Vestri


Vestri - 11.12.1917, Blaðsíða 1

Vestri - 11.12.1917, Blaðsíða 1
V Á R e i m a r ^ langar og ntuttar ^- ^l fást hta' ^" * 6. J. Stefánssyf'ti, TfmfffV fílttitj.: Ksristján JórstKssorj frá Garðssiöðum. J5 Nýko:uið í verslun b^ <D Guðrúnar Jónasson: > "^ Slifsi, frá 2.75 — 7,00. I^ ^Silki í svuntnr R nn- nnn ™ JSiIki í svuntur ,8.00— 23.00 yT¥TTTTTTT s XVI. árg. ÍSAFJORÐUR. 11. D E S E M B E R 1917. 42. >b1. Afdrif fánamálsÍDs. Þtu hafa oiðið úrslit þinusá- Ijrktunartiilögunha'r í ianaiiiaimu, að konungur heíir m-iilað að g«rn lána vorn að fuilkomnum sigh tugatána, Þettt kemur rnörgum á óvart og veidur féttm; tri gremju í laudinu. Hinir síðustu atburðir hata svo þrásækilega tært oss íslendingum heim sanuitin um þuð, að oss er hið mesta nauðsynjaniál að fá íána vorn viðurkendau sem sigb ingafána. Það er ekki einuugis þjóðeruis- legt metnaðarmál að fá tánann, heldur líka hagsmunamál og g e t u r orðið okkur líisspursmál. Lifsspursmál væri okkur þ ið, «1 Ð-->nir soguðust inn í styrjaldar- hringiðuna. I>a maettum við búasi við að skip okkar yrðu aigerlega kyrsett, eða þeim sökt fyrirvara* laust, engin samskitti teugjust við óvinaþjóð sambandsþjóðar vorrar. Og et til viil mættum við búast við að vera tekuir her.skiídt lyrir- varalaust Hið tyrra flýtur at vontun siglingatánans, hið siðara af sam» bandtnu sjálfu. Otal önnur atriði ltggja til grundvallar íyrir mikilvægi máls- ins, sem ekki verða hér talin, enda ölluiu auðsæ. Það er þannig til málsius gtoiuað að ekki verður vikið úr •pori aftur á bak. Víxlspor máls> ins v o r u mörg, ná verða þau ekki stlgin attur. Jin ekki virðist það neitt vafamál að ieiðin með landsfáuaúrskurðinn 1915 hafi verið rétt ettir atvikum. Það sýna afdrit mahins hjá Ðönum nú. Nú eftir að vér hötum tylkt oss allir um farfánann —¦ og sýnt og sannað þörf vora fyrir hann, Og jafntramt dáðleysi Dana með að halda uppi heiðri sins fána. Landstáninn var forspilið. Sigi- íngatáninn hlaut að koma á eítir, Ennþá hefir ekki frést um hvad vaídið hefir þessum ardrifurn málsíns; hvort hér er um stund- arsynjun að ræða eða nsHkomið afsvar trá konungi. Ait þetta tréttist bráðlega at munnt iorsætisráðherrans. Þar tii hans skýrsla um málið er fengin er rétt að biða átekta, stofna ekki til æsinga og rasa ekki tyrir Xtfi fram í neiou. Nú reynir fyrst os? r • : á stjórnina, ráð.snild benr.ar o*f íyrirhyggju. Hvað sem annars káiin ;«ð bérn á m !!i h«nnar o;r 1 iiKÍsmannfl, hversu . ga« » "m ýmsar stjórnarráðstaíanir kunná að sýnast hafa verið og verða, þA mun óhætt að treysta því, að í þessu máli munu allir vilja lilýta gódri osí viturlegri/for'sja n»»nrtar. Sé hiin aftur á móti ráðviít og treysti sé> eigi ti! þess að sam« eina landsmenn um einn og sömu sfeínu, þá á hún að vtkja sæti strax, því við svo búið má eigi standa. Og þegar hafist verðurhanda í þvi, sem verður að gerast bæði fljótt og með fullkomnam krafti, röggsemi og etnurð. og hvort sem steínt verður að því að láta öxina og jörðina geyma samband ið, við Drini. þ4 er þ.,ð eitt boðorð sem ber að rækja, og það er: Höldum saman allir! enin. M'txirnalistaforinginn Lenin, sem nd er sagður raða niestu i Petio> grad, er æflntý.amttöur tnikill. Hann er riíssneskur aða's uaður og lögfræðingur, leuti á nnginn aldri í sljóinmálaerjum og vat út af fmtm rekinn í útlegð til Siberíu. En hann flýði þaðan og komst tíl Sviss, eins og fleit i Ktissar, sem leutu í óvild hjá keisarastjórninni. Pav fór hanu að gefa út hlaö, sem eidgjaði til byltingai i Bú-'slaudi og var nijög svæsið. Var því laumað inn í Rússland, þót.t forboðið væri, eins ög fleiri slikum ritutu, og vaið Lenin því töluvei f, kunnnr l Rúss< landi fyrir starfsemi sina i Svins, og ýmsar tiilögur hans hftfðu t>ar ahiif. Hann er sagður mjö« miktU ákafamaður, einbeittui, dia ui g mælskur, én þykir