Vísir - 17.10.1966, Qupperneq 15

V í S IR . Mánudagur 17. október 1966.
— Já, viö erum hérna við Gladys.
Opnaöu fyrir okkur, — er ekki
lykillinn þarna?
— Jú, en — ykkur líður vel?
Bíðið andartak!
Rödd hans hljómaöi annarlega.
— Nei, við getum ekki beðið,
hvaö er að?
En hann var horfinn, farinn og
þær urðu að sætta sig við að bíða.
— Ó, ég er svo hrædd, svo
hrædd, sagði Gladys og hjúfraði sig
að henni.
— Það er ég líka, Gladys, svaraðj
hún, en þetta er þó betra?
— Ó, ég veit það ekki, svaraöi
Gladys.
Og þeér sátu áfram í myrkrinir
og biöu þess að dymar opnuðust.
hjörtu, sem voru oi'ðin köld, ef þau
hittust svona í myrkri á kaldri
nótt — þá hlyti ást að vakna eða
endurvakna.
— Já, sagði hún að lokum ...
og i byrjun geðjaðist mér ekki að
yöur Gladys en nú geri ég það.
— Og ég hataði yður fyrst,
sagði Gladys í ákafri einlægni, en
það er fiðið, megið þér trúa.
Og svo bætti hún við eftir dá-
litla þögn.
— Kannski hataði ég yður ekki,
en ég var — hrædd.
— Hrædd?
Margaret hafði ekki fyrr sleppt
orðinu en hún þóttist skilja hvaö
Gladys átti við.
Undir eins og þetta orð var kom
ið yfir varir hennar skildi Marga-
ret til fulls hvað Gladys átti við.
Sjálf hafði hún haft sínar áhyggj-
ur út af Penderel vegna kaldhæönis
afstöðu hans til lífsins og svartsýn-
is hans — en þetta hafði einnig
dregið fram eitthvað úr hugskotum
Philips, sem áður hafði verið þar
vandlega geymt — og þetta hafði
orðið til þess að hún fékk hatur á
honum. Svona voru menn að kýta
og ýtast á og eyðilögðu fyrir sér
alla lffsgleði með því.
— Já, ég var virkilega hrædd,
sagði Gladys, og allt átti sinn þátt
í því, hvemig þér klædduð yður,
hvemig þér genguð — og töluðuð.
Mér fannst að þér lituð niður á
mig, en þetta tilheyrir því liðna.
Erum við konumar ekki nógu
kjánalegar í framkomu okkar hvor
gagnvart annarri, þótt við séum
ekki...
Hún lauk ekki við setninguna og
Margaret fór aftur að hugsa um
hvað gerzt hafði.
— Ég heyri alltaf einhvern há-
vaða, sagði hún. Ég er viss um,
að eitthvað er að gerast, en hvað
er það?
En hávaðinn jóks og þær grun-
aði það versta: Að Penderel væri
að beriast við hinn brjálaða upp á
líf og dauða.
Og enn um stund barst þessi há-
vaöi að eyrum þeirra og loks þungt
hljóð eins og mannslíkami hefði
dottið niður og það kom eins og
angistarvein frá Gladysi og Marga-
ret, sem hafði tekið utan um hana
fann hvernig allan mátt dró úr
henni og hún hné í ómegin við fæt-
ur hennar. Og Margaret kraup á
kné hjá henni og stumraði yfir
henni og reyndi að hugga hana og
geröi það eins og húri væri lítið
bam.
Gladys róaðist fljótt og hún fór
aftur að tala um alla heima og
geima, heimskulegar hugsanir urðu
að fá framrás, þá leið henni betur.
— Við höfum komið okkur sam-
an um að ná í litla íbúð mjög litla
og ódýra og hún átti að vera hátt
uppi — en þér gætuð víst ekki
hugsað yður neitt slíkt
— Við Philip höfum ekki mikið
umleikis, sagði Margaret.. . þegar
við byrjuðum, en viö vorum glöð.
— Ég hefði ekki getað afrekað
neitt, en ég hefði getað haldið
öllu á floti, og ég sagði líka við
hann, að það nægði — þá væri ég
ánægð. Ég hef annars átt margar
glaðar stundir — en ekki í seinni
tíð. Þótt við hefðum rifizt dálítið
þá hefði það bara skerpt kærleik
ann. Mönnum getur annars stund-
um orðið hált á svellinu, en ekki
með honum. Við hefðum bæði náð
fótfestu ... ég mundi að minnsta
kosti...
— Ætli ekki þannig, greip Glad
ys fram í fyrir henni, það er eins
og brostið hafi f yður strengur
Passamyndir
Teknar í dag — Tilbúnar á morgun.
Sér tímar eftir samkomulagi.
Ljósmyndastofa Péturs Thomsens
Ingólfsstræti 4. Sími 10297, eftir kl.
7 sími 24410.
— Og það fannst mér gerast áð-
an, þegar ... Þér heyröuð það.
— Nei, nei, þetta er tóm vit-
leysa. Við vitum ekkert hvað hefur
gerzt. Þetta er bara eftirvæntingin
þenslan, óvissan, sem fer svona
með okkur, fær mann til þess að
hörfa, hætta að berjast. Við megum
ekki láta það sem gerist í þessu
herjans húsi svipta okkur öllu skyn
samlegu viti. Það er það, sem verið
er að reyna, en við megum ekki
láta þaö gerast. Við skulum aðhaf-
ast eitthvað — lemja á hurðina.
— Ég var búin að reyna það,
sagöi Gladys. Það er víst enginn
til þess að opna fyrir okkur.
— O, segið þetta ekki, það hljóm-
ar svo hræðilega.
