Dagur - 26.02.1972, Síða 5

4
Skrifstofur, Hafnarstræti 90, Akureyri
Símar 1-11-66 og 1-11-67
Ritstjóri og ábyrgðarmaður:
ERLINGUR DAVÍÐSSON
Auglýsingar og afgreiðsla:
JÓHANN K. SIGURÐSSON
Prentverk Odds Björnssonar h.f.
Ferðamál í strjálbýli
Á MEÐAN Jónas Jónsson sat á Al-
þingi í vetur, flutti hann, ásamt.öðr-
um þingmanni héðan, tillögu til
þingsályktunar um endurskoðun
ferðamála, með tilliti til eðlilegrar
þróunar landsbyggðar.
í framsögu í þessu máli á Alþingi,
sagði hann, að ferðaútvegur hefði
hingað til að mestu, verið rekinn sem
stór atvinnuvegur flugfélaga, skipa-
félaga, hótela og ferðaskrifstofa, sem
hafa aðalstöðvar í Reykjavík. Þangað
hefði líka runnið bróðurparturinn af
ferðamálafjármagninu og aðal fjár-
festingin vegna ferðamála væri þar.
Hitt væri þó engu síður eðlilegt, að
reka ferðamannaþjónustu í þeim
landshlutum, sem búa yfir mörgu
því, sem dregur að sér erlent og inn-
lent ferðafólk.
Jónas sagði, að ferðamannaþjón-
usta gæti verið bæði stór og smá í
sniðum og fæli í sér margskonar
möguleika. Hún gæti orðið til stuðn-
ings og uppfyllingar öðru atvinnulífi
í ýmsum byggðarlögum. Þannig
hefði ferðaútvegur ekki síður vaxtar-
skilyrði í strjálbýli en í þéttbýli.
Hann væri í mörgum löndum gildur
þáttur í atvinnulífi byggða, sem
vekja áhuga ferðafólks af ýmsum
ástæðum, þótt búrekstrarskilyrði séu
takmörkuð. Hins vegar taldi hann
það reynslu annarra þjóða, svo sem
Norðmanna, Svía og Svisslendinga,
að til þess að slík landsvæði héldu
aðdráttarafli sínu fyrir ferðafólk,
yrði byggð að haldast þar, því að
byggðin sjálf, eins og hún er í strjál-
býli og starfshættir fólksins þar, dýra-
lífi sveitanna, livort sem það er tam-
ið eða villt, væri einmitt eitt af því,
sem ferðafólk vildi liafa fyrir augum
og sæktist eftir að sjá, ekki sízt borg-
arbúar.
f þessu sambandi er líka vert að
minnast á mjög atliyglisverða grein
Bjarna Arasonar ráðunautar, ritaða
í fyrra í Tímann, um ferðamanna-
þjónustu norskra bænda, en Bjami
var þá nýkominn frá Noregi og
kynnti sér þessi mál.
f Reykjavíkurdagblaði var nýlega
sögð sú frétt, að bændum landsins
hefði fækkað um nálega 300 á fjór-
um árum, 1966—1970, þ. e. að bóndi
hefði horfið frá búi fimmta hvem
dag hér á landi. Sumir em ánægðir
með þessa þróun, eða láta sér það
lynda eins og örlagadóm. Aðrir vilja
leita leiða, og hér er um eina slíka
leið að ræða. □

Umhverfisvanda
SAMBANDSFRÉTTIR
c

ÞAÐ er alkunna, að umhverfi
Akureyrar er eitt hið fegursta
og tilkomumesta, sem um getur
í nágrenni kaupstaða á íslandi,
enda er til þess tekið í flestum
landlýsingum og ferðabókum.
Við þetta bætist svo einstök
veðursæld og loftslag, sem er
tiltölulega hagstætt gróðri, enda
vitna Lystigarðurinn, og aðrir
skrúðgarðar bæjarbúa, um það.
Til skamms tíma var Akur-
eyri tvímælalaust í fremstu röð
íslenzkra bæja hvað snertir
skrúðgarðrækt, en nú hafa ýms
ir aðrir bæir sótt í sig veðrið í
þessum efnum, en farmfarir á
Akureyri hafa ekki orðið að
sama skapi hraðar. Hafa þó
flestir aðrir bæir meira undir
högg að sækja hvað veðráttuna
snertir.
