Lögrétta

Tölublað

Lögrétta - 23.08.1916, Blaðsíða 4

Lögrétta - 23.08.1916, Blaðsíða 4
146 LÖGRJETTA <?:<-;: Fyrri myndin sýnir þaS, er veriS er aS hlaSa stórskotavjel. Granatinn, sem hún á aS senda frá sjer, er svo stór, aS lyftivjel er notuS til þess aö koma honum upp í fallbyssuna. Það eru þessi skot, sem engir kastalar standast. Þegar þeim er skotiS, nötrar jörSin á löngu svæði. Þessum stórskotum rignir niSur báSumegin frá í orustunni hjá Somme. SíSari myndin sýnir stafn á stórskipi, sem torpedóskot hefur hitt. aS honum og biðja guð fyrir honum, elskar hann jafnt, hvaS sem hann gerir — hún er persónugjörving móð- urástarinnar sjálfrar. Og um leið sönn lýsing á ýmsum öldruðum mæðr- i'm, hjer í Reykjavík og annarstað- ar..... Frásögnin er öll lipur og ljós, efn- iS aðlaðandi og sálarlífsskilningur höf. mikill. Hann virðist sanna orð- tækið: Sá fyrirgefur alt, sem skilur alt. Og trú hans á manneðlið er mik- il — ótrúlega mikil, finst mjer. Jeg er reyndar ekki frá því, að insti kjarni eðlis vors sje góður, að möguleikarn- ir til hins góða felist með hverjum manni, að við sjeum allir ef til vill útstreymi frá guði, neistar af hans eldi — en undralítið verður flestum okkar úr þessum möguleikum. Lítil- menska og illgirni virðast að minsta kosti oft vera sterkustu þættirnir í sálum mannanna. — Málið á sögunni er látlaust og hreint. Leynilögreglusaga eftir A. CONANDOYLE. XII. KAPÍTULI. Jonathan Small segir einkennilega sögu. Frh. „Það rigndi jafnt og þjett, því aS rigningatíminn var einmitt að byrja. Kolsvartir skýjabólstrar sigldu yfir himininn og ekki sást nema steinsnar. Djúpir forarpollar voru fram undan hliðinu, og varð að ganga í króka til þess að sneiða fram hjá þeim. Það var einkennilegt að standa þarna með tveimur viltum mönnum og bíða eft- ir þeim manni, sem kom til þess að bíða bráðan bana. „Alt í einu sá jeg ljós glitra hinu megin við forarpollinn. Það hvarf snöggvast en kom svo aftur í ljós nær og var auðsjáanlega að koma. „ ,Þarna eru þeir/ kallaði jeg. „ ,Þjer verðið að heilsa honum, Sahib, eins og vandi er til/ hvíslaði Abdullah. ,Gefið honum enga ástæðu til ótta. Látið hann fara með okkur og þá skulum viS annast þaS, sem eftir er. Hafið ljóskerið til, svo aS viö getum sjeð upp á víst, aS þaS sje rjetti maðurinn.' „Ljósið flökti til; stundum sýnd- ist það stansa, stundum halda áfram, þangaS til jeg gat greint tvo menn rjett hinu megin við pyttinn. Jeg lof- aði þeim aS klifrast niður barðið, yf- ir pyttinn og upp í mitt barS á móti áður en jeg hrópaði í þá. „ ,Hver er þar?' kallaSi jeg lágt. „ ,Vinir,' var svarað. Jeg opnaSi ljóskeriS, sem jeg hjelt á, og ljet ljós- ið streyma á þá. Sá, sem á undan gekk, var ógurlega stór Sikh, meS kolsvart skegg, svo mikiS, aS þaS huldi alla bringuna. Jeg hef aldrei sjeS eins stórvaxinn mann, nema á sýningu. Hinn maSurinn var stuttur, feitur og kringlóttur náungi, með gulan túrban og eitthvað í hendinni vafið inn í sjalklút. Hann leit út fyrir aS vera skjálfandi af hræSslu, því aS hendur hans nötruðu eins og í kulda- flogum, og höfuðið, með hvikum augunum, snerist óaflátanlega út á báðar hliðar, eins og á mús, þegar hún kemur út úr holunni. Mjer rann til rifja, að það skyldi eiga að drepa þetta grey,*en jeg hugsaði um fjár- sjóðinn og hjarta mitt varð hart eins og steinn. Þegar hann sá að jeg var hvítur maöur, rak hann upp gleðióp og kom þjótandi til mín. „ ,Verndið mig, Sahib/ sagði hann. ,Verndið vesalings Achmet kaup- mann. Jeg er búinn að brjótast gegn um Rajpootana til þess að leita skýl- is í Agra. Það er búið aS ræna mig og misþyrma mjer og berja mig, af því að jeg er vinur Englendinga. Blessuð veri þessi nótt, þegar jeg loksins komst til vina minna og varð öruggur —¦ jeg og þessar litlu reitur, sem jeg á eftir/ „ ,HvaS er í þessum sjalklút?' spurSi jeg. „ Járnkistill/ sagði hann, ,og í honum nokkrir smámunir, sem eru alveg verðlausir, en hafa gildi fyrir mig, af því að það er erfðagóss. En jeg er samt enginn beiningamaður, og jeg skal launa yður það vel, ungi Sahib, og stjórninni, ef jeg fæ örugt skýli.' „Jeg gat ekki fengið lengur af mjer að tala við manninn. Því lengur sem jeg horfði á þetta feita, hræðslulega andlit, þvi harðneskjulegra fanst mjer aS viS skyldum ætla aS drepa hann vægSarlaust. Jeg vildi verSa laus viS hann sem fyrst. „ ,Farið meS hann til miSstöSvar- iunar/ sagði jeg. Fjelagar mínir gengu sinn við hvora hlið hans, en tröllið gekk á eftir honum, þegar þeir hurfu inn í koldimman ganginn. Ald- rei hef jeg sjeð mann meira um- kringdan af dauðanum. Jeg beið við hliðið með ljóskeriS í hendinni. „Jeg heyrSi fótatak þeirra inn eftir ganginum. Alt í einu hætti þaS, og jeg heyrði raddir, eitthvert þrusk og högg. Augnabliki síSar heyrSi jeg mjer til skelfingar, hart fótatak koma í áttina til mín. Jeg heyrði másið í hlaupandi manni. Jeg sneri ljóskerinu þannig að geislinn kastaðist inn eftir þráðbeinum göngunum. Þar kom þá feiti kaupmaðurinn hlaupandi eins og stormbylur, andlitið lagandi í blóði, og fast á eftir honum stóra trölliS eins og tígrisdýr stökkvandi meS kolsvart skeggiS flaksandi og stóreflis blikandi sveSju í hendinni. Jeg hef aldrei sjeS mann hlaupa eins af öllum lífs og sálar kröftum eins og kaupmanninn. Hann dró undan tröllinu og jeg var handviss um, aS kæmist hann fram hjá mjer og út um hliðið, þá væri hann hólpinn. Jeg komst við af að sjá hann, en aftur kom hugsunin um fjársjóSinn og jeg var harSur eins og steinn. Jeg henti byssunni minni í veginn fyrir hann, og hann datt um hana og veltist tvisv- ar eða þrisvar eins og skotinn refur. Aður en hann hafði tíma til að standa upp aftur, var hinn kominn ofan á hann og rak sveðjuna tvivar sinnum á kaf upp að skafti í síSuna á honum. Hann hreyfðist ekki og ekkert heyrð- ist til hans framar. Jeg ímynda mjer helst að hann hafi beðið bana af fall- inu einu. Þið sjáið, herrar mínir, að jeg geri eins og jeg lofaði. Jeg segi yður alla söguna eins og hún gekk til undandráttarlaust, hvort sem það rr>ælir meS mjer eSa ekki." Hann stansaði og rjetti út sinabera hendina eftir whisky og vatni, sem Holmes hafði bruggaS handa honum. Jeg verS aS játa aS jeg var búinn að fá römmustu andstygð á manninum, ekki aS eins fyrir þessar hroðalegu aSfarir hans, heldur öllu meir fyrir þaS, hversu kuldalega og kærulaust hann skýrði frá því. Hvaða refsing sem kynni að bíða hans, þá fann jeg að jeg mundi alls ekkert kenna í brjósti um hann. Sherlock Holmes og Jones sátu og studdu hönd undir kinn og voru afar hrifnir af frásögn- inni, og sama óbeitin skein út úr andlitum þeirra. Hann hefur að lík- indum tekið eftir því, því að þaS var eins konar varnarhreimur í röddinni þegar hann tók til máls aftur. „Þetta var náttúrlega ákaflega illa gert," sagSi hann. „En gaman þætti mjer aS sjá þann mann í mínum spor- iim, sem ekki hefði farið líkt að, ef hann hefSi vitaS, aS þaS kostaði hann lífið að breyta út af þvi. Það var ekki um nema eitt að gera, annarhvor okk- ar varð að deyja. Hefði hann komist út, þá var alt málið komið í dags- ljósið og jeg hefði vafalaust verið skotinn. Því að í þeim kringumstæS- um, sem þama voru, var ekki veriS með neitt kák." „HaldiS þjer áfram meS söguna," sngSi Holmes stuttaralega. „Jæja, viS bárum hann burtu, Ab- dullah, Akbar og jeg. Hann var klett- þungur, þó að hann væri stuttur. Ma- homet Singh varS eftir á verðinum. ViS fórum meS hann í staS, er hinir voru búnir aS undirbúa. ÞaS var nokkuS frá í þröngum göngum, sem voru farin að hrynja hjer og hvar. I einum stað var dálítið jarSfall líkast gröf, og þar lögðum