Alþýðublaðið - 20.04.1921, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 20.04.1921, Blaðsíða 1
0. ¦:V OefiÖ tit af .AJþýðuflókkiuuii. 1921 r Miðvikudaginn 20. apríl. 89 töiubi, Meira §lit, meira kaup. Aadstæðingar verklýðsinshampa þvf óspart, að verkamenn mljiekki vinna eftirvinnu, og foringjarnir favetji þá til þess a8 vinna hana ekki. Þeir ganga svo út frá þess- um skakka grundvelli og setjast niður á óæðri endann og reikna át það tap, sem „landið og verka- meun" tapi á þessari þrákelkni -verkamanna, að vilja ekki slíta kröftunum með því, að vinna aukavinnu, eftir að hafa þrælað allan daginn — og vilja ekki vinna lyrir það „gæðakaup" sem vinnu kaépendur hafa heitið að verðlauna aukaérfiði og áreynslu úttaugaðra verkamanna með. Þessir göfugu(!) þjónar og taglhnýtingar auðvalds- ins fá svo út háar tölur og segja svo með heilagri vandlætingu: Sjá hér verkamaður hverju þú varpar á glæ fyrir ofstopa þinn og fé- lagsskap; varpaðu frá þér félags- skapnum og vertu auðmjúkur og leiðitamur þeím, sem auðinn hafa, gí munt þú umbun hljóta — ör- . isirgð og aftur örbirgð, þegar þú ert Orðinn úttaugaður — því þá faefir auðvaldið ekki gagn af þér lengur og varpar þér frá sér, eins og þegar mjaltakonan varpar gam- alli og gatslitinni þvottadulu á sorphauginn. — £n hvorki verkamenn né for- ingjar þeirra hafa sagt, að eftir- vinnu vilji þeir enga hafa. Hitt faafa þeir sagt, og eru þar í full- «m rétti sínum, að þeir vilji ekki vinna eftirvinnu að þarflausu, og þegar brýn nauðsyn krefji sé tlcki nema sanngjarnt, að greitt sé það kaupgjald fyrir slíka vinnu s^em upp sé sett og hæfilegt má teljast. Og helgidagavinnu vilja þeir með öllu afaema. Hefir nú orðið nokkutt tap á því, að eftirvinna hefir ekícJ verið anain undanfariðr Og hafa verka- menii tapað á þvi? Þessum spumingum má óhikað báðurn svara neitandi. Ef nokkurt tap hefir orðið, þá er það félags- nefnu þeirri ,að kenna, sem ætlaði um helgina að sletta sér fratn i það, sem verkaraönnum og vinnu- kaupendum einum kemur við, og tafði með heimsku sinni í tólf stundir, að tveir eða þrír togarar ýrðu affermdir. Utgerðarmenn hafa áreiðanlega grætt drjúgan skilding á því, að engin eftirvinna hefir verið u'nnin, því skipin hafa ekk- ert tafist og þeir hafa sloppið við að greiða eftirvinnukaup. Verka- menn hafa heldur ekki tapað, í heild sinni, því miklu fleiri hafa fengið vinnu en ella myndi, þar sem losa þurfti skipin á svo skömmum tfma. En þvf fleiri sem vinnu fá, því jafnara dreifist vinn- an og þvf fieiri verkamenn fá aura ti! þess að kaupa mat handa svöngum börnum sfnum. Verkamenn vilja helst enga eft irvinnu vinna vegna þess, aðþeir vita hve mjög erfiðisvinna styttir æfina, og þvf meira styttTstlæfin*. sem lengur er unnið á hverjum degi. Líkami mannsins er í sjálfu sér ekki annað en vél, en þáð ver settur en aðrar véiar, að hann verður daglega að fá endurbætur til þess að eyðilcggjast ekki. Þvf meira sem hann er notaður, því meiri endurbóta þarf hann við; en eins og kunnugt er fara fiestir verkamenn aftur í vinnu klukkan sex að morgni, þó þeir hafi unnið lengur en hinar venjulegu 10 stundir, sem af ölium sérfræðing- um er talinn of langur vinnutfmi, hvað þá, ef lengri er. Annað at- riði kemur hér lika til greina, ekki veigaminna. Margir, jafnvel fiestir verkamenn, hafa fyrir heimili að sjá. Þar þurfa þeir ýmsum störf- um að gegna, þegar þeir koma heim frá vinnu, og verða oftast nær að trassa þau fyrir þreytu sakir, ef um langa eítirvinnu er áð ræða. Getá allir skilið hve 6- heppilegt slfkt er. Það er þvf eðíilegt og sjálfsagt, að verkamenn vilji sém allra mest losna við eftírvinnu, og enn þá sjálfsaeðar er þó hitt, að þeir fái vel borgað það erfiði, sem þeir ieggía á sig f ofanálag við dags- erfiðið. Og það erfiði iiga þeir ekki hvað sfzt að verðleggja sjAlf- ir. Enda hafa þeir gert það og munu standa vid samþykt sfna, meðan þeim lýst. Þeir eiga orku sfna sjálfir og eru frjálsir að því, að verðleggja hana. Og fví méiri orku sem þeir eyða, þvf meira sem slit lík- amans verður, því heerra tserð1 feggýa fei? auðvitað á orkuna. ' Kvásir. \ Ný bók. Andrés G, Þormar: Hillingar. Menn eru nú orðnir svo vanir* því, að nýjir höfundar komi fram á ritvöllinn, að það er ekki skoð- að sem neinn stórviðburður, þótt einn bætist við. Það nærri því liggur fremur við, að mennséu orðnir ieiðir á ölium þessum skáld- skap. Og það er að sumu leytl von, þvi að satt að segja er niS sumt, sem því nafni er nefnt, nálí- gert Iéttmeti. Þó megá menn ekki láta það fæla sig frá að veita því eftirtekt, þegar efnilegir byrjendur koma fram. Þá vil eg heldur mæla með forvitninni. Þessi bók er eftir ungan mann og hefir hann ekkert ritað áður opinberlega. Bókin er ekki Iöngr kringum 150 bls., og er sjö smá- sögur og æfintýri. Nokkuð bera þær þess vott, að faöf. er byrjandi, en þó gefa þær um leið voa vm. gott áframhald. Einkum kemur byrjandablærinn fram í efnisvalinu. Þó er ekki aaégt að segja að efn- in séu illa valin, heldur fremnr hitt, að höf. tekst ekki altaf /ulí- komlega að afmarka efnið, svo aö- það verði meðfærilegt f smáiöguJ-

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.