Óðinn - 01.11.1919, Qupperneq 7

ÓÐINN
63
sonurinn var aö kvongast. Gömlu hjónin drógu sig út í
horniö og æskan tók viö. Nú er sú æska undir lok
liðin og önnur setst aö völdum. — — — Allir horfnir,
sem eitt sinn voru á mínu reki. — — Ný andlit og
nýir tímar.
Jódís: Pað gengur svona. Fólkið kemur og fer.
Ófeigur: Og sumir verða fyrir peirri refsingu, að allir
samferðamennirnir ganga pá af sjer.
Manga: Varstu aleinn yfir fjallið?
Ófeigur: Jeg á ekki samleið með neinum.
Manga: Áttu heima parna fyrir norðan fjöllin ?
Ófeigur: Jeg á hvergi heima. (Eins og gamalii Þjkkju
skjóti upp í huganum). Jeg er ekki skráður í manntali prest-
anna.
Manga (óvitaieg); Áttu hvergi heima?
Ófeigur: Talaði jeg óljóst?--------Sá, sem spyr margs,
verður að hlusta og skilja.--------Jeg á hvergi heima.
Manga (sneypt; nagar nögl sina og þegir).
Ófeigur (strýkur yfir hár hennar). Pjer er óhætt að spyrja.
Manga: (vandræðaieg): — Hvar var pabbi pinn og mamma?
Ófeigur: Um faðerni mitt hefi jeg aldrei spurt. —
Móðir mín dó pegár jeg var á fyrsta dægri. — Pá hefur
ætlunarverki hennar í pessum heimi verið lokið. — Og
jeg var látinn til bóndans á Hrakhólum.
Jódís: Ósköp held jeg manninum hljóti að leiðast
masið í pjer, góða mín! — Lofaðu honum að sitja í friði.
Ámundi: Petta er svo sem vaninn hennar, held jeg,
að kjafta af sjer alt lag, ef einhver kemur.
Ófeigur: Bannið ekki æskunni að ávarpa afgamlan
fausk.
Ámundi: Henni væri nær að tæja svolítinn lagð fyrir
konuna mína.
Manga (horfir á Óleig, harnslega vandra;ðaleg; langar lil að liaida
samtalinu áfram, en kemur sjer ekki að þvi að byrjaj.
Ófeigur (sjer hvað henni líður; klappar á öxl hennar af mikilli
aiúð); Jeg pykist sjá hvað pú hugsar. Jeg les óskir barn-
anna í augum peirra. (Tekur höndina til sin, þegir um hrið og
íiorfir niður í góifið). Mjer leið ekki æfinlega vel á barnsár-
unum. Pað segir fátt af liðan peirra, sem lifa á miskunn
anpara. — En loksins kom sú stund, að jeg yrði sjálf-
bjarga maður. Jeg fór út og suður og vann hvíldarlaust,
vetur og sumar. Jeg lagði hart að mjer, pví að liugur-
inn var mikill. Tuttugu og fimm ára gamall eignaðist
jeg jarðarskika — afdalakot, par sem mjer var sagt, að
jeg hefði fæðst og mamma dáið. Næstu árin kom jeg
mjer upp fjárstofni og pritugur reisti jeg bú. — En pað
stóð ekki lengi. — Átta mánuðum síðar hófst ferðalagið.
Manga: Hvers vegna hættirðu að búa?
Ofeigur (sinnír ckki spurningunni); Síðan liefi jeg stöðugt
verið á ferðinni. (Situr hreyfingarlaus og liortir i gaupnir sjcr).
— Síðan hefur ópreyjan verið förunautur minn. — —
Ámuildi (eftir litla bið; stendur upp og talar Iiljóðlega við Jódisi);
Við skulum koma, Jódís. Jeg ætla að sitja hjá pjer á
meðan pú hreytir kúna.
Jódis (ýtir rokknum frá sjer); Já, pað er I'jett. Og SVO get-
um við pá borðað í fyrra lagi. (Stendur upp). Pú skemtir
gestinum á meðan, Manga litla.