Þrátt fyrir það, á Akureyri
marga gullfagra garða, sem eru
svo vel hirtir, að þar sést næst-
um ekki arfakló, og fjöldi hús-
• mæðra og húsfeðra eru vakin
og sofin við að hlynna að gróðri
þeirra. Því undarlegra er það,
• að þegar lóðum eintaklineanna
sleppir, tekur oftast við land,
sem virðist tilheyra allt öðrum
heimi. Þar virðast ríkja allt aðr-
ar umgengnis- og siðareglur, og
umhirðan virðist næstum eng-
in. Því utar sem dregur til bæj-
armarkanna verður þetta meira
áberandi, en er þó víða enn aug
Ijósara utan hinna þéttbyggðu
svæða, þ. e. í bæjarlandinu, í
næsta nágrenni bæjarins. Þetta
ér kannske að sumu leyti eðli-
legt. Bærinn hefur vaxið mikið
á undanförnum árum, og út-
þenslunni fylgir að sjálfsögðu
alltaf töluvert umrót, á meðan
hún stendur yfir. Þetta væri
líka ekki svo slæmt, ef það væri
aðeins í því fólgið, að breyta
túnum, klettum eða mýrum í
húslóðir, götur og garða. Þá
væri það aðeins sjálfsögð þróun,
sem leiðir af vaxandi mann-
fjölda. En því miður eru
skemmdir á umhverfi Akureyr-
arbæjar, ekki eingöngu af þessu
tagi, heldur er þar líka um að
ræða varanlegar breytingar á
náttúrufyrirbærum allt um-
hverfis bæinn, breytingar sem
eru svo víðtækar að þær verka
langt út fyrir mörk bæjarlands-
ins og svo djúptækar, að þær
gjörbreyta svip og eðli ýmissa
megineinkenna umhverfisins,
eða eyða þeim með öllu. Það
umhverfi, sem upp úr þessu
sprettur, verður fábreytilegra,
ljótara o gleiðinlegra, en hið
upphaflega umhverfi, jafnvel
þótt reynt yrði að bæta að ein-
hverju leyti fyrir skemmdirnar.
Tilbúin náttúra er ekki það
sama og náttúran sjálf, og hér
á landi verður hún alltaf
ankannanleg og framandi, þótt
hún geti verið nokkur bragar-
bót í þéttbýlislöndum.
Það sem þó einkum gerir
■ þessa byltingu í umhverfi Akur
eyrar svo grunsamlegt fyrir-
bæri, er sú staðreynd, að hún
heldur stöðugt áfram, og virðist
stöðugt fara vaxandi, á sama
tíma og mannkynið allt, og einn
ig íslendingar, eru að vakna til
meðvitundar um mikilvægi
óspillts umhverfis fyrir þrif
manna og vellíðan. Nokkur ís-
lenzk bæjarfélög hafa meira að
segja riðið á vaðið með friðlýs-
ingu vissra landssvæða í um-
hverfi sínu, á sama íma og Ak-
ureyringar keppast við, að eyði-
leggja sinn Paradísargarð. Eyði-
legging þessi verður því ekki
aðeins í algeru ósamræmi við
hið innra (garðana) og ytra
(náttúruna) umhverfi Akureyr
ar, heldur einnig í hróplegu
ósamræmi við tíðarandann, þ. e.
a. s. mörgum árum, ef ekki ára-
tugum, á eftir timanum.
Ut á við eru Akureyringar að
vonum gerðir ábyrgir fyrir
þeim mistökum, sem átt hafa
sér stað í stjórn raforkumála á
austurparti Norðurlands, enda
þótt þar sé aðeins fáum um að
kenna. Sé ofangreint viðhorf
þeirra til síns eigin umhverfis
tekið með í reikninginn, er hætt
við að einkunn Akureyringa á
FYRRI HLUTI
spjöldum sögunnar verði ekki
hástöfuð. (Líklegast sem næst
0). Og þess má einnig minnast,
að það var a. m. k. ekki Akur-
eyringum að þakka, a ðekki var
farið í að reisa alumínverk-
smiðju, án hreinsibúnaðar, á
Dagverðareyri eða Gásum.
