Dagur - 22.07.1964, Síða 5

4
Skrifstofur, Hafnarstræti 90, Akureyri
Símar 1166 og 1167
Ritstjóri og óbyrgðarmaSur:
ERLINGUR DAVÍÐSSON
Auglýsingar og afgreiðsla:
JÓN SAMÚELSSON
Prentverk Odds Bjömssonar h.f.
BLANÐAÐUR BUSKAPUR
EÐA VERKASKIPTING
HÉR í blaðinu birtist 4. júlí s.l. við-
tal við Eggert Ólafsson bónda í Lax-
árdal í Þistilfirði um bændaförina til
Skotlands í vor. í þessu viðtali og í
frásögnum annarra þátttakenda í
þessari bændaför kemur margt at-
hyglisvert frarn uin búnaðarhætti
Skota og aðbúð ríkisvaldsins að
bændum þar í landi. Mörgum mun
t. d. þykja það fróðlegt og athugun-
arvert fyrir stjórnarvöldin hér, að
skozkir bændur skuli fá eins konar
uppeldisstyrk út á búfjárstofn sinn
og að áburðarverðið skuli vera svo
miklu lægra í Skotlandi en hér á
landi, sem raun ber vitni, svo og
það, að bændur skuli almennt hafa
hærri tekjur en þeir, sem laun taka.
Hitt er svo jafnframt umhugsun-
arvert, sem fram kemur í þessum frá-
sögnum um verkaskiptinguna, sem
er meiri meðal skozku bændanna
innbyrðis. Framleiðsla einstakra búa
eða byggðarlaga virðast almennt tak-
mörkuð við eina aðalbúgrein, t. d.
annaðhvort mjólk eða kjöt, en ekki
hvort tveggja, og að sumir bændur
framleiða eingöngu holdanautakjöt,
aðrir eingöngu kindakjöt o. s. frv.,
að sums staðar er eingöngu ungt bú-
fé, sem síðar er flutt milli héraða og
fóðrað þar síðan við önnur skilyrði,
o. s. frv.
Þessir búskaparhættir minna á
mál, sem mikið hafa verið rædd með-
al bænda og búfræðimanna hér á
landi fyrr og síðar. Fyrir 20—30 árum
átti sú skoðun talsverðu fylgi að
fagna, að íslenzkir bændur ættu að
skipta með sér verkum þannig, að í
þeim héruðum, sem til þess eru bezt
fallin, ætti að stunda sauðfjárrækt
eingöngu, en ekki mjólkurfram-
leiðslu til sölu, en að í öðrum héruð-
um ætti að stunda nautgriparæktina
eingöngu og leggja sauðfjárræktina
niður.
Lítið eða ekkert varð þó af því, að
gerðar væru ráðstafanir til að stuðla
að þróun í þessa átt. Og í seinni tíð
virðist hið almenna viðhorf hafa
breytzt í þessum efnum. Blandaður
búskapur varð eins konar kjörörð í
stað verkaskiptingar. Þróunin hefur
líka orðið á þá leið að sauðfjárrækt
hefur færst í aukana í sumum aðal-
mjólkurframleiðsluhéruðunum þótt
jtar væri um tíma sauðlaust orðið
vegna fjárpestanna. Jafnframt hefur
víða verið hafin eða stóraukin mjólk-
urframleiðsla til sölu og komið upp
mjólkurbúum, Jjar sem áður var ekki
um slíkt að ræða og skiíyrði til
sauðfjárræktar í bezta lagi. Talið er,
að verðlagning landbúnaðarafurða
hafi stuðlað mjög að jiessari Jnóun,
J>ar sem sauðfjárbændur hafa talið
sig' bera mjög skarðan hlut frá borði.
Veizluræða Ingólfs ráðlierra
ÞEGAR Stéttarsamband bænda
hélt aðalfund sinn í Reykjavík
í vor, gat Ingólfur Jónsson land-
búaðarráðherra ekki þegið boð
stéttarsambai dsstjórnar um að
mæta á fundinum og taka þar
til máls, og hafa sjálfsagt legið
til þess gildar ástæður. En í
fundarhléi annan fundardaginn
bauð ráðherrann fundarmönn-
um til miðdegisverðar í veizlu-
-sölum ríkisstjórnarinnar. Vel
létu menn af því, sem þar var
framreitt. Hitt þótti tíðindum
sæta, og kom ýmsum á óvart,
áð ráðherrann flutti þarna yfir
gestum sínum langa ræðu eða
fyrirlestur, og var veizluhjal
þetta ekki léttara en svo, að
þess var getið í blöðum, að ein-
hverjir fundarmanna hefðu lát-
ið sér í hug koma að ganga frá
borðum til að láta í ljósi van-
þóknun sína á þessum ábæti ráð
herrans, með því að þar var
hvorki staður né stund til and-
svara með öðrum hætti.
