Norðurljósið - 26.10.1893, Page 4

120
en þá flaug mjer í liug, að ef jeg hreyfði mig óvarlega
kynni jeg að steypast niður í Cayugafliótið — hreyfingar-
laus eins og steinn — bundinn á höndum og f'ótum. Jeg
skalf af hræðslu og hætti við þessa árangurslausu áreynslu.
En .íeS gaf legið lengi þannig, því tunglsljósið, sem
skein nær því ægilega skært í fyllingu,— bægi vatnaniður-
inn djúpt undir hrúnni og dauðaþögnina, sem að eins var
rofin öðru hvoru af fugiakvaki langt í burtu, — hið eina
merki nokkurrar lifandi veru — allt þetta var svo ægilegt
og olli mjer óumræðilega angist og kvíða. En járnbraut-
arteinarnir. — járnbrautarteinarnir. Ó, hvað þeir kvöldu
mig! Skilningarvit mín særðu mig svo hræðilega, en þau
voru hluti af sjálfum mjer og jeg gat ekki hætt að finna
til. Brúarstólparnir hrærðust Htið eitt fyrir ölduganginum,
Jeg hjelt að jeg heyrði, að járnbrautarlest væri að nálgast
og hárin risu á höfði tnjer. Yatnaniðurinn óx, en jeg var
rugiaðri en svo, að jeg þekkti hljóðið; mjer fannst jeg heyra
lestina koma og svo var eins og hjarta mitt hætti að slá
allt í einu, til þess að berjast hitt augnablikið enn þá á-
kafara.
Það ber við sumt, herrar mínir, sem óskiljanlegt er:
meðal annars er mjer ómögulegt að skilja, hvernig jeg lifði
af þessa nótt.
Eitt stóð ljóst í huga mjer, jeg hlaut, jeg mátti til að
skipta á einhvern hátt um legurúm, svo jeg iægi á milli
járnbrautarteinanna, ef jeg vildi komast hjá því, að deyja
voðalegum dauða, ef til vill á næstu mínútu.
Og mjer heppnaðist það. Jeg strengdi hverja taug og
hvern vöðva með einhverjum ofboðskrapti, sem mjer er
ekki hægt að lýsa, dró mig í kút, barðist um unz jeg var
svo móður, að mjer lá við að sprynga, og loks komst jeg
niður á milli járnbrautarteinanna, eptir að jeg hafði að
m.jer virtist barizt við það í heila eilífð þótt það hafi auð-
vitað að eins verið í fáar mínútur.
Yar mjer borgið ? Jeg hafði ekki tima til að hugsa
um það, eða gleðja mig við að vona það, því allur líf's"
kraptur minn var sameinaður í að eins að hlusta. Jeg
heyrði langt í burtu hið reglulega einmanalega hljóð, sem
er auðþekkt í gut'uvjelum, fyrst heyrði jeg það óijóst og
svo smátt og smátt greinilega. Næturkyrrðin hvarf smátt
og smátt fyrir þeim suðandi og öskrandi nið vagulestar-
innar, sem færðist nær með undra hraða sem er einkenni-
legur járnbrautum Ameríkumanna. Jeg hugsaði: Nú er
lestin ekki nema þúsund skref frá mjer — nú fimm hundr
uð, og eins var og allar ógnir helvítis f'æru i gegnum mig —
en jeg hreyfði mig ekki, — .jeg lá eins og jeg væri orðinn
að steini. Jeg reyndi að æpa, en heyrði ekki tii sjálfs
mins. og hvernig átti þá fólkið i vögnunum að heyra til
mín.
Allt í einu virtist m.jer jeg sjá ljósglampa bregða fyr-
ir, sem svo varð snögglega dimmur aptur og jeg heyrði
þrurougný eins og himnarnir væru að hrynja; fast fyrir
ofan mig. ef til vill ekki nema eina línu fyrir ofan höt'uð
mjer, þaut ófreskjan át'ram, — rojer var borgið. Yfir mjer
heyrði jeg skröltið og dunurnar sem hált'ærðu mig. Þá
greip dauðans angist mig á ný. Krókur kræktist í mig
sem var i keðju sem hjekk niður úr aptasta vagninum en
það rifnaði úr frakkanum mínum og .jeg datt aptur — allt
hringsnjerist fyrir augum mjer, tnnglið, brúin og klettarn-
ir og jeg fjell í öngvit á ný.
Þegar jeg raknaði við aptur lá jeg í rúmi rainu og sá
að eins kunningja mína í kringum mig.—Jeg skal fara
fljótt yfir söguna. Einn brautarvörðurinn haf'ði fundið mig
eptir þessa voðalegu nótt. Hann hafði þekkt mig og flutt
mig til Auburn. Jeg hafði legið hálf'an mánuð fyrir dauð-
anum og það leið langur tími áður .jeg yrði heilbrigður.
En þegar jegar jeg leit í spegilinn í fyrsta sinni eptir að
jeg var kominn á fætur, sá jeg men.jar þessarar skelfilegu
nætur á hári míuu«.
Læknirinn þagnaði. Föla andlitið hans, æsingin í svip
hans og svitinn. sem hrundi í stórum dropum af enni hans,
benti á, hversu þessi endurminning hafði hrifið á hann og
að sagan hafði valdið honum mikilla geðshræringa.
Vjer höfðum staðið á öndinni, því saga hans hafði
þannig gagntekið oss, en smátt og smátt tókum vjer að
gleðjast á ný og gengum lengi í matsöluhússgarðinum og
hlustuðum á aðrsr sögur unga læknisins úr landi frelsis-
ins, undranna og æfintýranna.
20^“ Þeir, sem ekki enn þá hafa borgað Norð-
urljósið, erubeðnir að gjöra það sem allra fyrst.
Ritstörf e<>a kennslu
vill Hjálmar Sigurðarson fá nú þegar, nokkrar
stundir á dag.
Nýprentað:
Dauð^stundin, kvæði eptir Bjarna Jónsson,
stúd. mag. í Kaupinannahöfn, fæst hjá öllum bóksöl-
um. Kostar 25 aura.
Signrður Kristjánsson.
Nýprentaðir
Barnasálmar eptir Valdímar Briem fást hjá öll-
um bóksölum og kosta í bandi 50 aura.
Sigurður Kristjánsson
S m á s ö g u r
handa unglingum. nýprentaðar á Akureyri, er Ólafur
Ólafsson í Dakota í Ameriku hefur safnað, kostar 80
aura, og fást í Reykjavik h.já
Sigurði Kristjánssyni.
Stafrófskver
eptir Eirík Briem f'æst hjá öllum bóksölum. Kostar
25 aura.
Sigurður Kristjánsson.
Ritstjóri:
Hjálmar Sigurðarson realstúdent.
Prentsmiðja ísafoldar 1898.