Dagur - 31.03.1971, Page 4

4
3
Skrifstofur, Hafnarstræti 90, Akureyri
Símar 1-11-66 og 1-11-67
Ritstjóri og ábyrgðamiaður:
ERLINGUR DAVÍÐSSON
Auglýsingar og afgreiðsla:
JÓN SAMÚELSSON
Prentverk Odds Björnssonar h.f.
Landhelgismál
á Alþingi
Á ALÞINGI eru komnar fram tvær
tillögur um landhelgismál. Hin fym
frá formanni Framsóknarflokksins,
og formönnum tveggja annana
flokka. Hin síðari frá ríkisstjórn-
inni. Morgunblaðið hefur í þrem
forystugreinum í röð gert tilraun til
að útskýra muninn á þessum tveim
tillögum, ríkisstjóminni í hag. En
útskýringarnar eru vanth'æðalegar,
eins og skiljanlegt er.
Til þess að skýra meginmun á til-
lögu Ólafs Jóhannessonar o. fl. ann-
ars vegar og á stjórnartillögunni hins
vegar, þarf ekki nema örfá orð. Til-
laga Ólafs Jóhannessonar og með-
flutningsmanna hans er um það, að
tekin verði á þessu þingi ákvörðun
um, að segja upp landhelgissamn-
ingnum við Breta og V.-Þjóðverja, ef
þeir vilja ekki sjálfir falla frá hon-
um, og gefa út einhliða yfirlýsingu
um 100 mílna mengunarlandltelgi
og 50 mílna fiskveiðilandhelgi við
ísland eigi síðar en 1. sept. 1972.
Tillaga stjómarinnar er um að
kjósa nýja nefnd í stað nefndarinn-
ar, sem búin er að starfa að því í all-
an vetur að gera tillögur um land-
helgismálin og klofnaði fyrir viku
síðan. En nýja nefndin á að vera
skipuð á sama hátt.
Morgunblaðið telur það felast í
tillögu Ólafs Jóhannessonar, að ís-
lendingar vilji ekki virða samninga
milli þjóða. Auðvitað virða íslend-
ingar slíka samninga, sem þeir em
aðilar að. En landhelgissamningur-
inn 1961—1962 var óhagstæður fyrir
framtíðina og mátti eins og fleiri
milliríkjasamningar teljast nauð-
ungarsamningur, er hann var gerð-
ur. En hann var gerður af löglegri
ríkisstjóm og samningsákvæðin því
bindandi. En á þeim tíu árum, sem
liðin eru, hefur orðið shk gerbreyt-
ing í veiðitækni og sókn á Islands-
mið, að forsendur samningsins eru
brostnar. Þess vegna er rétt og tíma-
bært, að segja honum upp af Islands
hálfu.
Þeir sem á sínum tíma litu svo á,
að sambandslagasamningurinn við
Dani væri úreltur og úr gildi falíinn
vegna breyttra aðstæðna, hljóta að
átta sig á því, sem hér er um að ræða.
Með tilvísun til landgrunnslag-
anna frá 1948, gaf ríkisstjóm tslands
tit reglugerð um 12 mílna fiskveiði-
landhelgi. Þessi titfærsla var ]>á ein-
hliða ákvörðun íslendinga. En af
því að ísland og fleiri ríki hafa tekið
sér slíka fiskveiðilandltelgi og fram-
(Framhald á blaðsíðu 7)
UM síðustu helgi var á Akur-
eyri haldin ráðstefna um ferða-
mál á vegum Kjördæmissam-
bands Framsóknarmanna í
Norðurlandskjördæmi eystra
og Framsóknarfélags Reykja-
víkur. Ráðstefna þessi var hald
in á Hótel Varðborg og fjallaði
hún einkum um framtíðarþró-
un íslenzkra ferðamála. Hófst
hún árdegis á laugardag en
lauk síðdegis á sunnudaginn.
Um 70 manns sóttu hana og fór
hún ágætlega fram.
Sigurður Jóliannesson for-
stjóri á Akureyri setti ráðstefn
una, bauð gesti velkomna og
fór nokkrum orðum um tilefni
hennar og tilgang, en síðan var
þeirri dagskrá fram haldið, er
auglýst hafði verið.