Svo var ræðan prentuð.
Blaðafréttir þessar vöktu þá
þegar mikið umtal í sveitum.
En ekki höfðu menn þá aðstöðu
til að leggja dóm á það, hvort
þessi ráðherraræða í gestaboði
hefði gefið tilefni til gagnrýni
eða hvort um einhverja óþarfa
viðkvæmni hefði verið að ræða
hjá fundarmönnum. En hinn 24.
júní var þessi veizluræða prent-
uð í ísafold með viðeigandi fyr-
irsögnum og mun hafa borizt
allmörgum í hendur. Er
skemmst frá því að segja, að
telja má til eindæma, að maður
í tignarstöðu skuli hafa flutt
slíka ræðu í mannfagnaði yfir
stéttarfulltrúum bænda., eins og
nú er í pottinn búið, þótt hún
hinsvegar sómi sér allvel sem
áróðursplagg í flokksblaði
þeirra Sjálfstæðismanna.
Bændur dragast aftur úr
„vegna óhyggni.“
í þessari veizluræðu gerði ráð
herrann m. a. athugasemdir við
ýmislegt, sem honum hafði ver-
ið sagt af fundinum. Hann lýsti
yfir því, að meirihluti bænda
hefði lífsafkomu „vel sambæri-
lega við það, sem aðrar þjóðfé-
lagsstéttir hafa,“ en að sumir
hefðu dregizt aftur úr „vegna
óhyggni." Þetta síðasta má raun-
ar til sanns vegar færa, því að
bændur í landinu hafa orðið fyr-
ir þeirri miklu „óhyggni,“ að
stjórnarfar í landinu er þeim
mjög óhagstætt um þessar
mundir. Varla hefur þó ráðherr-
ann átt við það, og er þá vand-
séð hvað hann meinti með þessu
óhyggnistali sínu.
Næst kom áminning þess efn
is að bændum bæri að ræða mál
sín af „raunsæi og skilningi" og
yrði þá „tekið meira mark á
málfíutningi þeirra og því, sem
samþykkt er.“ Stéttarfelagar,
sem höfðu flutt mál umbjóð-
enda sinna af þeirri einurð og
samþykkt, eða voru í þann veg-
inn að samþykkja mikilsverðar
fundarályktanir í lífshagsmuna-
málum bænda, skildu hér ef-
laust hvað klukkan sló.
Síðar í ræðunni voru svo
bændur fræddir um það, að
bændum myndi vegna vel „ef
þeir rökstyðja mál sitt tölum og
rökum.“ Það hefur þá með
öðrum orðurn ekki verið gert
hingað til.
Fyrsíi landbúnaðarráðherrann,
sem stendur í málaferlum við
bændur.
í síðari hluta ræðunnar tók
ráðherrann sér svo fyrir hend-
ur að rökstyðja ýms ágreinings-
mál milli hans og bændafull-
trúanna. í þeim hluta ræðunnar
ræddi hann m. a. um lagabreyt-
ingarnar 1959—1960 (fram-
leiðsluráðslögin), viðmiðunina
við tekjur annarra stétta í verð-
lagsgrundvellinum, skuldaaukn-
ingu bændastéttarinnar s.l. ár,
afurða- og rekstrarlán landbún-
aðarins, stofnlánadeildir Búnað-
arbankans og lánsfjárskattinn á
landbúnaðarafurðir, svo og máls
höfðun bænda á hendur Búnað-
arbankanum og landbúnaðar-
ráðherra út af álagningu þessa
skatts, sem honum er bersýni-
lega mjög viðkvæmt mál, enda
fyrsti landbúnaðarráðherrann,
sem stendur í málaferlum við
bændastéttina.
