Norðri - 23.12.1909, Blaðsíða 2

Norðri - 23.12.1909, Blaðsíða 2
202 NORÐRI NR. 51 Látinn konungur. Leopold Belgiukonungur lést 16. þ. m. Hann var fœddur 9. aprll 1835 og tók við ríkisstjórn 1865, en varð ein- valdur i Congorikinu i Afriku árið 1885, enda hafði hann átt mestan þátt í stofnun þess. Hann var maður auðugur að fé, en ekki gœfumaður í öðrum efnum, aðþví skapi. Nobelsverðlaun. Bókmentaverðíaunin hefir nú hlotið sœnska skáldkonan, Selma Lagerlöf, en eðlisfrœðisverðlaunin ítalinn Marconi, höfundur loftskeytanna. Ríkisréttarákæran gegn Christensen og Berg. í þvi máli er skipaður scekjandi Ree hœstaréttarmálafærslumaður, sá er varði mál Skúla Thoroddsens fyrir hœsta- rétti um árið. En verjandi er skipað- ur annar hœstaiéttar málafærslumaður, Biilow að nafni. indum eina rrúæðið að heimta auka- þing til þess að koma ráðherranum úr valdasætinu, því að full ástæða er til þess, að efast um að hann sjái svo sóma sinn að verða við áskorun þjóðarinnar um að gera það. Undirskriftirnar eru þó engu að síður afarnauðsynlegai og óumflýjanlegar, af þeim ástæðum, er áður hafa verið teknar fram hér í blað- inu, enda hljóta þær að hafa mjög sterk áhrif á tillögur aukaþingsins í þessu máli. Ransókn. Skagfirðingar og bankamálið. Pingmenn Skagfirðinga, þeir Ólafur Briem umboðsmaður á Álfgeirsvöllum og Jósef Björnsson búfræðingur á Vatns- leysu, hafa sent eftirfylgjandi bréf til allra oddvita í sýslunni. Með þvi að hœpið þykir, að siðustu aðgjörðir landsstjórnarinnar gagnvart Landsbankanum séu að öllu leyti í fullu samræmi við réttan skilning gildandi laga, og það kunni að geta haft spill- andi áhrif á lánstraust landsins í út- löndum, og verkað lamandi á verzlun þess utan lands og innan, þá virðist nauðsynlegt, að þjóðin, þegar nánari skýringar eru fengnar, taki fasta af- stöðu i máli þessu og reyni eftirfóng- um að hefta þær afleiðingar, sem hœttu- legar má telja. Af þessum orsökum höfum við fund- ið ekkur skylt að boða til almenns fund- ar, er haldinn verður á Sauðá'krók, laugardaginn 8. jan. næstk. kl. 12. d hádegi, og biðjum við yður, herra odd- viti, að sjá um að kosnir verði 2 rienn til að sœkja fundinn sem fulltrúar fyrir yðar hrepp. Svo er til ætlast, að fulltrúar einir hafi atkvœðisrétt, Á fundinum verður borin upp tiltagc um að skora á ráðherrann að hluU si til um að kvatt verði til aukaþings á komandi vori eða sumri. Ólafur Bríem. Jósef J. Björnsson. Eins og kunnugt er hafa þessir þing- menn báðir tilheyrt stjórnarflokknum til þessa. Er það gleðilegur vottur um rétt- sýni þeirra, að þeir, þrátt fyrir hin af- arsterku flokksbönd, hafa viðurkent að aðfarir stjórnarinnar í bankamálinu séu allmjög athugaverðar, og einnig er það allrar virðingar vert, að þeim hefir fund- ist knýjandi ástæða til þess, að bera þetta undir kjósendur sína og heyra skoðanir þeirra á því. Er það allmjðg ólfkt þingmanninum hér á Akureyri, sem fjandskapast og þrútnar út af vonsku, ef hann heyrir því hreyft, að kjósendur hér vilji gjarn- an að hann haldi þingmálafund. Um aukaþingstillöguna skal eigi rætt að þessu