30 an
Ef vörurnar líka ekki verður tekið við þeim aftur.
Aarhus Klædeveveri, Aarhus, Danmark.
■ — -------------- ---------------- -— ..................
það hinir þungu óbeinu skattar, sem
gjöra lífið hartnær óbærilegt í Frakk-
landi. Mönnum hefir talist avo til að
allir þeir, sem hafa minna en 2500 fr.
tekjur árlega — og það eru % hlutar
þjóðarinnar — verði að eyða meira en
60% af tekjum ainum, til þess að full-
nægja allra sjálfsögðustu lífsnauðsynj-
um.
Nýjar skrítlur úr Vík.
í.
Undarlegt er það með hann Halldór
Jónsson, sagði maður hér á dögunum. —
Hann er engu likari, en bolta. Því
faatar sem honum er kastað niður og
því meira sem hann er flattur út, þess
hærra stekkur hann upp í loftið í næstu
grein.
2.
A (þingm.): Eg hefi útvegað kjör-
dæminn 2 vita.
B: Og þriðja vitann fengu þeir þar
sem þú varst sjálfur.
C (úti í horni): Og það var ofviti.
3.
A: Seg þú meiri fyndni, en ég sagði
áðan um tómthúsmennina.
B: Já, það skal ég gera. Ég þekki
aðra, aem eru miklu meiri tómthúsmenn.
A: Hverjir eru það?
B: Timburmennirnir í hausnum á þér.
„Om Alkoliol".
Svo heitir nýútkomin bók eftir Pro-
fessor Fr. Weis, merkan vísindamann
danskan. Eftir því að dæma, er rit-
dómendur segja um bókina, munu þar
koma fram aömu akoðanir hér um bil
í smáu sem stóru, eins og vér höfum
haldið fram, bannféndur hér á íslandi.
Væntanlega verður þessarar bókar getið
nánar hér í blaðinu, er hún kemur
hingað í bókaverzlanir.
í organslætti veitir
Jóhannes Erlendsson
Bergstaðastræti 26 B.
kaupendur Ingólfs, sem enn
eiga ógoldið fyrir blaðið, eru
hér með vinsaml. mintir á að
gjalddagi er löngu liðinn, og
beðnir að senda andvirðið til
afgreiðslu blaðsins.
Tí'l riiQronPA* er bezti vindillinn
,I!il dllLO í bænum. fæst aðelng
í Tóbakaverzlun R. P. Leví, Austnrstræti 4.
F élagsprentsmið jan.
20
lífinu allir saman. Já, því að það var bann, sem meinaði okkur að
koma fram fyrir, það var hann, sem stýrði. Já, þvílikur hrekkja-
klápur. Ho ho bo, hlaupið þið nú í herrans nafni ogfjörutíu."
Ég sagði ekkert, en þó létti mér Iíka fyrir brjósti. „Lífinu héld-
um við allir saman!“ Endurtók ég með sjálfum mér, og teygði úr
mér eins og ég gat i heyinu — „Þetta var nú vel sloppið."
Eg skammaðist mín jafnvel drjúgum útúr því að mér hafði dottið
í hug versið hans Schakovsky. Alt i einu datt mér nokkuð í hug:
„Heyrðu, FiIofei!“
„Hvað er nú?“
„Ertú giftur?“
„Já!“
„Og áttú börn?“
„Ojá.“
„Nú, en hvað hugsarðu, maður; varð þér ekki að hugsa til
þeirra. Þú kveinaðir yfir hestunum þínum — en konan og börnin.“ —
„Oja—já, til hvers væri að kveina út af þeim? Ekki hefðu nú
þjófarnir ngð i þau! — Reyndar hefi ég nú alt af verið að hugsa
um þau, — og ég er nú lika að hugsa um þau núna! Hver veit
nema guð hafi hjálpað okkur þeirra vegna?“
„Nú, en þetta voru engir ræningjar!“
Hver veit það, engi veit hvað undir kann annars stakki að byggja.
Satt er orðið, því að hugur einn það veit, er býr hjarta nær, en sé
guð í stafni, þá heppnast siglingin — — Ég og fjölskyldan þarna
heima fyrir — við hugsum nú alt af svona. — Jæja, sprettið þið nú
úr sporunum í herrans nafni og fjörutíu.“
Daginn eftir vorum við farnir að nálgast Tula og ég lá í móki.
„Herra minn,“ sagði Filofei alt í einu, „Iítið þér á þarna, þarna
eru þeir úti fyrir kránni — það er sami vagninn!“
17
heldur hleypa vagninum áfram þar. Þeir fóru meira að segja að
skellihlæja. Það var auðséð, að þeir ætluðu ekki að leyfa okkur að
vera á undan.
„Þetta eru víst ræningjar að gagni, ha!“ hvíslaði Filofei í áttina
til min.
„En eftir hverju eru þeir þá að bíða?“ spurði ég, líka í hálfum
hljóðum.
„Jú, sjáið þér til, herra mintr Hérna í lægðinni frarn undan
okkur er dálítill lækur og brú á honum. Þar ætla þeir að ráðast á
okkur. Þeir eru altaf vanir að vera nálægt einhverri brú. Og svo
förum við, herra minn, — veg allrar veraldar,“ bætti hann við and*
varpandi. „Fjandinn hafi ef þeir sleppa okkur lifandi, því að það er
það sem mest er í varið fyrir þess háttar pilta, að ekki sé syo mikið
að hundur gelti að þeirn á eftir. Mér þykir bara eitt verst í því,
herra minn, og það er að hestarnir mínir skuli fara svona, því þá
fá bræðurnir heima enga glaðningu út úr þessu.“
Ef öðruvisi hefði staðið á, hefði ég líklega furðað mig á því, að
Filofei gæti þá verið að hugsa um hestana sína — en ég verð að
viðurkenna það, að þá var efst í mér að hugsa um sjálfan mig.
Skyldi það nú vera satt, að þeir ætluðu að drepa okkur? Hvaða
gagn gætu þeir haft af því, Eg mundi hvort sem væri fá þeim alt
sem ég hafði á mér af peningum.
Meðan þessu fór fram komum við nær og nær brúnni. Hún
sást altaf betur og betur og greinilegar.
Alt í einu heyrðist skerandi óp; vagninn sem á undan okkur var
brá við og þaut af stað eins og fugl flygi, en þegar hann var kominn
að brúnni, stöðvaðist hann skyndilega eins og hann væri negldur
niður öðrum megin við götuna.
Ég varð smeikari en frá megi segja.
„Vinur minn, Filofei,“ sagði ég, „nú ökum við sainau út í opinn