Á Akureyri er nú mikið um
það rætt, að laða þurfi ferða-
menn að staðnum, og beita
verði ýmsum ráðum til þess,
Helgi Hallgrímsson.
einkum þó til að fá þeim eitt-
hvað til dundurs. Þó virðist
flestum ferðapostulum það dul-
ið, að framtíð Akureyrar sem
ferðamannabæjar liggur næst-
um eingöngu í áðurnefndri sér-
stöðu hans, þ. e. hinu fagra og
mikilfenglega umhverfi, auk
heppilegs loftslags og möguleika
til skrúðgarðyrkju. En umhverfi
Akureyrar er ferðamönnum alls
ekki auðvelt aðgöngu (enda
naumast sýningarhæft víða), og
því er það, að margir ferðamenn
stoppa nú aðeins til að skoða
Lystigarðinn, sem sjaldan tekur
nema dagstund.
Það sannast að sjálfsögðu á
Akureyringum, að það er vand-
lifað í fögru og gjöfulu um-
hverfi, en það hefur þó oftazt
verið talið mönnum hvöt til
dáða, að hafa eitthvað annað en
það versta til að miða við. Er nú
eftir að vita hvort sú regla sann
ast á Akureyringum, eða þeir
reynast svo skyni skroppnir, að
ekki stoði annað en lagaboð eða
bönn.
Glerá og Glerárgil.
Eitt þeirra fegurðargæða, sem
forsjónin hefur séð Akureyring-
um fyrir, er blátær bergvatnsá,
með glitrandi glersteinum í
botni, Gleráin, sem nú má segja
að falli í gegnum bæinn miðjan.
Oll undirstaða bæjarins er
mynduð af þessari ársprænu á
liðnum árþúsundum; eitt af
mörgum jarðfræðilegum krafta-
verkum landsins okkar, og
naumast enn að fullu skilið. Um
tveggja áratuga skeið sá Gler-
áin Akureyringum fyrir raf-
magni til húshalds og iðnaðar.
Áin fellur úr Glerárdalnum í
miklu og hrikalegu gljúfri, sem
er kallað Glerárgil. í gilinu eru
fjölbreyttar bergmyndanir og
víða mjög ríkulegur blóma-
gróður.
En Akureyringar hafa aldrei
getað setið á sátts höfði við
þetta djásn sitt. Glerárgilið hef-
ur um áratugi verið notað sem
ruslakista fyrir bæinn, og enn
eru sorphaugarnir þannig settir,
að bæði fýkur og flýtur úr þeim
niður í gilið og ána. (Samkvæmt
nýjum náttúruverndarlögum er
það lögbrot, að staðsetja sorp-
hauga þannig). Möl hefur verið
numin, báðum megin gilsins,
allt fram á barma þess, og sums
staðar rutt jarðvegi og möl fram
yfir þá, ofan í gilið, í hina unaðs
legu blómgresishvamma þess.
Malbikunarstöð bæjarins hefur
verið sett upp á gilbarminum,
með öllu því hafurtaski, sem
henni fylgir. Þannig bætist nú
smám saman jarðbik vi ðhina
upprunalegu náttúru gilsins.
Rétt fyrir neðan gilið, hefur
Vegagerð ríkisins verið úthlut-
að byggingarlóðum, og þar fyrir
neðan koma svo tvær steypu-
stöðvar í röð, báðar á árbakk-
anum, að heita má.
1 Neðra-Glerárgilinu, ofan við
Oddeyrina, eru hin gömlu vatns
virkjunarmannvirki, í mjög
slæmu ástandi nú orðið. Hefði
það' þó verið bæði til gagns og
gamans að halda þessum mann-
virkjum við, enda voru þau orð-
in samgróin landslaginu þarna.
Fyrir nokkrum árum lagði nátt-
úruverndarnefnd bæjarins til,
að neðra gilið yrði friðað, og
gert að útivistarsvæði fyrir bæ-
inn, en mannvirkin jafnframt
löguð og varðveitt. Þarna eru
mjög fjölbrey.tilegar bergmynd-
anir, m. a. skessukatlar af ýms-
um stærðum og gerðum, og
gróðurinn víða eins og í blóma-
garði. Enn hefur þó ekki fréttzt
af friðarráðstöfunum.
Á sjálfum Gleráreyrunum
tekur ekki betra við. Þar hefur
áin stöðugt verið vikið til hlið-
ar, með nýjum og nýjum far-
vegum, og heyrzt hefur að ein-
hver verkfræðingur hafi lagt til
að flytja ána út í Kræklinga-
hlíð. (Manni verður hugsað til
ýmissa erlendra borga, þar sem
reynt hefur verið að flytja ár
og læki inn í bæina, til að auka
fegurð þeirra og fjölbreyttni).