Einar Ágústsson alþingismað-
ur var fyrsti ræðumaður ferða-
málaráðstefnunnar. Fagnaði
hann því, að þessi nýja og vax-
andi grein atvinnumála væri
efni þeirrar ráðstefnu, sem hér
væri hafin, auk þess sem jafnan
væri ánægjulegt að koma til
höfuðstaðar Norðurlands og
lærdómsríkt. Hann sagði, að
Akureyri væri einn þeirra
staða á landinu, sem ]>yrfti að
efla, og minntist baráttu Gísla
Guðmundssonar alþingismanns
fyrir jafnvægi í byggð landsins.
Fyrir nokkrum árum hefði slík
kenning verið nefnd „Fram-
sóknarmennska“ í niðrandi
merkingu og sú stefna átt sér
fáa formælendur. Nú virtust
margir keppast við að tileinka
sér þessar sömu hugmyndir og
væri það vel. íslendingar yrðu
að byggja landið allt, sem byggi
legt væri og nýta gæði þess.
Einar vék því næst að ferða-
málum, sem verðandi atvinnu-
grein, taldi skilning enn of lít-
inn á þeim málum, en þó vax-
andi. Hann sagði, að náttúra
landsins laðaði hingað ferða-
menn, en ferðamannaþjónusta,
sem atvinnugrein, krefðist
mikils starfs og einnig mikils
fjármagns. Þá fyrst yrði ferða-
mannaþjónustan veruleg og
tæki sess meðal atvinnugreina
þjóðarinnar, að svo væri að
henni búið, að hún gæti í senn
veitt arðsemi og ánægju.
Birgir Þórhallsson fram-
kvæmdastjóri sagði í stórum
dráttum sögu ráðstefnuhalda í
heiminum, sem nú eru um þrjú
þúsund á ári. Þær væru liður í
nauðsynlegum samskiptum
þjóða á óteljandi sviðum mann-
lífsins. Til ráðstefnuhalds
þyrftu viss grundvallarskilyrði
að vera fyrir hendi, svo sem
húsnæði til þing- eða funda-
haldanna sjálfra, gisti- og veit-
ingahús, túlka, margskonar sér-
menntað starfsfólk og margt
fleira. Þá væri lega ráðstefnu-
staðar mikilvæg frá sjónarmiði
samgangna, loftslag og um-
hverfi, aðstaða til að njóta lista
og skemmtana o. s. frv.
Hér á íslandi hagaði svo til,
að við þyrftum nauðsynlega að
lengja ferðamannatímann og
því væri ráðstefnuhald kærkom
ið á öðrum tímum en helztu
ferðamánuðina. íslendingar
væru aðilar að fjölmörgum al-
þjóðasamtökum og gætu haft
áhrif í þá átt að kynna mögu-
leika lands síns til ráðstefnu-
halds. En ræðumaður benti á,
að nauðsynlegt væri, að yfir-
stjórn ferðamálanna væri sem
mest á einni hendi, sem stöðugt
ynni að þessum málum. Hann
benti alveg sérstaklega á, að
hér væru hin ákjósanlegustu
skilyrði til að halda bókmennta
ráðstefnur og þá ekki síður jarð
fræðilegar ráðstefnur.
Þá ræddi Birgir nokkuð nýt-
ingu félagsheimila og skóla í
sambandi við ferðamannamót-
tökur og minntist á væntanleg-
an menntaskóla á Austurlandi,
sem gæti orðið ferðamálum
mikilvægur á sumrin. Þá bar
hann fram hugmynd um verzl-
unarskóla í Mývatnssveit. Rakti
hann síðan hagfræðilegar niður
stöður ferðamála frá ýmsum
löndum, þar sem erlendur gjald
eyrir streymir inn með ráð-
stefnuhaldi. Birgir taldi, að
rannsaka þyrfti alla þætti ferða
mála hér á landi, af einhverjum
ákveðnum aðila er treysta
mætti, og skipuleggja síðan
starfið á breiðum grunni. Hann
taldi ráðstefnuhald á íslandi
eiga mikla framtíð og benti á,
að kyrrð og heilnæmt umhverfi
varni meðal þeirra þátta, sem
vaxandi vinsælda nytu, þegar
ráðstefnur væru ákveðnar.
