Vísir - 14.01.1966, Blaðsíða 2

SiÐAN
Prinsessan endurheimti eiginmanninn
aftur eftir fimm daga
Hvar var Tony? Hvað hafði
komið fyrir hann? Margrét
prinsessa rétti út höndina eftir
símanum. Hún var í höllinni í
Balmoral í Skotlandi og hringdi
í alla kunningja sína og Tony
Armstrong-Jones. Hringdi til
þess að spyrja þessarar ótrú-
Iegu spurningar: Hafið þið séð
manninn minn?
Tony hafði horfið. Hann
hafði verið fjarverandi nokkra
daga án þess að hafa samband
við hana. Hvers vegna hafði
hann farið svo skyndilega?
Hvers vegna hafði hann ekki
sagt neitt? Hvað hafði skeð?
Margrét prinsessa hringdi í
hvern vininn á fætur öðrum en
enginn vissi hvar Tony var
Þegar fimm dagar voru liðnir
kom Tony heim aftur. Það var
ekki hægt að sjá á honum að
neitt hefði skeð. Aðeins ein
manneskja fékk að vita hvers
vegna hann hefði farið að heim
an og hvar hann hafði dvalizt —
Margrét prinsessa. En heimur-
inn fékk ekkert að vita.
En getspakar manneskjur
gátu sér þess til að Tony hefði
viljað vera einn út af fyrir sig.
Að hann hefði farið til þess að
rifja upp gamlar minningar frá
þeim áhyggjulausu dögum, þeg
ar hann var ungur og óþekktur
ljósmyndari. Áður en hann varð
Snowdon lávarður, sem blaða-
menn og ljósmyndarar eltu á
röndum.
Sálarlíf hílsins
'p'g ætla ekki að segja til nafns
^ á nágranna mínum ekki
heldur af hvaða gerð bíllinn
hans er. Þessi nágranni minn
er fyrir margra hluta sakir
merkilegur maður, bíllinn hans
einnig hinn merkilegasti, en þó
er sambandið þeirra á milli
merkilegast — réttara sagt af-
staða þeirra hvor til annars.
Þessi nágranni minn er kvænt-
ur, nokkuð við aldur og kona
hans líka, hjónabandið bam-
laust, hann gegnir öruggri og
vel launaðri stöðu og þau búa
í eigin húsi, sem var hið ný-
tízkulegasta, þegar hann byggði
það fyrir nærri þrjátíu árum
og er enn hið vistlegasta, enda
vel við haldið, þvi að bæði eru
þau smekkvís og snyrtimennsk-
an í blóð borin. Samkomulag
þeirra hefur frá upphafi verið
eins og bezt verður á kosið,
hann fullyrðir að þeim hafi al-
drei orðið sundurorða — að
vísu var, segir hann um ein-
hvern tómleika að ræða, sem á
gerðist heldur með árunum,
bæði vissu hvað gerði, þó hvor
ugt gæfi það hinu að sök...
en svo gerðist það fyrir þrem
árum að þau keyptu sér nýjan
smábíl, „og síðan er þetta allt
annað," ’ segir hann nágranni
minn. ,Það lætur kannski undar
lega í eyrum, en það er eins og
blessaður bíllinn hafi gefið lífi
okkar og sambúð nýtt gildi,“
segir hann. „Og ég sem sótbölv
aði húsameistaranum í eina tíð
fyrir bílskúrinn, hvað áttum við
að gera við bílskúr? Nú er bít
skúrinn okkar kærasta vistarver
an í húsinu,“ segir hann. Og ég
veit að hann segir satt. Þar
dveljast þau bæði í öllum tóm-
stundum við að þvo bílinn, gljá
hann og nostra við hann, þau
létu leggja miðstöðvarhita í
skúrinn í fyrra — sín vegna, seg
ir hann, en ég hef grun um að
það hafi verið fyrst og fremst
bílsins vegna ... núna um jólin
skreyttu þau skúrinn meira að
segja grenigreinum að innan og
marglitum ljósum og færðu bíln
um splunkunýtt sætisáklæði að
jólagjöf. .