! Margaret fór að lemja á hurðina,
| en hætti' því brátt.
— Kannski ég hætti, sagði hún
S — hún hafði farið að hugsa um,
j að brjálaði maðurinn kynni að sitja
í stiganum eða standa þarna ein-
hvers staðar og ef hann heyröi
lamið á hurðina að innanverðu frá
kynni hann að koma til að opna.
Hún lét hendur falla í skaut sér
og gerði sér grein fyrir, að ef Phil-
ip kæmi ekki bráðlega mundi hún
bugast gersamlega.
— Mér finnst ég heyra eitthvað,
sagði Gladys. Ég þóttist heyra
mannamál.
— Já, ég heyri til Philips, sagöi
1 Margaret fagnandi, er hún líka
hafði hlustaö. Ég er viss um það,
og nú fór hún að lemja á huröina
af kappi. Svo hlustaði hún aftur
og sagði svo:
— Já, það er Philip, þá verður
allt gott aftur.
— Ert það þú, Margaret? spurði
Philip utan dyranna.
15. KAPÍTULI
Loks leið þessi hörmunganótt.
Philip varð fyrstur var við dagskím
una. Hann var hinn eini, sem var
vakandi. Hann sat í stól með Mar-
garet í fanginu. Hann var vaknað-
ur fyrir góðri stundu og hugurinn
hafði flogið víða. Fyrst minntist
hann atburða næturinnar, átakanna
við Morgan, í forstofunni, göngun-
um og loks í eldhúsinu, en honum
lyktaði með að þeim tókst að binda
Morgan og koma honum niður í
kjallara og loka hann þar inni.
Og svo minntist hann hins furðu-
lega rifrildis við Rebekku Femm,
sem vildi ekki afhenda lykilinn að
göngunum, og urðu þeir að lokum
aö taka hann af henni með valdi,
en þar fundu þeir lík þeirra beggja.
Penderel hafði hálsbrotnað í átök-
unum, en hvemig dauða Sauls hafði
borið að höndum vissu þeir ekki,
ef til vill var um hjartabilun að
ræða eftir átökin. Og hann minnt-
ist brottflutnings líkanna og hvem-
ig þær helltu sér yfir Rebekku
Fémm. Margaret og Gladýs, er opn
að hafði verið fyrir þeim. Aðeins
þrjár stundir voru liðnar *frá því
öllu þessu lauk og hann reyndi nú
að horfa fram. Hann hafði nær ekk-
ert sofiö, hann hafði haft meira
en nóg að gera að hughreysta Marg-
aret og riú svaf hún. Ekki langt
frá svaf Sir William f hæginda
stól. Hann hafði staðið sig vel, og
hvað sem um hann mátti segja,
hugrekki skorti hann ekki, og þaö
sem ekki var minna um vert, hann
hafði komið fram af furðulegri
hlýju og nærgætni við Gladys, þeg-
ar hún þurfti mest á þvf aö halda.
Philip horfði á hvemig gráa
ÞÝZKAR ELDHÚSINNRÉTTINGAR
úr harSplasti: Format innréttingar bjóða upp
ó annaS hundrað tegundir skópa og litaúr-
val. Allir skópar með baki og borSplata sér-
smíðuð. Eldhúsið fasst með hljóðeinangruð-
um stólvaski og raftækjum af vönduðustu
gerð. - Sendið eða komið með mól af cldhús-
inu og við skipulcggjum cldhúsið samstundis
og gcrum yður fast verðtilboð. Ótrúlega hœg-
stætt verð. Munið að söluskattur er innifalinn
í tilboðum fró Hús & Skip hf. Njótið hag-
stæðra grciðsluskilmóla og /fN-.
lækkið byggingakostnaðinn. Ss!*ftveki
HÚS & SKIP hf. LAUGAVCGI II . SIMI XISIS
inn^
kóngur.
Kerchak og var orðin
Pað er ekki hægt að hugsa sér
gerð um áframhald ævisögu minnar en
stjörnuskin afrískrar nætur og að hafa uppá-
halds áheyrendur mína í kring um mig.
„Þá hófust skyldur mínar sem leiðtogi.
stjórnaði hópnum, setti niöur deilur og
naut almennt valds míns og viröingar".
15
skfmu lagði inn f hvert hom stof-
unnar. Þarna sat Gladys sofandi
og hallaöi höfði að kné Sir Willi-
ams. Hún var gersamlega magn-
þrota og hafði grátið mikiö. Fyrst
hafði hún þó verið róleg, en það
var þegar henni var sagt frá dauða
Penderels, og þegar hún þrátt fvrir
mótmæli annarra fór inn tfl þess
að sjá lfk hans, þá missti hún alla
Auglýsið
Orðsending
til bifreiða-
eigenda
Nú getið þið nýtt hjólbarða
ykkar til fullnustu með þvi að
Iáta okkur dýpka eða skera nýtt
munstur í hjólbarða ykkar. —
Opið virka daga kl. 8-12.30 og
14 - 20, laugardaga frá kl. 8 -
12.30 og 14 -18, og sunnudaga
eftir pöntun i síma 14760.
MUNSTUR OG
HJÓLBARÐAR
Bergstaðastræti 15
(gengið inn frá Spítalastíg)
METZELEK
hjólbarðarnir eru sterkir og
mjúkir, enda vestur-þýzk gæða-
vara.
Hjólbarða- og benzinsalán
við Vitatorg. Sími 23900
Barðinn h.i.
Ármúla 7 Simi 30501
A> "_nna l arzlunarféiagið h.t.
Skipholti 15 Sfmi 10199
■ i