Sveinn Sæmundsson blaða-
fulltrúi Fí lagði mikla áherlzu
á, að við þyrftum að halda landi
okkar hreinu og benti á margt
það er betur má fara, bæði í
byggð og uppi í óbyggðum. Er-
lendir ferðamenn rækju strax
augun í ruslið, sem of mikið
væri af í sveit og við sjó, bæði
við heimili og vinnustaði. Við
gætum sjálf horft frarn hjá
þessu að vissu marki, þegar við
litum samtímis á dugnað og
Einar Ágústsson.
hönd gestanna. Síðan var ráð-
stefnunni fram haldið í Hótel
Vorðborg. Kristinn Finnboga-
son tók nú við fundarstjórn.
Heimir Hannesson lögfræð-
ingur var næsti ræðumaður.
Hann lagði áherzlu á, að aukið
skipulag ferðamála og aukið
fjármagn til þeirra, væri höfuð-
kjark, og hið þrotlausa starf
fólksins í þessum stéttum, en
það gerðu útlendingar ekki. Þá
benti Sveinn á einhæfni at-
vinnuvega okkar og sagði að
ferðamálin væru þegar orðin
atvinnugrein hér á landi og
gæti orðið það í miklu meira
mæli ef rétt væri á málum
haldið.
Ræðumaður minnti á tilraun
Fí í því efni að njóta aðstoðar
sveitaheimila við móttöku er-
lendra gesta. En á síðasta sumri
veittu 14 sveitabæir þessa þjón-
ustu og gafst vel. Nú undirbýr
Fí að leigja sumarbústaði í
sama skyni, sagði Sveinn, og
taldi þá ekki síður geta þjónað
sínu hlutverki við gestamóttök-
una, en sjóbúðirnar í Lofoten.
Þegar Sveinn Sæmundsson
hafði lokið máli sínu, var til-
kynnt, að Kaupfélag Eyfirðinga
byði ráðstefnugestum til há-
degisverðar á Hótel KEA og
var haldið þangað. Þar tók Val-
ur Arnþórsson á móti gestun-
um og í þessu hádegisverðar-
boði flutti Bjarni Einarsson
bæjarstjóri ávarp.
Bjami Einarsson lagði
áherzlu á, að byggja þyrfti upp
nýja atvinnuvegi. Gera mætti
ferðamannaþjónustu stórat-
vinnuveg og þar stæði Akur-
eyri vel að vígi. Hann nefndi í
því sambandi Hlíðarfjall, að-
stöðu til siglinga og veiða á sjó,
lax- og silungsveiðar, ferðalög
frá Akureyri á sjó og landi,
hótel og skemmtistaði. En Norð
urland, sem ein heild, byði upp
á þrotlausa möguleika til að
laða hingað erlenda ferðamenn
og gæti veitt þeim nauðsynlega
fyrirgreiðslu. Hann nefndi Dal-
vík, Hrísey og Olafsfjörð, sem
heppilega staði til að fara frá í
lengri og styttri sjóveiðiferðir,
einnig Drang, sem hentugt skip
til sjóferða. Ferðamálin eiga að
vera einn þáttur í uppbyggingu
atvinnulífsins í heild, sagði
hann að lokum.
Að þessari ræðu bæj’arstjór-
ans lokinni, kvaddi Einar
Ágústsson sér hljóðs og þakk-
aði hið ágæta boð KEA fyrir
nauðsyn. Ferðamálin væru stór
atvinnuvegur í heiminum, og
hvarvetna vaxandi, þar sem af-
koma fólks væri góð og batn-
andi, beggja megin Atlantshafs-
ins. Og ennfremur sagði hann,
að það væri yfirlýst stefna fjöl-
margra peningastofnana, að
styðja þennan þátt atvinnumála
í hinum ýmsu löndum. Fátt
væri betra til að bæta sambúð
menningarleg og hagræn við-
skipti þeirra en ferðamálin, og
það væri einmitt þetta sjónar-
mið, sem verulegan þátt ætti í
hinu jákvæða viðhorfi peninga-
stofnana, auk þess sem vel upp
byggð þjónusta við ferðamenn
þjóða og auka hverskonar
gæfi miklar tekjur.
Þá benti ræðumaður á, að á
síðasta ári hefðu þúsund ferða-
menn heimsótt ísland til jafn-
aðar á hverri viku, eða 52 þús-
und yfir allt árið. Gjaldeyris-
tekjur af ferðamönnum væru
nú þegar umtalsverðar og færu
vaxandi með ári hverju, árið
1969 680 millj. kr. tekjur af
ferðamönnum og mun meira
síðasta ár eða um 990 millj. kr.
Þá gagnrýndi Heimir mjög
yfirstjórn ferðamála hér á landi
og sagði, að þar veitti viðkom-
Heimir Hannesson.