sinni. Að eins skal þess getið, að hún virð- íst mjðg skynsamfegj og verður að Ifk- Stjórnarráð íslands hefir fyrirskipað ransókn gegn mér, út af reikningum yfir kostnað við ransókn og rekstur lögreglumála gegn útlendum síldveiða- mönnum sumarið 1907, þegar eg var settur sýslumaður og bæjarfógeti hér. Ef til vill mun einhverja enn þá reka minni til, að eg sektaði þá rúrna 30 útlenda síldveiðamenn fyrlr ólöglegar veiðar í landhelgi. Kæra sú, sem stjórnarráðinu hefir borizt yfir þessum reikningum, á upp- runalega rót sína að rekja til ungmenn- is hér í kaupstaðnum, er eg notaði mér til aðstoðar í þessum málum. Hefir hann fengið í lið méð sér yfirréttar- málafærslumann Svein Björnsson í R.- vík, son Björns Jónssonar ráðherra og hefir hann aftur fengið Thor. E. Tul- inius stórkaupmann í Kaupmannahöfn til þess að kæra mig. Pzð skal þegar tekið fram, að þessi kæra Thor. E. Tul- iniusar mun, hvað hann sjálfan snert- ir, vera sprottin af misskilningi eða fljótfærni, en eigi af neinum verri hvöt- um. — Að þessu sinni ætla eg ekki hér í blaðinu að leitast við að verja mig gegn þessum árásum. Fyrst um sinn verður hver að trúa því, sem honum þykir trúlegast. Málið heyrir fyrst um sinn undir dómstólana, og er þeim til þess trúandi, að leiðc sannleikann í Ijós f málinu. Eg hvorki vænti þess né bið, að mér verði sýnd nokkur vægð. — Til þess að firra misskilningi, skal það tekið fram að eins og kæran lá fyrir, átti stjórnarráðið eigi aðeins full- an rétt á að láta ransaka þetta mál held- ur var það beinlínis skylda þess. Pótt mér sé eigi grunlaust um, að hin pólitíska afstaða mín eigi nokkurn þátt í þessu, þá ei mér á hinn bóginn full- komlega kunnugt um að aðalhvata- menn þessarar ransóknar hafa til hennar stofnað og styðja hana meðfram af öðr- um ástæðum. Auk þess ungmennis, ereg áður hef- getið og allþekt er orðið bæði í þess- um bæ og víðar, standa hér á bak við tveir borgarar þessa bæjar, Ragnar Ól- afsson og Vilhelm Knudsen, og bak við þá stendur aftur Sigurður Hjör- leifsson ritstjóri. Þótt engum þessara manna skuli brugðið um það, að þeir séu orðnir svo siðferðislega sjóndaprir, að þeir eigi einu sinni sjái flísina í auga bróður síns, ef nokkur er, þá vil eg þó leyfa mér að geta þess, að Ragnar Ólafsson mun þykj- ast hafa ástæðu til þess að reyna að koma hefndum fram við mig af ástæð- um, sem eru þessu máli óviðkomandi. Hvað Vilhelm Knudsen snertir, þá er mér ókunnugt um, að eg hafi nokkurn tíma gert nokkuð á hluta hans. Að sönnu hefi eg kröfur til innheimtu á hendur honum, og hefi sýnt honum meiri vægð, en eg á nokkurn hátt get varið gagnvart skuldareigendum. Þetta atferli hans er sennilega laun fyrir þessa vægð, enda eru þau honum fyllilega samböðln. Viðsklpti okkar SiguröurHJðr- leifssonar eru allkunn, hvað opinber mál snertir. En hvað hann persónulega hef- ir gert á hluta minn, annað en þetta, skal eigi hér gert að umtalsefni. Til upplýsingar um innri mann Ragn- ars Olafssonar skal þess getið, að hann hefir til þess að reyna að koma mér á kaldan klaka gert félag við mann, sem hann árum saman