Þessi meðferð Glerár og Gler-
árgiljanna er svo furðuleg, enda
í svo hróplegu ósamræmi, við
aðrar gerðir Akureyringa, sem
alltaf virðast boðnir og búnir að
fegra umhverfi húsa sinna, að
hún er næstum óskiljanlegt
fyrirbæri, sama á hvaða mæli-
kvarða hún er metin.
Brekkan.
Brekkan á Akureyri, hinn eld
forni marbakki Glerár, er það
náttúrufyrirbæri, sem gefur
bænum mestan svip, og skapar
alveg einstaka möguleika til
margvíslegra nota, í sambandi
við fegrun og útivist, íþróttir,
ræktun o. s. frv. En Brekkan
minnir nú einna helzt á gamlan
yfirgefinn aukur eða uppgróinn
kartöflugarð, enda þróast þar
aðskiljanlegt illgresi á hverju
sumri. Göngustígar þeir, sem
eitt sinn lágu um Brekkuna,
hafa flestir verið lagðir niður
(um það bil sem trimmið, íþrótt
ir fyrir alla, kom til sögunnar),
eða er svo illa við haldið, að lífs
hætta er að ganga eftir þeim
nema í góðu veðri að sumarlagi.
Á öðrum stöðum hefur birki og
öðrum viðum verið plantað,
skipulagslaust, og breytist nú
smám saman í myrkvið handa
köttum og músum. Rutt hefur
verið ofan í suma hvammana,
svo þeirra sér nú lítil merki.
Þannig mætti lengi telja, og er
þetta því furðulegra, sem Akur-
eyringar hafa Brekkuna svo að
segja alltaf fyrir augunum, og
geta því ekki borið við vanþekk
ingu á henni.
Þess má geta hér, að fyrir
nokkrum áratugum gerði Jón
Rögnvaldsson skipulagsupp-
drátt að yzta hluta Brekkunnar,
fyrir Jakob Karlsson, sem á sín-
um tíma lét sér mjög annt um
fegrun og ræktun í bænum.
Brekkan á að sjálfsögðu að
vera útivistarsvæði, vernduð
fyrir byggingum og öðrum
stærri mannvirkjum. Hins veg-
ar ætti að leggja göngustígi um
hana, og koma fyrir bekkjum á
hentugum stöðum. Einnig þarf
að skipuleggja í henni ýmiss
konar ræktun, einkum á runna-
gróðri og trjám, en halda ill-
gresi í skefjum. Þá er Brekkan
tilvalið leiksvæði fyrir börn á
ýmsum aldri, en það yrði að tak
marka við einstaka, afmarkaða
staði, t. d. Sýslumannshvamm-
inn. Eiginlegan skóg ætti ekki
að rækta í Brekkunni.
Hclgi Hallgrímsson.
(Framhald í næsta blaði) '
FRA BÚVÖRUDEILD.
Dilkakjötskynning í Danmörku.
Um miðjan marz n. k. er fyrir
hugað, að Búvörudeild, Osta- og
smjörsalan og Stéttarsamband
bænda efni til kynningar á ís-
lenzkum landbúnaðarvörum,
einkum dilkakjötsréttum og
hvers kyns íslenzkum ostum, á
einu stærsta og glæsilegasta
hóteli Kaupmannahafnar, Hotel
Royal við Vesterbrogade. í kjöl-
far þessarar kynningar fer svo
íslenzk vika á þessu sama hóteli,
þar sem íslenzku réttirnir verða
þar á matseðlinum.
Agnar Tryggvason framkv.-
stjóri sagði, að þessi kynning
yrði með svipuðum hætti og
aðrar slíkar, sem efnt hefði ver-
ið til áður í öðrum löndum, þar
á meðal í Svíþjóð og Noregi. í
sambandi við kynninguna hefðu
verið útbúnir sérstakir upp-
skriftalistar, m. a. listi yfir 24
dilkakjötsrétti, og á kynninguna
yrði boðið bæði sérfræðingum í
matargerð og blaðamönnum,
sem skrifa um mat, auk for-
stöðumanna hótela og veitinga-
staða. Væri vonazt til, að á
kynningunni yrðu a. m. k. 80
manns.
Agnar gat þess einnig, að á sl.