(Framhald af blaðsíðu 1)
Stokkseyrar og Eyrarbakka
mun ekki enn ná eitt þúsund
manns. Leiðin milli þessara
staða mundi styttast um 40 km.
ef þessi brú yrði byggð. En þess
ir staðir hafa veg sín á milli,
sem er yfirleitt sæmilega fær.
Þó að æskilegt sé að gera þessa
framkvæmd áður en langt um
líður, þá má slá því föstu, að
aðrar samgönguframkvæmdir
eru ennþá nauðsynlegri, og
verða að ganga fyrir. Eða finnst
mönnum það réttlátt og telja
þeir það hagsýni að láta slíka
framkvæmd ganga fyrir upp-
byggingu veganna í þeim hér-
uðum, sem enga vegi hafa, sem
hægt er að kalla því nafni?
Hvernig er t. d. Ólafsfjarðar-
vegurinn, það er að segja veg-
urinn sem tengir saman allar
byggðir Eyjafjarðar að vestan-
verðu við Akureyri? Þessi veg-
ur er sokkinn víða niður í mýr-
arnar, en þó liggur hann um
snjóþyngstu byggðir landsins,
enda er þessi vegur ófær lang-
tímum saman, og sé honum
haldið opnum, kostar það mikla
fjármuni í venjulegri vetrar-
veðráttu. Þessi vegur þjónar
þörfum margra byggðarlaga
með mikla framleiðslu og enn
meiri framleiðslugetu, séu
möguleikarnir fullnýttir. íbúar
þessa svæðis eru yfir 3000.
Þennan veg þarf að byggja upp
að mestu leyti og það þolir enga
bið. Það verður ekki gert nema
að til komi sérstakt lánsfé. eins
og hefur verið gert og er fyrir-
hugað með uppbyggingu aðal-
vega landsins. Til þess að
byggja upp þennan veg mundi
nægja sem svarar Vt af því, er
hin fyrirhugaða brú yfir Olfus-
árósa mundi kosta. Fjármagn í
þennan veg verður að útvega
nú þegar, og hefja framkvæmd-
ir í sumar. Þó að valdhafarnir
telji á því öll tormerki að fá
fjármagn nú til þessarar vega-
gerðar og beri ýmsu við í því
sambandi, þá munu íbúar þessa
svæðis ekki taka slíkar vifilengj
ur góðar og gildar, enda hefur
sýnt sig, að þegar vilji er fyrir
hendi, þá er fjármagnsútvegun
til nauðsynlegra þjóðþrifamála
ekki óyfirstíganlegt vandamál,
þegar ekki er um að ræða
stærri upphæð en þarf til þess-
ara framkvæmda.
- BVERT STEFNIR?
Um veginn austur frá Akur-
eyri er sama að segja, nema
það að enn hefur ekki verið
ákveðið hvar hann verði lagð-
ur, og af þeirri ástæðu ekki ger-
legt að hefja þar framkvæmdir
á þessu ári, þó að fjármagn
væri fyrir hendi. Því hefur ver-
ið lofað að vegarstæðið frá Ak-
ureyri austur yfir Vaðlaheiði
verði ákveðið á næsta sumri,
og verður að vænta þess að við
það verði staðið. Ekki verður
unað við það öllu lengur, að
lífæðin milli Akureyrar og
Húsavíkur sé illfær eða ófær,
eins og verið hefur af og til
flesta vetur og fram á sumar.
Ekki er þó betra ástandið í
Norður-Þingeyjarsýslu. Þar eru
víða aðeins ruddir vegir, t. d.
um 15 km. af leiðinni frá Kópa-
skeri að Lóni í Kelduhverfi,
mest allur vegurinn frá Raufar-
höfn til Leirhafnar og langur
kafli á milli Kollavíkur og
Sævarlands, en til þess vegar
hefur verið veitt fjármagn á
vegaáætlun árið 1972, sem
nægja á til að ljúka honum. En
þar sem enginn læknir er nú í
Norður-Þingeyjarsýslu þá ættu
allir að sjá hvað brýnt það er,
að byggja upp þessa vegi og
halda þeim opnum sé þess nokk
ur kostur.