harðbannaði að hleypa inn í þau hús, sem haun hafði umráð yfir, jafnvel opinberan veitingastað, mann, sem hann hefir jafnvel þjófkent. Ritstjóri »Norðurlands«er að mælast til þess, að eg birti í Norðra þessa kostnaðarreikninga. Á því skal honum gefinn kostur, ef hann fyrst birtir í Norðurlandi alla reikningsliði yfir kostn- aðinn við konungsmóttökuna hér á Ak- ureyri sumarið 1907, sem Vilhelm Knud- sen var serstaklega viðriðinn. Bjórn Líndal. Fetðaœfintýri Tafts forseta. — Veisluhald í bannriki. Nýi Bandaríkjaforsetinn, Hr. Taft, er, eins og menn ef til vill vita, um þess- ar mundir á ferðalagi um Bandaríkin. Það er engin skyndiferð, því hann þarf að ferðast c. 3000 danskar mílur, og hafa viðdvöl á afarmörgum stöðum, hlusta á mikinn fjölda af ræðum og halda sjálfur nokkur hundruð, áður en ferðinni er lokið. Auðvitað hefur margt merkilegt borið fyrir hann á þessari hringferð, og einkum var það skringi- legur atburður, er fyrirskömmu gerðist í bænum Jackson í Missisippi. Þegar forsetans var von til Jackson, var nefnd sú, sem átti að standa fyrir viðtökunum, í standandi vandræðum. I Missisippi er nefnilega vínsölubann svo strangt, að þar má hvorki veita, selja né gefa áfenga drykki. Af því það er alkunnugt, að Taft þykir fremur gott í staupinu, hafði móttökunefndin straxviku áður útvegað þau drykkjuföng ernauð- synleg þóttu, og er jafnvel fullyrt, að nokkrir menn hafi borið svo mikla um- hyggju fyrir því, að hinn tigni gestur fengi sem bezta drykki, að þeir hafi sjálfir farið til New Orleans í Louisiana til þess að rannsaka nákvæmlega, hverj- ir svaladrykkir væru beztir fyrir þyrstar kverkar. — Alt var líka í bezta lagi, þegar — sólarhring áður en forsetans var von — bindindismenn í Jackson gerðu þá samþykkt, að ef forgöngu- menn veislunnar ekki létu af þeirri ó- guðlegu fyrirætlun að hafa þar vín um hönd, mundu bindindismenn snúa sér til dómstólanna og láta banna það. Og í sðmu svifum vitnaðist, að dómari einn, sem var bindindismaður, hafði þegar undirritað skjal þess efnis. Nú voru góð ráð dýr, því að óhlýðn- ast þessari skipun, hlaut að verða til þess, að þeir yrðu teknir fastir og sett- ir í fangelsi. Þrátt fyrir það fékk Taft vínið, og það atvikaðist þannig : — Einum nefndarmanna datt það snjall- ræði í hug, að senda pöntun með tal- síma til New-Orleans, biðja um tólf flöskur af beztu tegundum, og láta sendi- mann afhenda forsetanum þær yfir veislu- borðum. Með þessu var greitt úr vand- ræðunum, því að New-Orleans er í Lou- isiana, og hin einstöku ríki hafa ekki rétt til þess að hindra viðikifti milli borgara í öðrum ríkjum. Þessháttar «verzl- unarfrelsi« er verndað af sambands- stjórninni. Um kvöldið, er menn sátu yfir borð- um, gekk fulltrúi frá vínsala þeim, er hiut áttl að rnáli, fyfif föfsetann og af- henti honum tólfflðskur íverksmiðju- umbúðum. Á sama hátt fengu hinir gestirnir einnig sinn skerf, og var skrif- að utan á til þeirra sjálfra. Þeir urðu aðeins að draga sjálfir upp flöskurnar og hella á glösin, því að öðrum kosti hefði verið brotið gegn lögum Missi- sippi