„Vér einir vitum.“
Um öll þessi mál ræddi ráð-
herrann á þann hátt, að ekki
átti við að tala þannig til manna
á andstæðri skoðun nema á um-
ræðufundi eða opinberum vett-
vangi, þar sem svörum verður
við komið. Eins langt gekk þó
ósmekkvísin þegar hann lýsti
Fjölmenn útför
Langanesi 14. júlí. Utför Karls
Hjálmarssonar frá Ljótsstöðum,
fyrrverandi kaupfélagsstjóra,
sem undanfarin ár hefur verið
framkvæmdastjóri fiskiðjusam-
lagsins hér og varð bráðkvadd-
ur á skrifstofu sinni á Þórshöfn
4. þ. m., var gerð frá Sauðanes-
kirkju laugardaginn 11. þ. m.
Karl var hér kaupfélagsstjóri
(hjá Kaupfélagi Langnesinga á
Þórshöfn) í 17 ár. 1931—1947
og síðan í 14 ár kaupfélagsstjóri
á Hvammstanga.
Þessi jarðarför var hin allra
fjölmennasta, sem sézt hefur
hér og voru sumir mjög langt
að komnir, m. a. vandamenn
hins látna af Suður- og Vestur-
landi og tvö börn hans, sem bú-
sett eru erlendis og komu nú
þaðan.
Séra Ingimar Ingimarsson
flutti líkræðuna. Blandaður kór
annaðist útfararsöng undir
stjórn Bjargar Björnsdóttur í
Lóni. Þráinn Þórisson söng ein-
söng: „Nú ríkir kyrrð í djúpum
dal“, en Ragnar H. Ragnars lék
undir á kirkjuorgelið. Daníel
Þórhallsson söng: „Lýs milda
ljós“, með undirleik Bjargar
Björnsdóttur. Eftir útförina var
öllum viðstöddum boðið til kaffi
drykkju í félagsheimilinu á
Þórshöfn.
Karl Hjálmarsson var fæddur
því yfir á þessum stað, að hann
hefði, án þess að ræða við með-
ráðherra sína, stungið undir
stól vandlega undirbúnum til-
lögum fundar í fyrra um breyt-
ingar á framleiðsluráðs lögun-
um, en þessar tillögur voru hon-
um sendar í fyrrahaust og
stjórnin beðin um að flytja þær
á Alþingi. Ráðherrann kvaðst
hafa stungið þessum tillögum
undir stól af því að hann sjálf-
ur hefði ekki talið það „bænda-
stéttinni til gagns“ og ýms atriði
í þeim „mjög hæpin og vafa-
söm.“ — „Vér einir viturn,"
sagði einvaldskonungur fyrrum,
og nú þykist ráðherra þessi i
Reykjavík vita betur en bænd-
ur sjálfir eða kjörnir fulltrúar
þeirra, hvað þeim sé fyrir
beztu eða hvar skórinn kreppir.
Bollaleggingar ráðherra um
meðferð þessarar tillögu á
Stéttarsambandsfundi, gáfu
vissulega tilefni til athuga-
semda, eins og margt annað í
þessari dæmalausu veizluræðu
Ingólfs ráðherra.
Sumir segja raunar, að hér sé
um mannalæti að ræða hjá ráð-
herranum. Sannleikurinn sé sá,
að hann hafi ekki treyst sér til
þess að hreyfa málinu í ríkis-
stjórninni, eftir þá útreið, sem
stjórnardeild sú, sem hann hélt
sig mann til að veita forstöðu,
hefur hlotið í ríkisstjórninni á
undanförnum árum, og kjósi nú
fremur að taka á sig ábyrgðina
af því að hundsa tillögur Stétt-
arsambands bænda á sínar
herðar, þótt burðarþol þeirra
megi varla minna vera.
Karls Hjálmarss.
á Ljótsstöðum í Laxárdal 17.
febrúar 1900. Hann naut mikils
trausts og vinsælda og er hér
öllum almenningi minnisstæður,
eins og glöggt kom fram við út-
för hans. □
- DAUÐASLYS
(Framhald af blaðsíðu 8).
en án árangurs. Þegar þetta
gerðist var laugarvörðurinn ný-
genginn frá lauginni og inn í
laugavarðarklefann, þegar kall-
að var til hans og sá hann þá
konuna með barnið í fanginu.
Um það leyti er slysið skeði
var margt baðgesta í lauginni
en flest voru það börn. Þar á
meðal var 13 ára gömul stúlka
sem sagðist hafa séð að Þórey
heitin hoppaði fram að brettinu
með fæturna á undan, en fylgd-
ist svo ekki með henni örstutta
stund og eigi fyrr en kallað var
upp um slysið og hafði hún þá
strax kallað til laugarvarðar,
sem rétt var genginn fram hjá
og inn í varðklefann.