við Achmet kaupmann, og dysjuðum hann meS múrsteinum. Síðan hjeldum við aftur til baka þangaS, sem fjársjóSurinn var. „Hann lá enn þar sem kaupmaður- inn hafSi mist hann viS fyrstu árás- ina. ÞaS var sama kistan, sem nú stendur hjer á borSinu. Lykillinn hjekk í silfurþræSi viS hölduna, sem cr þarna á lokinu. ViS opnuSum hana, og ljósiS af ljóskerinu fjell á hrúgur af gimsteinum og perlum alveg eins og jeg hafSi oft sjeS í huga mínum og lesiS um í æfintýrum, þegar jeg var lítill drengur. ÞaS var blindandi aS horfa á þaS. Þegar viS vorum bún- ir aS horfa á þaS, tókum viS alt upp úr kistunni og töldum þaS. Þar voru 143 demantar gagnsæir eins og vatn, þar á meSal demant, sem jeg má segja aS heitir .Stórmógúlinn' og sagt er aS sje næst stærsti demant heimsins. Þá voru þar 97 fallegir emeraldar, 170 rúbínar, en sumir af þeim voru litlir. Þa vou 40 karbímklar, 210 saffírar, 61 agat, og heilmikiS af berylum, onyxum, kattaraugum, túrkísum og ýmsum öSrum steinum, sem jeg ekki einu sinni vissi hvaS hjetu í þann tíð, þó aS jeg hafi síSan komist betur ES.s. ,Giillfossc fer hjedan til Stykkishólms, Flateyjar. Patreks- fjarðar, ísafjarðar, Siglufjarðar og Akureyrar, föstu- dag 25 ágúst. Skipið fer frá Akureyri 2. september, kemur við á ísafirði, Onundarfirði, Dýrafirði og Ólafsvík, væntan- lega til Reykjavikur 5. september. Hjeðan fer skipið áleiðis til New York 7. septem- ber að kvöldi. H.f. Eimskipafjelag1 íslands. PS H H K H ö ö n H p H H K o h H fl > —>03 uiO F"tí> " 3S 5S O s o ss > > H H KBONE LAfiEBÖL er best. Stofiifiiiiclur b.f. „Breiðarfjarðarbáturinn" verður haldinn í samkomuhúsinu í Stykkis- hólmi 15. september næstk. og hefst kl. 11 f. h. Stykkishólmi 12. ágúst 1916. F. h. h.f. „Breiðafjarðarbáturinn" Sæin- Halldórsson p. t. formaður. inn í þá ment. AS auki viS alla þessa gimsteina voru þar nærri því 300 nijög fagrar perlur, og tólf af þeim voru í gullumgerS. En þær voru horfnar úr kistunni núna þegar jeg fann hana aftur. „Eftir aS viS vorum búnir aS telja alt, sem í kistunni var, settum viS þaS aftur ofan i hana og fórum meS hana til Mahomet Singh til þess aS sýna honum þaS. Því næst endurnýjuSum við eiSinn um aS standa fast saman og gæta leyndardómsins trúlega. Okkur kom saman um aS fela fjár- sjóSinn á öruggum staS þangaS til friSur væri kominn á í landinu, og skifta því þá jafnt milli okkar allra. ÞaS hafSi ekkert aS þýSa aS skifta því strax, því aS ef svo dýrmætir munir sæjust hjá einhverjum okkar, þá hefSi þaS vakiS grun, og enga geymslustaSi höfSum viS fyrir okkur í virkinu, sem væru nógu öruggir. ViS fórum því meS kistuna inn í göngin, þar sem viS grófum skrokkinn, og þar bjuggum viS til holu í þann vegg- inn, sem heillegastur var, og settum þar i kistuna. ViS aSgættum vand- lega staSinn, og daginn eftir bjó jeg til fjóra uppdrætti, einn handa hverj- um okkar, og setti fjórmenninga- merkiS neSst í horniS til marks um aS enginn okkar mætti neitt í þessu gera nema hafa allra hag jafnt fyrir augum. Þetta er samningur, sem jeg get lagt höndina á hjartaÖ og svariS, aS jeg hef alt af haldið. Nokkrar gódar jardir til kaups. Makaskifti á húsum í Reykjavík geta komiS til greina. Upplýsingar hjá Jóni Magnússyni SuSurgötu 6, Reykjavík. Nokkrar hiiseignir á góSum stöSum í bænum fást keypt- ar nú þegar. Mjög góðir borgunar- skilmálar. Væntanlegir kaupendur | snúi sjer til SVEINS JÓNSSONAR. | Til viStals í veggfóðursverslun Sv. 1 Jónssonar & Co., Kirkjustræti 8, kl. 3—6 síðdegis. I 1 Eggert Claessen yfirrjettarmálaflutningsmaour. Pósthússtræti 17. Venjulega heima kl. 10—11 og 4—5. Talsími 16. PrentsmiSjan Rún.

x

Lögrétta

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögrétta
https://timarit.is/publication/196

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.