Vísir - 31.10.1961, Blaðsíða 15

Þriðjuclagur 31. októbsr 1961
8
Saga eftir ^vikmyndinni
„CRACIi IM íHI IHIRRORik
frá 20tli Century íox.
Aðalhlutverk
Emile Hagolin Orson Welles Lamorciere, hrl
Eponine Mercadier luliette Greco Plorence
Robert Larnier Brarlford Dillman Claude Lancastre
— Pá er tími til kominn að
þér opnið munninn!
Hún hristi höfuðið. — Ef
einhver þarf að tala, er betra
að þér gerið það. Þér eruð
verjandi minn. Þér vitið,
hvað á að segja.
Hann leit hvasst á hana. —
Ágætt. . . bá skúl ég fvrst af
öllu segja yður, að það er yf-
irleitt engin von með þetta
mál, ef þér reynið ekki að
skilja viss mikilvæg atriði. . .
Ég get skilið, að þér skuluð
hafa myrt mann, af því að
þér elskuðuð annan. Ég get
líka vel skilið, að þér reynið
að hylma yfir þann mann,
sem þér elskið. En hann hef-
ur svikið yður skammarlega.
Hann er ekki þess virði að
þér séuð að ljúga fyrir hann.
Hún leit þrjózkulega á
hann, og hann hélt áfram i
hvössum tón, eins og hann
vildi hamra orðunum inn í
meðvitund hennar:
— Hlustið nú vel á, Epon-
ine! Það, sem ég ætla að
segja núna, er þa.ð eina, sem
þér eigið að muna. Það eru
aðeins fjögur atriði, svo að
það er ekki sérlega erfitt.
Fyrsta atriði: Hagolin var ó-
menni! Annað atriði: Glæpur
inn var hugmynd Larniers!
Þriðja atriði: Larnier drap
Hagolin! Fjórða atriði: Það
var Larnier, sem stakk upp
á að kaupa sögina. Það var
hann, sem gerði allar áætl-
anir. Þér gerðuð það, sem
Allar skyldur og áhyggjur Claudes hverfa í (irmum Flor-
ence. Hann er altekinn af kvenlegri fegurð hennar og
yndisþokka.

1 hann bað yður um, af því að
annars hefði hann yfirgefið
yður.
Eponine kinkaði áköf kolli.
— Þetta er allt satt, tautaði
hún.
— Það gleður mig að heyra
— en hver trúir því núna?
Fyrst segið þér eitthvað við
lögregluna, svo segið þér það
gagnstæða við yfirheyrsluna
! hjá dómaranum, og síðan
haldið þér yður við fyrsta
framburð yðar aftur! Núna
j segið þér þetta við mig, en
| á morgun neitið þér því kann
ski í réttarsalnum. Hvemig í
ósköpunum á ég að hjálpa
j manneskju, sem ekki vill
hjálpa sér sjálf?
Hún leit kuldalega á hann.
— Þér hafið ekki
minnsta áhuga fyrir mér, hr.
lögfræðingur, sagði hún
gremjulega, — þér hugsið
bara um málið, málið og mál-
ið .., En setjist nú niður, og
ég skal samt reyna að gera
það, sem ég get, til að h
yður.
hef aldrei séð þig svona æst-
ano
— Það ert bara þú, sem
ég hugsa um! svaraði hann
ákafur. — Það er þin vegna,
sem ég ætla að vinna málið
. . , . Eponine vekur engan á-
huga hjá mér... Ég vil sjá
framan í þig, þegar dómur-
inn verður kveðinn upp.
— Kysstu mig, sagði Flor-
hvar þér fyrst hittuð Epon-
ine Mercadier?
— Já, það var við nýbygg-
ingarnar. Hún var með Ha-
golin. Hún kom til mín og
sagði, að sér félli vel við.mig
. . . Gamli maðurinn ' kallaði
hana lata subbu.
— Og hvar sáuð þér
næst ? spurði .dómarinn
fram.
Claude hristi höfuðið alveg
uppgefinn, — Látið mig þá
heyra, hvað þér hafið að
segja, sagði hann. — En ég
er bráðum búinn að fá leið á
ölhim þessum tilbreytingum.
Það er um líf yðar að tefla.