Engir áverkar sáust á barn-
inu og er talið að um drukknun
hafi verið að ræða.
Foreldrar barnsins voru Jóna
Petersen, Þingvallastræti 39, og
Guomundur Valgeirsson.
(Frá bæjarfógeta).
a
5
Dr. Ricliard Bech og frú Margrét. (Ljósmynd: E. D.)
Sfytta Vilhjálms Stefáns-
sonar reist í sumar
segir dr. Richard Beck á blaðamannafuiidi
BELGI VALTÝSSON:
Glerá kvödd vinarkveöju
DR. RICHARD BECH prófessor
er kominn til Norðurlands
ásamt frú sinni og átti viðtal
við blaðamenn í Varðborg á
mánudaginn. Hann er einn af
þessum mönnum, sem aldurinn
vinnur ekkert á, hvorki líkam-
lega né andlega, að því er virð-
ist, og er enn gæddur þessum
fágæta kjamorkukrafti, sem
hrífur og vekur. Ekki þarf að
kynna manninn hér, svo kunn-
ur er hann bæði austan hafs og
vestan, af ræðum sínum, ritum,
vísindastörfum, kennslu skáld-
skap og ýmsum umsvifamiklum
menningar og bókmenntastörf-
um.
Hinsvegar er síðari kona hans
frú Margrét Brandsson, minna
kunn og hefur sjaldnar til ís-
lands komið. Hún er fædd
vestra, í Viktoríuborg í Kanada
en á ættir sínar að rekja í Mýr-
dalinn. Foreldrar hennar voru
Einar Brandsson og Sigríður
Einarsdóttir, sem voru meðal
vesturfara árið 1886.
Prófessorinn sagðist hafa ótal
kveðjur að flytja að vestan,
„fangið fullt af kveðjum til ís-
lands,“ sagði hann. Hann var
líka fulltrúi Þjóðræknisfélagsins
vestra á þjóðhátíðinni hér á
landi 17. júní s.l. og hefur víða
annars staðar komið fram, sem
fulltrúi Vestur-íslendinga í þess
ari íslandsferð sinni. En nýr
maður, Filip M. Pétursson, hef-
ur nú tekið við formannsstörf-
um í Þjóðræknisfélaginu af dr.
Riehard Bech, og er hann bróð-
ursonur Rögnvaldar Pétursson-
ar.
Prófessorinn sagði, að í störf-
um Þjóðræknisfélagsins væri
mjög á brattann að sækja, því
íslenzk-ættaða fólkið fjarlægð-
ist bæði íslenzkt mál og einnig
uppruna sinn, þótt trygglyndi
þess væri ótrúlega mikið og
ræktarhugurinn til íslands að-
dáunarverður. Hin félagslega
starfsemi Vestur-íslendinga fær
ist meira yfir á enskuna, sagði
prófessorinn, og við því er ekki
hægt að sporna. Hins vegar
væru enn þúsundir vestra, sem
töluðu og skildu íslenzku mjög
vel. Þetta fólk vildi, ásamt mörg
um öðrum, halda tryggð við
allt, sem íslenzkt er. í Þjóð-
ræknisfélagi íslendinga vestan
hafs eru 9 deildir starfandi,
flestar í Dakota. Deildir félags-
ins halda vel í horfinu og félag-
ið heldur íslenzk-ættaða fólkinu
saman á meðan unnt er.
Aðspurður um merka at-
burði vestra sagði dr. Bech
fyrst frá því, að verið væri að
undirbúa 75 ára afmælishátíð á
Gimli 3. ágúst í sumar. En það
er afmæli íslenzku þjóðhátíð-
anna, sem aldrei hafa fallið nið-
ur og jafnan verið mjög fjöl-
sóttar. Á þessari afmælishátíð
verður dr. Bjami Benediktsson
forsætisráðherra aðalræðumað-
ur.
Verið er að undirbúa, á veg-
um Þjóðræknisfélagsins og
stjórnarvalda í Manitoba, að
reisa styttu mikla af Vilhjálmi
Stefánssyni landkönnuði á
bernskuslóðum hans í Nýja ís-
landi.