Manga: Já.
Ámundi (við óteig); Pú hlýðir lestri hjá mjer í kvöld,
vona jeg, áður en pú gcngur til hvíldar í fjárhúsunum?
Ofeignr: Nei, pakka pjer fyrir. Jeg leita mjer ekki
svölunar á vegum prestanna. — — Peirra guð er að
verða landlaus konungur.
(Jódis fer út. Aniundi signir sig og fer á eftir henni).
Manga (hikandi, eftir íitla bið); Hefirðu altaf verið á
ferðinni?
Ofeigur (eins og áður); I hálfa öld, barnið mitt. — t
liálfa öld hefi jeg gengið beiningamanns-veginn. Petta
er orðinn langur tími. — — Og stundum fanst mjer
grýtt og pungt við fótinn. (Pegir öriitið). Mannskepnan
vonar og biður, en gætir ekki verðleika sinna.-------------
Manga (varfærin); Hefirðu aldrei verið giftur — eins
og — eins og hann Ámundi?
Ofeigur: Jeg er giftur.
Manga (undrandi); Hvcrs vegna hefirðu pá ekki konuna
pina með pjer?
Ófeigur: Jeg veit ekki hvar hún er.
Manga (horfir á hann).
Ófeigur: — Pú hlýtur að finna hana, sagði vonin —
ef til vill í dag, ef til vill á morgun.-----En dagarnir
hafa liðið, einn af öðrutn, ár og tugir ára. . . — Jeg
hlýddi rödd vonanna og revndi að dylja mig pess, sem
legið hefur i grun mínum alla tíð.---------
Manga (horfir á hann, eins og áður).
Ófeigur: Pað bar við á fyrri árum, að vonin kulnaði
og jeg sá ekki annað fram undan en myrkur og nótt. —
Pá langaði mig til að fá að sofna draumlausum, eilífum
svefni. — — En jeg held að pað eigi ekki fyrir okkur
að liggja, barnið mitt. —
Manga (hikandi) Hvers vegna fór liún frá pjer?
Öfeigur: Jeg veit pað ekki. — Hún hvarf mjer í
skammdeginu, eins og Ijós sem slokknar. . .
Manga (forvitin); Segðu mjer meira.
Ofeigur (litur við henni, en siðan niður í gólfiðj; Jeg legg ekki
í vana minn að seðja forvitni annara.
Manga (strýkur yfir úiið hár hans); Gerðu pað samt. — Jeg
skal ekki segja neinum frá pví.
Ofeigur (litur upp og tekur hönd hennar milli sinna); Pakka
pjer fvrir! Petta hefur engin litil stúlka gert í mörg ár
(Strýkur höndina). Jeg vona að pessi litla hönd verði lán-
söm.
Manga (djartari); Segðu mjer ofurlítið meira.
Ófeigur (þegir um hríð); Við vorum tvö ein í heimili.
Jeg vildi enga óviðkomandi manneskju hafa. Mjer fanst
sem bæjarhúsin rúmuðu ekki annað en ást mína og
hamingju. (Pegir ofurlitð. Röddin verð.ur kaldari). Sóknarprest-
urinn okkar var ungur og ókvæntur spilagosi. Laglegur
maður, með einhvern menningar-bjarma utan á sjer. —
Hann vandi komur sínar til okkar. — Stöku sinnutn
fyrst í stað — síðan dag eftir dag.----------í síðasta sinn
á aðfangadag jóla. (Pagnar og horfir niður i gólfið). — — Jeg
stóð yfir kindunum mínum uppi í fjalli. í Jjósaskiftunum
veik jeg peim heim i brekkurnar.-------------Pá reið hann
úr hlaðinu.
Manga: Pegar pú komst?
Öfeigur: — Okkur hjónunum varð sundurorða. Og
við skildum ósátt.---------Jeg fór út og hýsti kindurnar
mínar.-------Pegar jeg kom heim aftur var hún horfin.
--------Jólanóttin leið og liún kom ekki aftur,------------
Hún kom aldrei aftur.