En svo gerðist það í gær,
að þessi sextugi, lítið eitt hæru
skotni en vörpulega nágranni
minn kom til mín og gerði mig
að trúnaðarmanni sínum. Bíll
inn ... hann var farinn að valda
honum áhyggjum. Hann var far
inn að sýna ótvlræð merki um
sjálfstætt sálarllf. Það var I sam
bandi við ... kvenmann. Stúlku
á þrítugsaldri, sem leigði I
næsta húsi og vann I einhverri
skrifstofu. Fyrir nokkrum
morgnum gerðist það, að blllinn
snarstanzaði, þegar nágranni
minn var að leggja af stað til
vinnu sinnar, unz stúlkuna bar
að á leið á strætisvagnastöðina
... og allt I einu var sem bíll-
inn hvíslaði þvf að honum að
bjóða henni far, fór svo óðara
I gang, þegar hún var setzt I aft-
ursætið. Þetta endurtók sig
þrjá morgna I röð ... en þann
fjórða . . hvíslaði hann að ná-
granna mfnum að bjóða henni
I framsætið. Og I gærmorgun
hvíslaði hann enn... en þar
braut trúnaðartraust nágrann-
ans í minn garð. „Nei,“ sagði
hann, „éa skil þetta ekki...
Það er að segja, ég skil hann
ekki, vitanlega er hann ungur
og uop á sitt bezta. En ég hélt
að hann hefði fengið gott og
siðsamt uppeldj hjá okkur ... “
Antic - listmunir
Kaupum og seljum vel með farna muni
og góð, gömul málverk. Hafið samband
við okkur ef þér viljið selja. Vöruskipti
koma oft til greina.
MÁLVERKASALAN
Týsgötu 3 . Sími 17602 _
Eftir þessa fimm daga sáust
þau aftur saman, Tony og Mar
grét, glöð og ástfangin. Allt var
sem áður. Tony hafði fengið út-
rás og nú gat hann aftur tekið
til við skyldustörfin. Enginn
hefði getað sagt annað en að
þeim hafi hann sinnt vel þann
tíma, sem þau höfðu verið gift,
Margrét og hann.
Mikið gekk á þegar trúlofun-
arfregnin var tilkynnt undrandi
heiminum árið 1959. Það reynd-
ist líka erfiðara en hann hafði
grunað, þegar hann byrjaði eitt
ár eftir hjónabandið að vera
hann sjálfur I stað þess að vera
bara eiginmaður prinsessunnar.
En Tony tókst alltaf mitt I öllu
opinberu lífi þeirra hjóna, að
verðveita einkalíf sitt og Mar-
grétar sem enginn hafði
aðgang að, Það er vel
af sér vikið I landi þar sem hver
smáfrétt varðandi drottningar-
fjölskylduna er forsíðufrétt fyr-
ir dagblöðin.
En Tony hafði æfinguna, um
það ber vitni litla hvíta her-
bergið, sem hann útvegaði sér,
þegar hann var piparsveinn. Her
bergið var I 300 ára gömlu húsi
við Thames 1 einu sóðalegasta
og hrörlegasta hverfinu I East
End Lundúnaborgar. Eftir að
hafa búið það húsgögnum, sem
hann fékk hjá fornsölum, bauð
hann þangað vinum sínum, sem
hann gat fengið I heimsókn án
þess að nágrannarnir skiptu sér
af þvl hverja hann umgekkst
eða kvörtuðu yfir hávaða að
næturlagi.
Þarna kynntist hann Mar-
gréti fyrir alvöru. Þama gátu
þau hitzt I næði. Það var mikil
áhætta, sem þau tóku, einhverj
ir gátu þekkt hana. En enginn
fyrir utan nokkra nána vini
vissu um leyndarmálið fyrr en
það var kunngjört.
Herbergið var nýr, spennandi
heimur fyrir Margréti og það
merkilega er að Tony og Mar-
grét hafa haldið herberginu um
árabil. Það er ekki langt síðan
gamla húsið var rifið þar sem
átti að reisa nýtt á sama stað.
En fram að þeim tíma stóð her
bergið eins og það var fyrsta
kvöldið, sem þau dvöldu þar
fyrir sjö árum síðan.
Þau voru mörg kvöldin, sem
þau fóru þangað til þess að
forðast að vera I sviðsljósinu
og þau komu þangað með glaða
gesti. Eins og áður gátu þau
komið I smábílnum sínum, lagt
honum fyrir framan húsið og
smogið í myrkrinu inn I slút
andi anddyrið.