í þriðja lagi er ákveðið, að í
sumar verði vígður stór
skemmtigarður á Akra í Norður
Dakota, allsérstæður. Gefendur
eru systkinin Gunnlaugur Gunn
laugsson verkfræðingur og Lóa
Gunnlaugsson, en þau eru börn
landnámsmannsins Eggerts
Gunnlaugssonar frá Baugaseli í
Hörgárdal Magnússonar og
konu hans Rannveigar Rögn-
valdssonar frá Skíðastöðum í
Tungusveit í Skagafirði. Þessi
hión fluttust til Manitoba árið
1880. Skemmtigarður þessi. sem
er mikið landsvæði og landnáms
jörð, mun bera nafn íslands.
Gunnlaugur verkfræðingur er
mikill áhugamaður um landbún
að og landbúnaðarrannsóknir
og aðdáandi sveitalífs, vinnur að
því, að í sambandi við garð
þennan verði komið upp rann-
sóknarstöð í vissum greinum
ræktunar.
Dr. Richard Bech telur út-
gáfu á Vestur-íslenzkum ævi-
skrám, sem sr. Benjamín Kristj-
ánsson hefur búið til prentunar
og út koma í fleiri bindum, hin-
ar merkustu, bæði sagnfræði-
lega og mannfræðilega. En út-
(Framhald á blaðsíðu 2.)
I. Fyrri hluti
„HVERNIG eigum við annars
að losa okkur við árskrattann!“
Þannig lýkur einni hinna fjöl-
mörgu greina H. V. um Glerá í
„DEGI“ 2. apríl 1960.
Þessi léttúðugu orð eru lögð
í munn borgarstjórnar Akureyr
ar framtíðarinnar, eftir áratuga
eða jafnvel heillar aldar van-
rækslu og vanhirðu Glerár, hátt
og lágt, í stað þess að hafa þegar
um miðja 20. öld gert hana að
gleðigjafa og fegurðarauka Ak-
ureyrarbæjar og borgar! —
Hér er það saga Tjarnarinnar
í Reykjavík, sem endurtekur sig
í engu- fegurri mynd! —
En þess gerðist engin þörf að
bíða slíkra ummæla í áratugi! —
Þau komu fyrr en varði!
í „DEGI“ birtist 12. febr. s.l.
fremur stutt, en allrækileg grein
og athyglisverð um Glerár-
vandamálið mikla, sem þar er
talið „stórt vandamál“ og rök-
stutt með peningaverðmæti því,
sem bænum myndi hlotnast, ef
hann „losaði sig við árskratt-
ann!“ Fyrirsögn greinarinnar
hljóðar svo:
„Ef Glerá hyrfi af Gleráreyr-
um, fengjust 15—18 dagsl. dýr-
mætra byggingarlóða!“
Hér er „peningalyktin“ öflug-
ustu rökin, eins og forðum, er
við nokkrir ungir menn vildum
bjarga Orfirisey sem sjálfkjorn-
um fegurðarauka og friðarreit
vaxandi höfuðborgar! — En þar
bar „peningalyktin" sigur af
hólmi — í svip!
Nú eru sömu rökin borin fram
hér á Akureyri:
.....Glerá hin óþarfasta á
þessum stað og notar sjálf 15—
18 dagsl. af verðmiklum bygg-
ingarlóðum. . . . “ og „einmitt
þetta land þarf bærinn að fá. .
..“ „Nú er áin ,Þrándur í götu‘
allra framkvæmda á hinu dýr-
mæta landi hins norðlenzka höf
uðstaðar. .. .“ ,,....En hann
(bærinn) getur veitt henni úr
farvegi sínum uppi hjá Banda-
gerði og vísað henni til vegar
allt til Jötunheima. . . .!“
Og loks koma hin furðuleg-
ustu ummæli greinarinnar:
„....! Glerárhverfi yrði stöðu
vatn milli fagurra hóla og kletta
borga, sem gætu orðið hrein
bæjarprýði. ...“ (Leturbr. mín-
ar. H. V.)
Auðvitað yrði þessi bæjar-
prýði Glerárhverfis — áin og
stöðuvatnið — orðin miðbæjar
í hraðvaxandi bæjarhluta eftir
tiltölulega skamman tíma, en
yrði þá að víkja fyrir hinum
„dýrmætu byggingarlóðum í feg
ursta hólahverfi borgarinnar!“
— Og þá þyrfti að flytja „ár-
skrattann" á ný!