Ef vegasjóður á að standa
undir uppbyggingu þessara
vega, og skipting þess fjár-
magns, er til hans kemur
hverju sinni verður með líkum
hætti og nú er, verður lítið
búið af þessari vegagerð í lok
þessa áratugar. Þó mundu allar
þær vegaframkvæmdir, sem
hér hafa verið taldar, ekki
kosta mikið meira en brúin yfir
Ölfusárósa.
Samgöngumálaráðherra lýsti
yfir stefnu sinni í þessúm mál-
um á Alþingi fyrir skömmu.
Hann taldi að fyrir öllu ætti að
ganga gerð hraðbrauta með
varanlegu slitlagi á umferðar-
mestu vegum landsins. Héruð-
in sem enga vegi hafa eða það
lélega að þeir koma að takmörk
uðu gagni yrðu að bíða betri
tíma, eða þar til að þeim kæmi.
Þá vitum við Norðlendingar
það, hvers er að vænta í þess-
um efnum, ef þessi ráðherra
ræður stefnunni í vegamálum
framvegis. Hins vegar ber að
fagna því, en óþarft að þakka,
að á framkvæmdaáætlun þessa
árs er áætlað 50 milljónir
króna til hraðbrautafram-
kvæmda á Akureyri. Mun
þetta fjármagn verða notað í
vegarkaflann frá Höphner fram
fyrir flugvallarafleggjara og til
brúargerðar á Glerá, sem ekki
er vanþörf á að byggja. En ekki
veitti heldur af að byggja brú
yfir Lónið norðan Akureyrar.
Þar er þröng gömul brú, en
breiður vegur beggja vegna og
blindhæð fast við. Á þessum
stað hafa orðið mörg slys, og
því mál til komið að endur-
byggja þessa brú.
Það er almenn skoðun við
Eyjafjörð, að viðhald vega hafi
verið lakara þar en í öðrum
héruðum landsins. Eyfirzkir
vegir voru byggðir áður en véla
öldin hóf innreið sína, aðeins
smákaflar hafa verið endur-
byggðir siðan. Byggðin er þétt
og framleiðsla mikil. Það segir
sig sjálft að gamlir, signir og
úr sér gengnir vegir með miklu
álagi þurfa meira viðhald en ný
uppbyggðir vegir. Og sjón er
sögu ríkari. Þegar veghaflar
jafna þessa vegi kemur í ljós,
að malarlagið er það þunnt, að
moldin kemur upp á yfirborðið,
enda fara þeir í svað á hverju
vori. Á síðasta vori var ástand
Birgir Þórhallsson.
andi ráðuneyti lélega forystu.
Hann sagði, að gera þyrfti
grundvallarbreytingar á starf-
semi Ferðamálaráðs, fjölga þar
hæfum mönnum og veita því
svo fjármuni og völd. Mætti vel
hugsa sér, að þá þróuðust ferða
mál eðlilega og í líkingu við
það, sem gerðist í nágranna-
löndunum. Hann sagði, að
Ferðamálasjóður fengi eina
millj. kr. á ári á fjárlögum.
Þessi sjóður væri því að heita
mætti óstarfhæf stofunu vegna
fjárskorts og alls vanmegnugur
að rækja starf sitt.
Sigurður Magnússon blaða-
fulltrúi Loftleiða tók næstur til
máls og þakkaði í upphafi ræðu
sinnar þann myndarskap Fram-
sóknarmanna að halda þessa
ráðstefnu og að gefa sér þess
kost, að taka þátt í henni. Síð-
Sigurður Jóhannesson.
gefa þjóðum eða einstökum
héruðum margra landa miklar
og árlegar tekjur fyrir - veitta
þjónustu við nútíma ferðafólk.
Nú þegar kæmu 7% af-gjald-
eyristekjum íslendinga; frá
ferðamönnugi, ferðamanna-
stráumurinn yxi árlega og eng-
um væri hagur í því að látast
ekki sjá þessa öru þróun. For-
vitni friðsamra borgara knýr þá
í vaxandi mæli til að ferðast og
sjá önnur lönd og fólk annarra
þjóða. Tekjuöflun þeirra leyfir
það í stórum hlútum heims, að
fólk ferðist án' annars erindis
cn að sjá sig um, kynnast öðr-
um þjóðum og stækkai sjón-
deildarhring sinn, sagði ræðu-
maður. ;
Vandi sá, sem íslendingar
verða að leysa í sambandi við
ferðamálin er margþættur. En
fyrst af öliu þyrftu menn þó að
gera sér grein fyrir því, hve
mikið af ferðafólki er æskilegt
að streymi inn í landið á ári, og
hve hröð þróunin væri æskileg-
ust? Land okkar býður engan
þann hlut éinán, sem önnur
lönd eiga ekkl. En ísland getur
boðið ferðamönnum mjög
margt eftirsóknarvert -í einu
landi og það gefur okkur mik-
Hann líkti henni við verk-
smiðju, þar sem hinir einstöku
hlutir eru settir saman. Svo
væri það um skipulagningu
ferðanna. Síðan kæmi sölustarf-
semin til. Fyrst hefði Ferða-
skrifstofa ríkisins haft einka-
leyfi á því að taka á móti er-
lendu ferðafólki. Nú hefðu aðr-
ar ferðaskrifstofur jafnan rétt
og þyrfti svo að vera.