ári hefðu um 135 tonn af dilka-
kjöti farið héðan á danskan
markað, en vonazt væri til, að
þessi kynning myndi auka þetta
magn.
FRA SKIPADEILD.
Miklir áburðarflutningar fram-
undan.
Samkomulag hefur tekizt um,
að Skipadeild Sambandsins ann
ist flutninga á innfiuttum áburði
til landsins fyrir Áburðarverk-
smiðju ríkisins á yfirstandandi
ári, og eru þeir þegar hafnir.
Hjörtur Hjartar framkvæmda-
stjóri deildarinnar skýrði svo
frá, að heildarmagnið væri 45
þúsund tonn, og þyrfti að koma
því til landsins á tímabilinu frá
febrúar og fram í maí. Þar sem
flutningum þessum yrði að
ljúka á svo stuttum tíma og mik
ið væri af öðrum verkefnum hjá
Sambandsskipunum, hefði sam-
komulag tekizt á milli Skipa-
deildar og Eimskipafélags ís-
lands um að hluti af áburðinum
yrði fluttur heim með skipum
hins síðarnefnda.
Áburðurinn kemur að þessu
sinni frá Portúgal, Belgíu, Hol-
landi, Vestur- og Austur-Þýzka-
landi og Noregi, og verður hann
sóttur beint til allra þessara
landa. Um það bil einn þriðji
hluti hans er fluttur inn ósekkj-
aður, og fer það magn eingöngu
til Gufuness. Meginhlutinn af
sekkjaða áburðinum fer hins
vegar beint á hafnir úti á landi.
Það liggur ljóst fyrir, að þetta
er í síðasta sinn, sem um slíka
stórflutninga er að ræða, þar
sem Áburðarverksmiðja ríkisins
mun hefja framleiðslu á blönd-
uðum áburði seint á þessu ári.
Verður meginhluti áburðar-
notkunarinnar á næsta ári því
innlend framleiðsla.
Leiðbeiningar um meðferð á
vorkópaskinnum.
Hingað til lands er væntan-
legur innan tíðar hollenzkur sér
fræðingur, sem mun ferðast um
og leiðbeina bændum um rétta
meðferð og verkun á vorkópa-
skinnum. Mun hann fara í þessu
Úthlutun listamannala unanna
ÚTHLUTUN ARNEFND lista-
mannalauna hefur nú lokið
störfum.
120 listamenn hljóta lista-
mannalaun í ár, þar af veitir
Alþingi 11 listamönnum heiðurs
laun, seem eru 175 þúsund krón
ur á hvern. Nú eru 54 listamenn
í efri flokknum, og fá þeir 90
þúsund kr. 27 þeirra starfa á
sviði bókmennta, 1.6 eru mynd-
listarmenn, 9 tónlistarmenn og
2 leikarar. í fyrra voru 43 í þess
um flokki og fengu 80 þúsund
kr., 11 hafa því bætzt við í þenn
an flokk, þar af tveir sem ekki
hafa hlotið listamannalaun
áður.
f neðri flokknum eru nú 55
listamenn og fá þeir 45 þúsund
kr. hver. Af þessum listamönn-
um eru 24 seem starfa á sviði
bókmennta, 19 eru myndlistar-
menn, 8 tónlistarmenn, 3 leik-
arar og 1 listdansari. í fyrra
voru einnig 55 listamenn í þess-
um flokki, en nú eru í honum
23 menn, sem ekki voru í hon-
um í fyrra. 7 af þeim sem þar
eru nú, hafa ekki hlotið lista-
mannalaun áður.
Samkvæmt upplýsingum Hall
dórs Kristjánssonar, formanns
úthlutunarnefndar, var í ár 7
millj. 330 þús. kr. varið til lista-
mannalauna, en 5 millj. 640 þús.
kr. í fyrra.
Fer hér á eftir listi yfir þá
listamenn, er hlutu listamanna-
laun í ár:
Aður veitt af Alþingi:
175 ÞÚSUND KRÓNUR.
Ásmundur Sveinsson, Brynj-
ólfur Jóhannesson, Guðmundur
G. Hagalín, Gunnar Gunnars-
son, Halldór Laxness, Jóhannes
S. Kjarval, Jóhannes úr Kötl-
um, Páll ísólfsson, Ríkarður
Jónsson, Tómas Guðmundsson,
Þórbexgur Þórðarson.