Jítill hófsmaður i skoðunum símnn og keriofuvum. Nú er hann miðaldra maðui, eða vel það. Lenin er gerfinafu, sem hánn heðt tekið sér, en luð >etta n<ifn hans er Ulianof. Pegar stjórnaibyltingin hófst í Rússlandi, var Lenin í Sviss. Ea hnrin fékk þá heimkomulsyfl eius og aðrir, sem líkt sióð áfytir. Pó er sagt að byltinganiannastjórnin haft lengi vetið í efa um, hvört. hún æl.ti að leyfa honum landsvist. ííiljuknff hafði lagt mjög á móti því, en Keiensky faont það órAð, Vésaliáí8ábyrgðar}éla[i Isfirðinga. Fiafflkid aöalfundar verður hsldið á skrlfstotta Tangaversltmai* mánudagiun 17. tSes. k!. 7 e. h. Dagikrá;: Breytíng á l&gum og reglitgerö iólagslos. ísailiði, 4. desember 1917. Axel Ketilsson p. t. foirrí. að banna nokkrum manni heim- komu vegna stjórnmálaskoðana hans, sagði að Lenin mundi vei ða skoðaður sem píslarvottur í Russ landi, ef gerð væri undantekning á honum. Fókk hamí svo heitn- faraileyiið og kout til Rdsslauds ynr Þýskaland ásamt fleiti Rússum, sem honum voru áhangandi. Komu þá þegar upp sögur um það, að Lenín væri launaður aí Þjóðvetjum til þess að flytja þeirra eijndi meðal Rússa. Ekkeit hefir þó sannast, um það, þótt ýmsar likur bendi í þá áttina. Þegar Lenin kom til Petrogtad, fór hann að geía út blað, sem wPríiwdaa hét, eða „S.iunleikuiinn" og vai aðalstefuumaik þess, að ko.na, áfiiði þegar i st.ið. Blaðið gerðiat því br.itt, atuivigt, bráða- bitgðastjórninni. Það talaði ein- diegið máli öreigal ðsins, hvktti hermennina til að lesgja vopuin niður, hvað sem fyritliðar og stjótn segðu, og snúa sér að hinu, að koma h jafnaðarmant'astjórn í landinu, er siðan yrði t.il fyrir- myudar ölluiu heiiiti. Þetta blað Lenins fékk gnðarmikla títbteiðslu og þv: var kent uui ýms af þeim uppþotum, sem mðu i hetnuin til og tra, og eins um ýmisleg uppþot, setii vei kalýðunnn geiði gegn at- vinuuveitenduuum. Á þennan hátt varð Lenin, að minsta kosti í aliti manna, aðalíoríngi þess fylkingar- atms jafnaðaimanua og verk- mannatlokkannt, sfin i«ngst gekk i öllum kröfum um þftð, að bylt. ingin yrði sem-iótt íkust þegar i stað. Og þar sem he; vuðurinn út á við var tll hindruu.u,;því, að það stjóinmalafyriikomulag, sem fyrir Lenin vakti, gæti komUt a, þa kraíðist hann fiiOar þegar i «t*ð ekki séiíiiðar við Þjóðverja, heldur að allar óftiðarþjóbirnar legðu vopnin niðui. Hann krafðist af jafnaðarmönnum Þýskalands sama konar byltingar og Rússat hefðu gert, og astlaðist svo• til að jafni aðarmannafiokkar allra ríkja álf- unnar tækju hðndum »am»n, neyddu stjórnirnar til friðar og tækju Þjóðfélagsskipunina i sinar hendur. Þessi hugsun kom mjög fram hja rússneskum iafnaðar> möanum í sumar og haust, sem leið. Lenin hafði mesta trú á þýsku jafnaðaimönnununi til ft amkvæmda þessum hugsjónum síduiu, og bæði fra hálfu rússneskia og þýskra jafnaðarmanna voru miklar tilraun- ir gerðar til þess að koma á aln þjóðafundi rweðal jafnaðarmanna, er tæki ófriðarmálin til meðferðar. og reyudi að koma sáttum á. Ált þatta fórst þó tytir, ogLeninhvarf um hsið af stjóinmálasviðinu. Vagna þess að hann var talinn upphafsmaður að uppreisnum þeím í hernum, sem Aöur eru nefndar, var hann sakaður um laudráð aí stjórninni, og lnin gaf út skipun um að hann og hel3tu fylgiflskav hans yrðu handteknir. En Lenin hvarf þá, og komst undan, að sðga til Finnlands sða Snþjóðar, að þvf er suniir segja. En nú heflr hann aftur komið fi am á sjónai sviðið a þann háit, sem frA er sagt hér & undan. (Lögréfta). Lausafregnir hafa boiist um það, að Russar hafl enn á ný írestað friðarsamninguuum um eina vlku — sennilega í von um að bandamenn fari að dæni þeirra með að efna til fiiðarssamning* af »itni haiíu.

x

Vestri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vestri
https://timarit.is/publication/235

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.