Elding - 03.02.1901, Side 3

ELDING.
23
manna annara. Arfleiðsluskráin er
mjög stutt og þess efnis, að eftir-
látnum eigum hans, er nema nokkr-
um þúsundum króna, skuli skift á
milli systkyna kans. Yið arfleiðslu-
skrána hefur Andrée hnýtt þessari
merkilegu klausu:
„Arfleiðsluskráin, sem ég skrifa í
dag, verður líklega síðasta skjalið,
sem ég skrifa í lífinu, og her því
að standa í gildi. Eg skrifa það
kvöldinu áður en ég legg á stað
í ferð, sem ég býst við að stofni
mér í voðalegri hættur, en nokkru
sinni hafa farið sögur af áður. Dað
er grunur minn, að ég komistaldrei
lífs af ur þessari glæfraför11.
Svona var honum hughægt er
hann lagði á stað!
Störmál í Berlín. Nokkru fyrir
jólin voru geysimiklar málarannsókn-
ir í Berlín, sem margir hátt settir menn
voru við riðnir. Auðkýfingur nokkur,
Sternberg að nafni, var ákærður fyrir
að hafa haft samræði við stúlkubörn
fyrir innan fermingu, og átti honum
að hafa haldist þetta uppi lengi.
Málið er þó enn víðtækara. Ýmsir
hátt settir embættismenn eru þar á
ofan ákærðir fyrir að hafa hilmtyfir
með þessu og þegið mútur af hon-
um til að sporna við rannsókninni
eða snúa vitnaframburðinum honum
í vil. Hafa sumir af þeim þegar
játað á sig hrotið, en aðrir neitað,
og er enn ekki séð fyrir endann á,
hve margir muni komast i það. Vitn-
in, sem leidd hafa verið, eru eitt-
hvað uin hálft annað hundrað, mest
kornungar stúlkur um og yfir ferm-
ingaraldur, en litlar reiður var að
henda á framburði þeirra, því þær
háru sitt í hvert skiftið og þykir
hersýnilegt, að fé sé borið í vitnin
í stórum stýl. Sternberg er pen-
ingamiðill og á eitthvað um 18 mill.
ríkismarka. Hefur það sannast að
vinir hans og fylgifiskar hafa ausið
út peningunum á báða hóga meðan
rannsóknin stóð yfir. Rannsóknar-
dómstóllinn hefur haft allar klær f
frammi t.il að komast fyrir um málið
og hefur meira að segja eitt af vitn-
unum verið kostað frá Ameríku til
Berlínar til að bera vitni í mál-
inu. Dómur var enn eigi kveðinn
upp yfir Sternherg, er síðast til
fréttist, en líklegt þykir að hann
sleppi ekki að þessu sinni, þó hon-
um hafi lengi tekist að skjóta sér
undan refsingu. Hvað sem sjálfu
aðalmálinu líður, er það víst, að út
af því rísa nákvæmar rannsóknir um
framferði ýmsra embættismanna, sem
hingað til hafa átt laga og réttar
að gæta í höfuðstaðnum.
Bœjarfréttir verða að bíða
nœsta blaðs sökum rúmleysis.
ii iiitaDii*
Eins og undanfarin ár eru miklar birgðir af alls konar sjófötum,
svo sem:
Kápur, stuttar og síðar,
Buxur, bæði með og utan svuntu,
Svuntur, sem hafa reynst mjög vel,
Ermar og sjóhattar,
með mjög vægu verði gegn peningaborgun út í hönd hjá
6. liimsen.
8
lagi hans voru komnir með heilu og höldnu
niður af kastalamúrnum, tóku þeir stefnuna upp
á við fram með fjöllunum, er gengu niður að
ánni sunnanvert við bæinn, og héldu í áttina
hurt frá herbúðum hertogans.
Þegar dagur rann, voru þeir komnir í þrönga
dæld efst uppi á hæð nokkurri, hér um bil 1000
fetum ofar en draginn, sem Steineek stóð á. Alla
leið þangað höfðu þeir gengið í gegn um þétt-
vaxinn greniskóg, er þakti hæðadrögin, en hér
endaði stigurinn í dálítlu rjóðri, og í áttina til
Steineck var eins og göng að sjá í myrkviðinum
eða öllu heldur eins og skóglendisræmu, þar
sem trén voru smávaxnari og gisnari.
Alt í einu tók Wilhelm að spígspora fram og
aftur um rjóðrið, og Pétur starði á hann með
undrun. Hann aðgætti jarðveginn mjög nákvæm-
lega, og brátt varð fyrir honum dálítil mosatá
efst uppi i dældinni. Hann staðnæmdist og reif
skjótlega dálítið af mosanum upp með höndun-
um. Mosinn spratt upp úr mjúku, röku mólendi,
og hér um bil feti neðar kom Wilhelm niður á
högna steina, sem virtust endur fyrir löngu hafa
verið bræddir saman með steinlími. Hann lagð-
ist þar niður endilangur og lagði eyrað við
steinana, spratt síðan upp von bráðar og hélt í
beina stefnu frá steinunum niður eftir dældinni
og yfir hrygg, sem skildi á milli dældarinnar og
5
ekki af að velta þessu fyrir sér eftir að búið
var að loka borgarhliðunum.
Hann var að ytri ásýnduin hinn álitlegasti;
hann var hár og þrekvaxinn og vel limaður,
dökkur á brún og brá og svipurinn einkar geðs-
legur fljótt á að líta. Það var engin ástæða til
að efast um, að hann bæri í brjósti sér fölskva-
lausa ást til meyjarinnar. Hvorki efaði húu
það sjálf, né heldur Itúdolf greifi eðajtona hans,
og hefði hún tekið hann fram yfir þennan bann-
setta Ernst von Stalberg, þá hefði hann vafalaust
gert sér far um að verða henni góður eigin-
maður.
Þegar hún í síðasta sinni hafði gefið honum
afsvar með hógværð og stillingu, en þó með svo
berum orðum, að ekki var um að villast, og
tárin komu fram í augun á henni um leið, varð
hann alveg irá sér. Honum fanst eins og blóðið yrði
að eitri í æðum hans, og svik og vélræði tóku
að búa um sig í hjarta hans.
Eftir að hann var skilinn við Hildu, gekk
hann í rúmar fimm klukkustundir fram og aftur
með virkisgörðunum og lét sem hann væri að
gæta að varðinönnunum og skoða viðbúnaðinn
Hann átti lengi tal við marga af varðmönnunum
eftir að búið var að leysa þá af verðinum, en
lengst þó við einn þeirra. Þessi maður hét
Pétur Uhlmann. Hann var ekki þaðan úr grend-