Veitt af nefndinni:
90 ÞÚSUND KRÓNUR.
Agnar Þórðarson, Ármann
Kr. Einarsson, Árni Kristjáns-
son, Björn Ólafsson, Elinborg
Lárusdóttir, Finnur Jónsson,
Guðmunda Andrésdóttir, Guð-
mundur Böðvársson, Guðmund-
ur Daníelsson, Guðmundur Frí-
. mann, Guðmundur Ingi Krist-
jánsson, Gunnar M. Magnúss,
Gunnlaugur Scheving, Halldór
Stefánsson, Hannes Pétursson,
Indriði G. Þorsteinsson, Jakob
Jóh. Smári, Jakob Thorarensen,
Jóhann Briem, Jóhann Hjálm-
arsson, Jóhannes Geir, Jóhann-
es Jóhannesson, Jón Björnsson,
Jón Engilberts, Jón Helgason
prófessor, Jón Helgason rit-
stjóri; .Jón Nordal, Jón Þórar-
insson, Jón úr Vör, Karl Kvar-
■an, Kristján Davíðsson, Krist-
mann Guðmundsson, María
MaXkan, Matthías Jóhannessen,
Ólafur Jón. Jóh. Sigurðsson,
Ólöf Pálsdóttir, Rögnvaldur Sig
urjónsson, Sigurður Sigurðsson,
Sigurjón Ólafsson, Snorri Hjart
arson, Stefán Hörður Grímsson,
Stefán íslandi, Svavar Guðna-
son,‘ Sverrir Haraldsson, Thor
Vilhjálmsson, Valtýr Pétursson,
Valur Gíslason, Þorsteinn frá
Hamri, Þorsteinn Ö. Stephen-
sen, Þorsteinn Valdimarsson,
Þorvaldur Skúlason, Þórarinn
Guðmundsson, Þórarinn Jóns-
son, Þóroddur Guðmundsson.
45 ÞUSUND KRÓNUR.
Atli Heimir Sveinsson, Ágúst
Petersen, Árni Björnsson, Ási í
Bæ, Benedikt Gunnarsson,
Björn Blöndal, Bragi Ásgeirs-
son, Edda Scheving, Einar
Hákonarson, Eiríkur Smith, Ey-
borg Guðmundsdóttir, Eyþór
Stefánsson, Pilippía Kristjáns-
dóttir (Hugrún), Gísli Magnús-
son, Gréta Sigfúsdóttir, Guð-
bergur Bergsson, Guðmundur
L. Friðfinnsson, Guðmundur
Halldórsson frá Bergsstöðum,
Guðrún frá Lundi, Gunnar Dal,
Halldór Pétursson, Hallgrímur
Helgason, Hannes Sigfússon,
Heiðrekur Guðmundsson, Hring
ur Jóhannesson, Jakobína Sig-
urðardóttir, Jenna og Hreiðar
Stefánsson, Jón Gunnar Árna-
son, Jón Ásgeirsson, Jón Óskar,
Jökull Jakobsson, Kári Eiríks-
son, Kristinn Pétursson list-
málari, Kristján frá Djúpalæk,
Magnús Á. Árnason, Magnús
Blöndal Jóhannsson, Magnús
Jóhannsson frá Hafnarnesi,
Nína Björk Árnadóttir, Óskar
Aðalsteinn, Pétur Friðrik, Ró-
bert Arnfinnsson, Rúrik Har-
aldsson, Sigfús Halldórsson, Sig
ríður Einars frá Munaðarnesi,
Sigríður Hagalín, Stefán Júlíus-
son, Steinar Sigurjónsson, Stein
þór Sigurðsson, Sveinn Þórar-
insson, Veturliði Gunnarsson,
Vésteinn Lúðvíksson, Vigdís
Kristjánsdóttir, Þórunn Elfa,
Þuríður Pálsdóttir.
f nefndinni eiga nú eftirtaldir
menn æti: Halldór Kritjánsson,
formaður, sr. Jóhannes Pálma-
son, Andrés Kristjánsson, Helgi
Sæmundsson, Hjörtur Krist-
mundsson, Magnús Þórðarson
og Sverrir Hólmarsson. □
skyni um helztu veiðisvæðin,
sem eru við Breiðafjörð, á Vest-
fjörðum og í Skaftafellssýslum.