því virðist þér gleyma gf oft
Florence sa.t og beið í sama
kaffihúsinu og vanalega, þeg
ar Claude kom inn og gekb '
rakleiðis til hennar. Hanr
pantaði sér að drekka og
vif*(:i"Flór'ence fyrir sér sigri
hrósandi á svip, svo að hún
spurði með áhuga: — Hvað
hefur komið fyrir?
— Loksins hefur hún sagt
mér það allt saman, svaraði
hann. .— Það gekk illa, en að
lokum tókst mér að fá hana
til að segja mér allan sann-
leikann. Nú hef ég tækifæri!
Svo sannarlega tækifæri!
Hann lyfti glasi sínu og
skálaði við hana, og þegar
þau höfðu lokið við að
drekka, spurði Florence:
— Og hvað sagði hún þér
svo?
— Það get ég því miður
ekki einu sinni sagt þér,
Fyrst um sinn verður það að
vera leyndarmál milli mín og
skjólstæðings míns.
Hún yppti öxlum hálf von-
svikin. — Er þér illa við, ef
ég verð viðstödd réttarhöld-
in?
— Nei, alls ekki, svaraði
hann brosandi, — en hvers
vegna viltu vera það?
— Vegna þess? að mig lang
ar til að sjá þessa komi! Hún
elskaði mann. . og hún
framdi morð hans vegna Ég
vona sannarlega, að þú getir
gert. eitthvað fyrir hana. Mig
'tæki það mjög sárt. ef hún
vrði dæmd til dauða.
j — Mér líka en bara af
j öðrum ástæðum. svaraði
Claude —'Þeir geta farið veg
allrar veraldar. Lamorciere
og Kerstner og allt dót.ið.
— Hvað gengur að þér?
spurði hún undrandi — Ég
Aadartaki eftir að Florenee liafði liitt Claude í snatri á
járnbrautarstöðinni fór lestin af stað og flutti hana brott
með Lamorciere.
ence ástúðlega, og þegar
hann lét ekki á sér standa,
sagði hún hlýlega: Kæri
Claude, þú varst ekki svona
fús til þess um daginn. Þú
ert eins og gjörbreyttur.
— Já, fari öll varkárni til
fjandans. Kysstu mig aftur!
Eponine og Robert Larnier
voru færð í réttarsalinn og
sátu nú hvort í sínum bás við
hliðina á borðinu, þar sem|
dómarinn sat.
— Vill hin ákærða, Epon-j
ine Mercadier, standa á fætur ^
sagði dómarinn Eponine(
hlýddi Fyrir aftan hana
fylgdist Larnier vel með
henni. x
— Ýmis vitni hafa fullyrt,
að þér hafið gert yður seka i
urn ósiðsamt líferni. sagði
dómarinn.
— Það er ekki satt, mót-
mælti Eponine.
— Þér áttuð tvo elskhuga
samtímis!
— Nei, ég sleit vináttu við
Hagolin, þegar ég kynntist
Robert.
‘— Þakka yður fyrir, þér
megið setjast aftur, sagði
dómarinn — Og þá vildi ég
biðja hinn ákærða, Robert
Larnier. að standa á fætur.
Robert stökk á fætur og
sneri sér að dómaranum.
— Viljið þér segja okkur,
— Hún hélt áfram að koma
á byggingasvæðin, og hún
leitaði mig uppi, þar sem Ha-
golin gat ekki séð okkur sam-
an. Ég fékk engan frið fyrir
henni.
Dómarinn leit á Eponine
og bað hana að standa einn-
ig á fætur.
— Er það rétt, sem Larni-
er segir? spurði hann,
— Já, ég varð ástfangin
af honum, svaraði Eponine
rólega, — ég vildi giftast hon
um.
— En Hagolin stóð í veg
fyrir ætlun yðar?
Eponine kinkaði kolli.
— Og hvenær ákváðuð þér'
svo að myrða Hagolin?
— 1 fyrsta skipti, sem Ro-
bert talaði um það.
Larnier mótmælti þessu
æstur. — Hún lýgur! Því
stakk ég aldrei upp á við
hana! Ég talaði aldrei um
það við hana að myrða Hago-
lin!
— Ég vil ráða yður frá að
kalla svona hátt, sagði dóm-
arinn hvasst. — Ég skil ann-
ars ekki, að þér getið stað-
há“ft, að þér hafið ekki rætt
um morðið við meðákæru.
Þér hafið sagt lögreglunni:
Við töluðum saman um að
ryðja honum úr vegi, og ég
sagði henni, að hún skyldi
slá hann.