„Núverandi farvegur árinnar
yrði þá sennilega eins konar
„Fossvogs-skólpræsi‘‘ fyrir mik--
inn hluta bæjarins", segir enn-
fremur í greininni.-------
Hér er gefið í skyn, að Glerá
gæti orðið „hæjarprýði“ í Gler-
árhverfi, en þá óefað með all-
miklu meiri heildar-kostnaði
heldur en með því að gera hana
að bæjarprýði á sínu sjálfseign-
aróðali, Gleráreyrum! (Sbr. Síð
ari hluta!)
--------Ein fyrsta afleiðingin
af flutningi Glerár yrði óefað
sú, að árgljúfrin írá gömlu
brúnni og upp að stíflu gömlu
rafstöðvarinnar yrðu talin til-
valin sorpkista vaxandi borgar
og afar hagkvæm, svo að eigi
þurfi framvegis að gerspilla
gróðurhvömmum árinnar í und-
irhlíðum, eins cg nú er gert og
drepið hefur verið á áður! —
En eigi yrði það fegurðarauki
Akureyrar né bæjarprýði frem-
ur en „Fossvogs-skólpræsið“ í
farvegi Glerárinnar sáluðu!
II. Síðari hluti
Nokkrum dögum áður en fyrr
nefnd grein um vistaskipti Gler
ár birtist í „DEGI“, hafði þar
einnig birzt 5. s. m. grein um
virkjun Glerár gegnum bæinn
frá Gefjunar-stiflu til sjávar.
Nefnist grein þessi: Nýr og grjót
fóðraður farvegur Glerár. Er
þetta afar athyglisverð grein og
fjallar um farveg árinnar, sem
„Nú gengur sól að gyltum beð,
því ganga vel ég feginn með
að hvíldarhægu rúmi.
Mín vinna gekk mér vel í hag
og var án slysa þennan dag
frá birting hans að húmi.“
ÞETTA kvöldvers orti Benedikt
Gröndal skáld, eldri, fyrir hálfri
annari öld og dásamaði þannig
sólarlagið fagra. En mætti ekki
heimfæra það líka upp á fagurt
mannlíf?
Mér kom erindi þetta í hug,
þegar ég frétti andlát Stefáns
bónda á Svalbarði, jafnaldra
míns og vinar, sem var húsbóndi
okkar í Tóvinnuskólanum þau
9 ár, sem hann starfaði. — Það
leið ekki sá dagur, að Stefán
liti ekki inn í skólann til okkar,
glaður og hress að vanda, hafði
gleðjandi og örfandi áhrif á alla.
Það þótti öllum vænt um Stef-
án, það hýrnaði yfir stúlkunum,
sem sátu við rokkana sína, voru
að taka ofan af ull, hæra, kemba
eða vefa, þegar Stefán birtist í
dyrunum.
Sá skóli hefði áreiðanlega
aldrei komizt upp, ef stofnend-
um hefði ekki boðist þetta góða,
stóra húsnæði, með mjög væg-
um kjörum. Þarna leið öllum
vel, og aldrei féll neinn skuggi
á sambýlið við Stefán og hans
ágæta fólk þessi ár. Það skildi
áreiðanlega, og kunni að meta,
þessa tilraun okkar Rannveigar
H. Líndal, að viðhalda íslenzku
ullarvinnunni og vefnaðinum.
Stefáni þótti vænt um ís-
lenzku ullina, var um fjölda ára
ullarmatsmaður um Norðurland
og því mikill ferðamaður, þótti
hvarvetna góður gestur á ferð-
— Verkfræðiskrifstofa Sigurð
ar Thoroddsen hafði þá nýlega
skilað áliti um, hversu búa megi
um farveg árinnar, og hafði álit
þetta verið rætt í bæjarráði. —
Álit þetta virðist vera prýði-
leg Iausn á þessu Glerár-vanda-
máli á þann hátt, að full tök
séu höíð á rennsli árinnar á
þessu svæði, en þó samtímis
þannig, að bæjarprýði sé að! Og
hvorttveggja þetta getur rætzt,
sé verkið framkvæmt með verk-
hyggni og hagleik starfsglaðra
handa!
Farvegur árinnar er áætlaður
20 m breiður og 2.5 m djúpur,
með fláandi hliðum, grjótfóðruð
um, og tveimur 1.3 m háum
„fossum“ (þrepum). Er slíkur
farvegur talinn fullnægjandi,
jafnvel í mesta vexti árinnar!