Agnar Tryggvason gat þess,
að sala á vorkópaskinnum hefði
farið vaxandi síðustu ár, og
þannig' hefði Búvörudeild feng-
ið til sölumeðferðar yfir 6.000
skinn á sl. ári. Þessi starfsemi
væri og í beinu framhaldi af
þeirri stefnu, sem deildin hefði
fylgt til þessa, því að hún hefði
á undanförnum árum fengið all-
marga erlenda sérfræðinga hing
að til lands til að leiðbeina um
meðferð á húðum og skinnum,
sem ekki væri vafamál, að hefði
stóraukið verðmæti þessarar út-
flutningsvöru.
FRA IÐNAÐARDEILD.
Þátttaka í sýningum erlendis.
Iðnaðardeild tekur þátt í
þremur vörusýningum erlendis
nú i marz og apríl. Eru það fata
sýningarnar Scandinavian Fas-
hion Week í Kaupmannahöfn
12.—15. marz og Modewoehe í
Munchen 19.—23. marz, og auk
þess Pelzmesse í Frankfurt 19.
—23. apríl, sem er helguð
skinnavörum og fatnaði úr
skinnum.
Harry Frederiksen framkv.-
stjóri sagði, að á þessum sýning
um myndi deildin kynna tízku-
fatnað úr ull og skinnum frá
verksmiðjum sínum, en allar
sýningarnar eru hugsaðar til
sölu á vetrarvörum í viðkom-
andi löndum næsta vetur. Deild
in hefði tekið þátt í þessum sýn-
ingum áður, og hefði þátttakan
þar gefið góða raun, sem vonazt
væri til að yrði enn að þessu
sirrni.
FRA SAMVINNU-
TRYGGINGUM.
Breytt fyrirkomulag kasko-
trygginga.
Nokkrar breytingar hafa nú
verið ákveðnar á fyrirkomulagi
kasko-trygginga á bifreiðum, að
því er Ásgeir Magnússon fram-
kvæmdastjóri tjáði SF.
Samkvæmt hinu nýja fyrir-
komulagi er gert ráð fyrir 5.000
kr. almennri eigin áhættu við
kasko-tryggingar, sem þó verði
jafnframt mögulegt að kaupa
tryggingu fyrir. Sömuleiðis
hækkar iðgjald fyrir tryggingu
með 5.000 kr. eigin áhættu um
10% frá því sem áður var fyrir
slíka tryggingu án nokkurrar
eigin ábyrgðar.
Þá gat Ásgeir þess, að einnig
hefðu verið gerðar breytingar á
upphæð þeirrar sjálfsábyrgðar,
sem mögulegt væri fyrir trygg-
ingartaka að taka á sig við
kasko-tryggingu. Áður hefði
hún verið stighækkandi kr.
2.000, 3.000, 5.000 og 10.000, sem
breyttist nú í kr. 5.000, 7.000,
10.000, 15.000 og 20.000 með
lækkandi iðgjöldum.
Björn R. Árnasor MINNING 'á
Lúta allir þeim lögmálsgreinum að falla og farast við feigðarskarir. Hefur nú sína hinztu göngu aldinn þulur á cnda stigið. Hneygðist snemma hugur námsækinn, að lífssögu Iands og þjóðar. Dró í dagsljós fram er dulist höfðu fögur fágæti úr fræðadjúpi.
Fór hann fyrrum’ — - ferðir margar, brjóstheill, brattgengur byggða milli. Reyndi cinatt á aðgát méstu, ., þrek og þrgutscigju ; | og þolinnueð’i. t □ Sannindi las af sagnablöðum. Gamla skræðu að góðvin átti. Ófárra manna ættarþræði rökvist rakti og réttilega.
Teflt var í tvísýnu tá að festá oft á járnhörðum 1 jökulbreða. - Gekk og glerliálar, gaddi sýldar fimbulfannir á frostavetri. Á ritvelli aldrei rann í spori, leikni og listfengi löngmn sýndi. Fór þá á kostum feðratunga. Meitlaði mál af meginkyngi.
Fór ei fráleiðis þó í fang lægi stórhríð grenjandi og stormur geystur, átti eðlisskyn íturmenni óbrygðult að áttavita. ! Vinur hann var vina sinna, réttsýnn, ráðhollur á raunastundum. Hinztri kveðju kvaddir marga með bróðurhug í brjóstheilindum.