Ræðumaður sagðist þess full-
viss, að ísland gæti orðið mikið
ferðamannaland. Það væri að
mestu á okkar valdi sjálfra, að
móta þessa nýju atvinnugrein,
í samvinnu við erlenda aðila,
en möguleikarnir væru fyrir
hendi, miklir möguleikar.
Að framsöguerindum loknum
hófust almennar umræður og
tók þá Ingi Tryggvason við
fundarstjórn. □
inn styrk í samkeppninni við
aðra. Við eigum ís og snjó,
hveri og laugar, hraun og fossa,
friðsældina og hreina loftið í
náttúru þess lands, sem féll í
okkar erfðahlut, mælti ræðu-
maður. Við eigum einnig mis-
lynda veðráttu, sem okkur þyk-
ir oft óvægin við aðal atvinnu-
vegi okkar, sjávarútveg og land
búnað. En fyrir útlenda menn
eru hregg og harðviðri hrein-
asta ævintýri, og þeir eru ekki
almennilega komnir inn í hótel
sitt að kveldi eftir slíkan dag
hér á íslandi, þegar þeir eru
farnir að segja hinar furðuleg-
ustu hetju- og svaðilfarasögur
af sér, jafnvel þeim, sem voru
í sama bíl. Hvernig haldið þið
að sögurnar verði þegar þessir
menn koma heim til sín?
Við getum tryggt hluta af
tekjum okkar af ferðamönnum,
sagði ræðumaður. Það er ekki
ótryggara en aðrir atvinnuveg-
ir. En dýrtíðardraugurinn gerir
þessi mál öll ákaflega erfið.
Kaup- og verðlagshækkanir
geta eyðilegt fyrir okkur mikið
starf. Dýrtíðin getur bókstaf-
lega leikið okkur svo, að hótel-
in standi auð og tóm.
Guðni Þórðarson forstjóri
lýsti starfi ferðaskrifstofu.
Sigurður Magnússon.
Guðni Þórðarson.
Helgi Rain Offesen
Fæddur 2. apríl 1955. — Dáinn 18. marz 1971.
KVEÐJA frá bekkjarsystkiniim
Sveinn Sæniundsson.
an sagði hann, að fyrrum hefðu
menn því aðeins farið í ferða-
lög, að þeir ættu sérstök erindi
að rækja. Þá hefði njóttaka
ferðamanna verið nauðþurftar-
þjónusta. Þeir sem ferðuðust
erindislaust voru flækingar og
jafnvel yandræðamenn. Nú
hafa hins yegar verið stigin risa
skref í nútím.a „túrisnja“, sem
HANN Helgi er dáinn. Fréttin
um lát hans kom eins og reiðar-
slag.
Er við settumst í landsprófs-
deild í haust 29 krakkar, sem
horfðum fram á veginn til próf-
anna, óraði okkur ekki fyrir
öðru, en við myndum öll fylgj-
ast að til vors. En svo fór þó
ekki.
Á unglingsárum er dauðinn
órafjarlægt hugtak, og því er
erfitt að skilja, að Helga skuli
hafa verið kippt burtu í blóma
lífsins.
Helgi var fremur dulur í
skapi, en vinfastur og drengur
góður í raun, í góðri og gamalli
merkingu þess orðs. Helgi var
gæddur afbragðs gáfum og
skoðanir hans voru fastmótað-
ar. Hann var prúður og dagfars
góður í skólanum og vildi aldrei
vamm sitt vita.
Þessi fátæklegu orð er
hinzta kveðja okkar til horfins
skólabróður.
Við vottum foreldrum og syst
kinum Helga dýpstu samúð
okkar og biðjum Guð að vera
þeim stoð, í sorg sinni. .