ríkisins. — Sagt er, að Taft hafi sýnt mikla leikni í því að draga upp flöskurnar og hella í glas sitt. Og það er jafnvel sagt, að hann hafi dregið þær upp allar tólf. En að hann hafi tæmt þær allar tólf, hefir þó enginn dirfst að fullyrða. Hin kristnu, lögfestu trúarrit (Kanón). Dr. P. Carus hafði sagt í einni grein sinni »Um fylling tímans« (í blaðinu Open Court) þessu alvarlegu orð: »Ef kristindómurinn geymir í sér næg- an andans krapt til þess að tileinka sér og helga öll hin nýju sannindi vísind- anna, þá er honum borgið og þá mun hann endurrísa eftir þá eldraun hans, sem yfirstendur, og verða enn þá öfl- ugri en áður; en neiti hann hinni nýju opinberun, er hann fallinn.« Pessu svarar einn merkur rithöfundur svo: «Hverskonar tálmi mun það vera, sem veldur kristindóminum svo mikils háska? Sá tálmi á sigurbraut hans er enginn annar en gamla testamentið. Pað er safn helgirita, samið af mönnum, sem höfðu enga hugmynd um hætti og skilyrði vorra tíma og enga vísindaþekkingu. Reir lifðu á þeim tímum hnattar vors, sem fyrir löngu eru fallnir í fyrnsku og sú streyta að vera að verja skoðanir þeirra sem ævarandi sannindi, hefir öldum saman stórkostlega truflað og tafið fyrir framförum mannkynsins í þekk- ing og siðgæði.« '<Vandræðin sem elta hinn svonefnda kristindóm er það, að hann er kynblend- ingur, að þriðjungi frá Evrópu, en hinir hlutar hans báðir frá Asíu og Gyðing- um. Pegar postularnir tóku að boða hann var hann ekki endurbætt Móises- ar trúarbrögð, heldur í raun og veru ný heiðin trúarjátning með andlegu inn- streymi ýmsra lífslinda, mest þó frá Gyðingum. Hin kristna frumkirkja lét ekki lengi bíða áður en hún bjó sér til Kanón, eða trúarritasafn, en svo stóð ekki á löngu, áður eins var farið að við hin fornuritg.testamentistímanna; þau urðu einnig Kanón. Pí var það að kirkjan gerði það glapræði, seni kristninni varð svo dýr- keypt: hún festi helgirit Gyðinga í eitt og sama band og hina kristnu rit, og kallaði alt saman biflíu, fullyrti svo að g.testamentið væri jafn óefandi, óskeik- andi og heilagt fyrir guðlegan innblást- ur eins og hið nýjjtestamenti. Lestur hinna tveggja testamenta í einu lagi, hefir því æ síðan ruglað og gruggað hina kristnu trú og leitt inn í sálir barn- anna rangar og sívillandi skoðanir á sögu veraldarinnar, því að Jahve, guð Móísesar er gersamlega ólíkur guðdóm- ur alföður, guði Jesú Krists. Auk þess er til fjöldi af frásögum og öðrum þátt- um í g. testamentinu, sem ekki hentar börnum að lesa. Vér mundum allir vera fróðari um Jesú Krist og hina kristnu trú, ef hún hefði verið gersam- lega slitin frá biflíu Gyðinga; væri því óskandi, að allir kristnir kennimenn vildu hætta að nota aðra biflíu en n.- testamentið, að þeir hættu að lesakafla úr bókum g. testamentisins í messutn, og hefðu samtök utn að kenna hið nýja eingöngu. Margar fleiri þjóðir en Gyðingar og Kristnlf eiga héiglfit. Skyldi kfigtih kifkja

x

Norðri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Norðri
https://timarit.is/publication/201

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.