Lærði árla ii í lífsins skóla rétt og satt frá röngu að skilja. Sá í gegnum svik og pretti, glys, gjálífi og gervimennsku. Fallinn er nú að foldarbeði cinn hinna traustu ættarstofna. Lifa uiun Iengi í lýðaminni, æruhár að allra dómi.
- ■ í Innsýn, athygli og íturhyggja, reynsla og rökvísi réðu gerðum. Efldi að ágætum eðliskostí. f glatkistu eigi gáfum fleygði. Situr nú svipúðugur Svarfdælingur fagnafund með fræðadísmn. Þar að hjartfólgnu hugðarefni endalaust unnið getur. Haraldur Zóphoniasson.
Frá Sfærra-Árskógskirkju
Ný framrúðutrygging.
Þá hefði verið tekið upp það
nýmæli, að menn gætu keypt
sér framrúðutryggingu, sem
verður innifalin í ábyrgðartrygg
ingu viðkomandi bifreiðar, gegn
vægu aukagjaldi, sem innheimt
verður með iðgjaldi ábyrgðar-
tryggingar á sama hátt og verið
hefur um ökumanns- og farþega
tryggingu. Þessi trygging tekur
gildi nú þessa dagana, en ið-
gjald fyrir hana verður ekki
innheimt fyrr en 1. maí n. k.,
þegar tryggingatakar þurfa að
hafa tilkynnt um, hvort þeir
óski eftir slíkri viðbótartrygg-
ingu. □
Gjafir á árinu 1971.
Áheit frá ónefndum gefend-
um kr. 1.000, kr. 1.000, kr. 100.
Minningargjöf um Jóhann
Emil Jóhannsson kr. 2.500, gef-
andi Hjalti Bjarnason.
Minningargjöf um Stefán
Baldvin Kristjánsson kr. 6.000,
gefin af nokkrum skyldmennum
hans.
Skírnarkjóll, gefinn í minn-
ingu lítils drengs. Gefendur
hjónin Sigurlaug Gunnlaugs-
dóttir og Snorri Kristjánsson.
Sóknarnefnd færir gefendum
beztu þakkir.
Minnzt þriggja sveitunga.
Þá var á safnaðarfundi á ný-
ársdag minnzt þriggjá svéit-
unga, er létust á liðnu ári, sem
allir höfðu innt af höndum fórn-
fús störf í þágu kirkju og safn-
aðar: Marinós Þorsteinssonar,
Engihlíð, Guðrúnar Einarsdótt-
ur og Margrétar Sveinbjarnar-
dóttur, Ytra-Kálfskinni.
Marinó hafði haft reiknings-
hald kirkjunnar um meir en 30
ára skeið og einnig verið for-
maður sóknarnefndar lengst af
þeim tíma. Þá hafði hann og
lengi verið organisti, meðhjálp-
ari og safnaðarfulltrúi.
Þær Guðrún og Margrét
höfðu jafnan vakandi áhuga fyr
ir málefnum kirkjunnar, og sér-
staklega báru þær umhyg'gju
fyrir grafreitunum, hirðingu
þeirra og fegrun, m. a. meo
gróðursetningu blóma og trjáa.
Mun það starf þeirra hafa vakici
áhuga samferðarmannanna, sem
halda því áfram þó að þær séu
horfnar úr hópnum.
Sóknarnefnii.
- Athyglisverð tillaga
(Framhald af blaðsíðu 8)
ins. Ingvar kvaðst vilja minna á,
að slíkt hjúkrunarfólk gæti orð ■
ið að liði á ýmsan annan hátr
en í slysatilfellum. Mætti þar
nefna ýmis konar umönnun
sjúkra, umsjón með lyfjabirgð ■
um, lyfjaafgreiðslu og e. t. v. sit j
hvað fleira, sem varðar aðstoö
við lækna og þjónustu viö
sjúklinga.
Magnús Kjartansson heil-
brigðisráðherra tók þátt í um-
ræðum um tillöguna og kvab
þar hreyft athyglisverðu mál;.
f því sambandi gat hann þess,
að þegar væru starfandi 14 héi ■
aðslijúkrunarkonur í óveittum.
læknishéruðum og ynnu þa:.
ómetanlegt gagn.
Að lokinni umræðu var tii ■
lögu þeirra Ingvars og Vil-
hjálms vísað til allsherjarnefnd -
ar sameinaðs þings. □