Einu sinni fóru þau meira
að segja þangað með Elízabeth
ekkjudrottningu og um miðnætt
ið sungu þau öll þrjú franska
þjóðsönginn fyrir galopnum
gluggum. Frá bátunum sem
fóru upp eftir Thames var veif
að uppörvandi I þau og þau
svöruðu með glaðlegum hrópum
en engan grunaði hverjir það
voru sem hrópuðu. Það er ekki
langt síðan að þetta skeði, svo
mikið hefur honum tekizt að
varðveita af einkalífi sínu. Og
honum tókst að smita með glað
lyndi sínu hið konunglega um-
hverfi, sem annars er svo alvar
legt og stíft I sniðum.
Það hefur hjálpað honum I erf
iðum kringumstæðum.
Fjölskyldan Armstrong-Jones, Tony, David, fjögurra ára, Sarah,
eins og hálfs árs og Margrét.
Kári skrifar:
TXér er bréf frá óánægðum
símnotanda.
„Ég leita til þín út’ af á-
kveðnu tilefni, reyndar mörgum
tilefnum, sem þó eru öll meira
eða minna áþekk.
Því er þannig varið, að vegna
starfsemi minnar þarf ég mjög
oft að hringja bæði I opinberar
stofnanir og stór atvinnufyrir-
tæki, sem hafa skiptiborð og
símaþjónustu. Og það er þessi
símaþjónusta sem ég ætla að
gera að umtalsefni I þessari
kvörtun minni.
Slmaþjónustan hjá einstök-
um fyrirtækjum og stofnunum
er ákaflega misjöfn, meira að
segja misjöfn hjá einu og sama
fyrirtæki. Það fer eftir því hvaða
stúlkur hafa símavakt hverju
sinni. Það er eins og sumar
stúlkur séu til þess skapaðar að
afgreiða við símaborð, eru lip-
urðin og þægilegheitin sjálf og
leggja sig í líma til að gera
manni til hæfis. Við svoleiðis
fólk er notalegt að tala og
mann-; þykir einhvern veginn
vænt um það, þó maður hafi
aldrei séð það.
En svo er það hin tegundin
og hana ætla ég að gera að um-
talsefni. Það er manntegund,
sem annað hvort hefur svo ann
ríkt að hún getur ekki afkastað
því sem hún á að gera, eða sof-
andi og viljalaus I starfi og
stendur á sama á hverju veltur.
Ég skal segja þér dæmi, Kári.
Núna á dögunum þurfti ég að
hringja dag eftir dag I sama
manninn hjá einni opinberri
stofnun. Mér lá á að ná tali af
honum, en hann hefur senni-
lega ekki verið við, a.m.k. náði
ég ekki sambandi við hann í
hvert skipti sem símastúlkan
svaraði og ég hafði borið upp
erindi mitt við hana, svaraði
hún „augnablik“. Síðan heyrð
ist aldrei I henni meir. Ég fékk
aldrei símasamband við mann-
inn og símastúlkan var ekkert
að hafa fyrir því að segja mér
að hann væri ekki við. Fyrst
reyndi ég að bíða heilan stund
arfjórðung eftir svari — án
árangurs, næsta skipti 10 mínút
ur og úr því var þolinmæðin
fyrr að þrjóta hjá mér. Ég
hringdi þá á nýjan leik og
sagði með óánægjuhreim að ég
hefði beðið árangurslaust eftir
svari — og spurði hver orsökin
til þess væri. „Þá er hann víst
ekki við, maðurinn, úr því hann
svarar ekki,“ var ævinlega svar
ið sem ég fékk.
Þetta kalla ég óviðunandi
þjónustu.
Hjá öðrum stofnunum eða
fyrirtækjum heyri ég I slman
um að þegar spurt hefur verið
eftir einhverjum er hringt til við
komandi stundum mínútum
saman og loks svarar slmastúlk
an I símann og spyr:
„Eftir hverjum voruð þér að
bíða?“
Þvílíkar spurningar eiga ekki
að eiga sér stað. Símastúlkunni
á frá upphafj að vera ljóst eft
ir hverjum hafi verið spurt, hún
á að vita það og rnuna, og af-
greiða símatalsbeiðandann fljótt
og vel, — ef ekki er annars
kostur, þá með því að segja að
viðkomandi sé ekki við.“
Kári verður því miður að játa
að hann hefur á stundum orðið
bess sama var og bréfritarinn.
Og þá er þetta spurningin.
Er nægilegt eftirlit' með síma-
þjónustu hjá stofnunum og fyr
irtækjum? Ættu ekki viðkom-
andi forstjórar eða starfsmenn
þeirra að fylgjast vel með því
hvemig símaþjónusta er innt af
hendi? Ég held að það myndi,
allra aðila vegna, borga sig.