Væri árbakka-fláinn hlaðinn
úr steinlímdu hnullungsgrjóti
og tyrfður að ofan, svo að ár-
bakkarnir yrðu grænir og grón-
ir, ætti þessi lokasprettur Gler-
ár að geta orðið sviphýr á og
prýðileg á frjálsri ferð fram til
sjávar!
—o—
Talið er að árfarvegur þessi
myndi kosta um 8 milljónir kr.,
og ætti bæjarbúum Akureyrar
um sínum. Lengstu ferðina fór
hann áttræður, heimsótti þá
ýms Evrópulönd.
Stefán var skemmtilegur mað
ur, hrókur alls fagnaðar á fund-
um og í samkvæmum, með gam
ansemi sinni, glaðværð og
fyndni.
Stefán var höfðingi heim að
sækja. Gaman var að vera sam-
nátta góðum vinum vestan frá
Ameriku 1949: Vilhjálmi Stef-
ánssyni og Evelyn konu hans
og Gu^imundi Grímssyni dóm-
ara. Karlarnir voru glaðir og
hreifir. Stefán og Vilhjálmur,
bróðursonur hans, voru mjög
líkir í sjón. Stefán hélt sér ekki
síður vel en heimskautafarinn.
Hann stóð sem eik í stormi til
hins síðasta. Maðurinn var
ógleymanlegur, bæði að útliti
og framkomu, þeim sem honum
kynntust.
Blessuð sé minning þessa
góða heiðursmanns.
Halldóra Bjamadóttir.
ekki að blöskra sú upphæð til
fegurðarauka og bæjarprýði í
braðvaxandi borg og fagurri!
Enda myndi allmikill hluti þessa
kostnaðar brátt endurheimtur í
hinum „dýrmætu byggingarlóð-
um, þar sem hver fermetri lands
yrði talinn gulls ígildi." —
Og svo að lokúm: Eitt er og
víst, að ætti hin fjölmenna og
glæsilega æska Akureyrar, þótt
eigi væri nema brot af þeim hug
sjóna- og áhugans eldi, sem
gerði feður þeirra og frændur
guðuga að drengskap og mann-
gildi á fyrstu áratugum aldarinn
ar, væri þeim fríða hóp starfs-
glaður leikur og æsku-yndi að
taka talsverðan hluta þessara
„litlu 8 milljóna" í þegnskapar-
vinnu á sínar ungu herðar, —
og gleðjast síðan ævilangt við
„. . . íslenzkra borga stærsta
ævintýr:
Hin litla á, sem feimin hjá sér
fór,
félli um bæinn, orkuglöð og
stór
með strauma-blik, unz land og
lögur mætast.
— Og áratuga draumar þannig
rætast!
Til Rebekkusystra
á Akureyri
NOKKUR ÞAKKARORÐ FRÁ
EINUM í HÓPI GAMLA
FÓLKSINS
Þá aldurinn færist yfir
og alls konar kvillar þjá, ’
allflestum gengur illa
yndi? að njóta þá.
Þar eruð þið til hjálpar
þreytta að hressa við,
þeim öldnu, einnig að veita,
yndið og sólskinið.
Þið farið með gamla fólkið
á fagran og góðan stað,
og gerið allt sem þið getið !
að gleðja og hressa það. ■
Allt ykkar verk er unnið,
af alúð ag kærleiks luhd, |
svo þeir sem ellin angrar
eigi sér glaða stund.
Munu þau ykkur minnast,
sem mædd eru og ellihrjáð,
og þöglar þakkir senda.
— Það skal að lokum tjáð:
Votta hér dáð óg dyggðir
að dæmi frelsarans,
verk, sem svo vel eru unnin
á vegum kærleikans.
HITTI FLUGYÉL MEÐ
VODKAFLÖSKU
ÞAÐ bar við í Rússíá að flokks-
bundinn maður þar í landi, í
þeim eina og sanna flokki aust-
ur þar, var að skemmta sér úti
í náttúrunni og varð fyrir því
óláni að áburðarflugvél dreif á
hann áburði. Maðurinn greip þá
vodkaflösku, sem í var þjóðar-
drykkurinn, og kastaði henni að
flugvélinni, hæfði hana og
skemmdi. Flugmaðurinn, sem
varð að lenda eftir flöskuárás-
ina, kærði til yfirvaldanna.
Flöskumaðurinn var rekinn úr
flokknum og félagi hans einn
var sviptur starfi, sem meðsek-
ur! p
Stefán Stefánsson,
bóndi á Svalbarði við Eyjafjörð