Bekkjarsystkini.
veganna með versta móti. Ekki
var það óalgengt að hálfhlaðnir
mjólkurbílar með drif á öllum
hjólum stæðu fastir í hvörfur-
um, og ekki var komist um
suma vegarkaflana nema á
dráttarvélum. Áburður komst
ekki til margra bænda fyrr eu
seint í júnímánuði.
Er svo nokkur furða, þó ao
við norðanmenn séum ekki
ánægðir með framvindu þess-
ara mála, ekki sízt þegar það e :
staðfest á Alþingi af þeim rað-
herra, sem þessi mál heyra und
ir, að þetta sé stefnan í vega-
málunum. Við fyrir norðan eig-
um að bíða þess tíma, að búiö
sé að byggja varanlega vegí,
þar sem umferðin er meiri, þó
að ástandið í vegamálum okka -
sé eins og að framan greinir.
En þó kemur í ljós, þegar bei-
ur er að gáð, að gerðar eru und-
antekningar frá þessari reglu,
ef um er að ræða vegi í kjöi ■
dæmi samgöngumálaráðherr •
ans. í skýrslu hans um fran. ■
kvæmd vegaáætlunar fyrir síð ■
asta ár kemur fram, að þrjár
milljónir króna hafi verið tekn-
ar að láni í Seðlabankanum ti.i
nauðsynlegra viðgerða á Lands;
vegi, sem hafði orðið illa út.
vegna óvenjulegrar og óvænti ■
ar umferðar vegna Heklugoss-
ins, eins og segir í skýrslunni.
Ég hefði haldið, að í augum
venjulegra manna skipti þao
ekki máli hvers vegna einhve:’
tiltekinn vegur er í slæmu
ástandi, heldur það, að ástand
hans sé þannig, að viðgerð sf
ekki hægt að slá á frest. Viö
getum sleppt því, að það var a
valdi vegamálaskrifstofunna .•
að banna umferð um Landsveg,
eins og aðra vegi, nema fyri:.’
mjólkurbifreiðar með takmark-
aðan þunga. Og hinu líka, ao
þessi vegur hafi ekki verið eins
illa farinn í fyrravor eins og
eyfirzku vegirnir. Um þao
atriði er mér kunnugt því að ég
fór þennan veg á þessum tíma
á fólksbíl og gekk það vel. Þar
þurfti ekki bifreiðar með drif á
öllum hjólum. Hinu neita ég
ekki að full þörf hafi verið á
viðgerð þessa vegar og sjálf-
sagt að gera það, en það tel ég
að engu síður hafi verið meö
eyfirzku vegina. En munurinr.
var sá, að samgöngumálaráð-
herra sló lán í Landsveginn er.
eyfirzku bændurnir fengu ekk'.
viðgerð á sínum vegum nema
að útvega sjálfir lánsfé, sem a
að greiðast af nýbyggingarfé
sömu vega á þessu og næsta
ári. Ekki voru þetta 3 milljónir
eins og fór til Landsvegarins
heldur 1.6 milljónir af 5520 þút-
und, sem er á vegaáætlun pessa
fjögurra ára tímabils, sem húr.
nær yfir, og átti að fara til aö
byggja upp einhvern kafla ar
þessum lélega vegi. Fyrst vic-
gerð Landsvegar var gerð meo
þeim hætti, er að framan greit •
ir, er það sjálfsögð krata, ao ný-
byggingarféð til Eyjafjarðar-
brautar verði ekki skert iil aii
endurgreiða viðgerðarkostnaÖ •
inn á þeim vegi frá síðastliðnu
sumri, en i þess stað verði auK-
ið viðhaldsfé til greiðslu þess-
arar skuldar.
Með þessu erum við ekki ao
fara fram á annað, en að sama
regla gildi þegar gert er vio
vegi, sem ekki er hægt að kom-
ast hjá að gera við, burtséð frá
því, í hvaða kjördæmi þeir eru,
Við vitum og skiljum að veg-
irnir eru lífæðar byggöanna,
við munum ekki sætta okkur
við lakari hlut en aðrir.
Uppbyggingu veganna vero-
ur að hraða. Það er höfuðbat-
áttumál okkar á næstu árum,
mál sem Norðlendingar verö'a
að sameina sig um að knýju
fram, hvað sem öðru líður. ,|
Stefán Valgeirssoa, [/