Dagur - 15.12.1976, Blaðsíða 1

Geðvondur
nautqriDur
í Hli
DAGUK
LIX. árg. — Akureyri, miðvikudaginn 15. des. 1976 — 53. tölublað

Þegar joiasvemarnir komu í néimsokn var nuKiii maimt'jöidi í Haínarstræíi.

FILMUhúsib akureyri
(Ljósm.: E. D.)
Þá hlógtt þeir sleðalausu
Ejúpnaskytta ein úr bænum
mætti óvænt mikilúðlegum
nautgirp uppi í fjalli fyrir
nokkrum dögum og átti hann
sér þar alls annars von á þess-
um tíma árs. Hélt hann þegar
til byggða og sagði frá. Þessu
er fleygt manna á milli í bæn-
um og sumar útgáfur sögunnar
nokkuð hrikalegar.
Blaðið leitaði upplýsinga um
þetta hjá Eiríki Sigfússyni á
Sílastöðum í gær og kom þá í
ljós, að fótur var fyrir sögunni.
Þannig var málið vaxið, að
sögn hans, að fyrir svo sem
hálfum mánuði hýsti hann og
þeir bændur á Félagsbúinu,
geldneyti sín en misstu þá tvær
kvígur út í myrkrið. Degi síðar
náðist önnur en hin ekki og
hvarf hún og varð ekki fundin
næstu daga. Víst var, að rjúpna
skyttur höfðu orðið kvígunnar
varir uppi í fjalli. Var þá gerður
út maður til að leita hennar á
vélsleða. Kvígan réðst að manni
þessum, sem þá hélt sömu leið
til baka. Nokkrir menn fóru nú
til að freista þess að ná kvíg-
unni, sem var uppi í -fjalli ofan
við Skíðáhótélið, í Mannshrygg.
Fór hún þá eins að og var í
hinum versta ham. Samt var
hún handsömuð og með hjálp
snjótroðarans var henni komið
heim á leið. Og heim komin er
hún hin spakasta og sker sig
ekki úr á neinn hátt. Mun hún
vera um það bil tveggja ára,
vel hraust og heldur henni eng-
in girðing eða aðrar þær tor-
færur, sem nægir nautgripum
til varnar. Skýringin mun vera
óvenjuleg hræðsla, sem hefur
gripið kvígu þessa, er fyrst var
reynt að handsama hana í
myrkrinu, er síðar snerist í
árásarhneigð. □
Grenivík, 13. desember. Ekki
getur heitið, að róið hafi verið
um mánaðartíma, þó fóru menn
á sjó í gær og aftur í dag. Það
hefur því verið fremur lítil
vinna í frystihúsinu, en þó hef-
ur ofurlítið verið unnið við salt-
fiskinn og bætir það nokkuð úr.
Hér um daginn kom svolítið
af svartfugli inn og voru þá
Viðræður íslendinga og fulltrúa
Efnahagsbandalagsins sem hefj-
ast á morgun, fimmtudag, fjalla
um gagnkvæmar veiðiheimildir
og munu standa í tvo daga.
Þessar framhaldsviðræður voru
ákveðnar í Brussel er þeir hitt-
ust þar Einar Ágústsson utan-
gripin skotvopnin. Þeir. sem
mest fengu, fengu á annað
hundrað fugla á bát yfir daginn.
Svipað má segja um rjúpna-
veiðina, því þegar stilhr til, er
veiði talsverð ög hafa menn
komist upp í 59 á dag. Ekki sjá
menn tófur og lítið sjá rjúpna-
skyttur af slóðum.
I minkabúinu stendur slátrun
ríkisráðherra og F. O. Gunder-
lach. Tómas Tómasson sendi-
herra íslands í Brussel verður
formaður íslensku sendinefndar
innar og með í samningavið:
ræðunum verða fiskifræðingar.
Viðræður þser, sem sömu
aðilar hafa áður átt, snerust
yfir og eru skinnin flutt út
fryst, til verkunar. Búið er að
senda út 3.500 skinn og á annað
þúsund eru eftir. Loðdýraeig-
endur eru bjartsýnir, hvað verð
ið snertir. Heyrst hefur, að
skinnin muni hækka í verði,
yfir 70% og er gott ef svo verð-
ur. Um 2000 læður verða svo
settar á, og þar að auki 450 karl-
einkum um fiskverndunarmál
í norðanverðu Atlantshafi, og
þá komu engar tillögur eða til-
boð frá EBE um gagnkvæm fisk
veiðiréttindi, en þeirra mun að
vænta nú og geta íslendingar
þá tekið þau til athugunar. Við-
ræðurnar fara fram í Brussel.
dýr, en af þeim þarf talsvert
mikið.
Vegir voru hreinsaðir á laug-
ardaginn og er sæmilegasta
færi nú. Snjóflóð féll hjá Fagra
bæ, dálítil gusa, og um tjón af
henni fara ekki sögur.
Hér kaupir fólk þær nauð-
synjavörur, sem hér fást, en
fyrir jólin er þó farið í kaup-
staðarferðir, að gömlum og góð-
um sið og er tíminn til þess
notaður þegar færi er gott, svo
sem nú er. i
Um leið og fór að snjóa á dög-
unum, var strax gripið til vél-
sleðanna, sem eru nokkuð
margir hér um slóðir. Einn dag-
inn var þó svo mikill, laus
snjór, að þau farartæki brugð-
ust og komust ekki leiðar sinn-
ar. Þá hlógum við, sem engan
vélsleða eigum. P. A.
ur viS EBE hefjast á morgun
Sönn gjöf er að gefa af sjálfum sér
Þessa dagana og allt til jóla, er jólk að útbúa jóla-
gjafirnar, eða þá að velja þœr i verslunum. Þótt
við köllum þetta kaupceði og peningaaustur, sem
lítt samrýmist jólaboðskaphum, er jafnan hlýr
hugur á bak við, og það svo, að i raun og veru er
jóláhátiðin gengin i garð i hug og hjarta þeirra,
sem gleðja vilja aðra um jóliti og eru að U7idir-
búa það.
Að þessu sinni tekur blaðið að láni ofurlitinn
þáít um gjafir, eftjr sþekinginn Kahlil Gibran frá
landi spámannanna, Líbanon. En þáttur þessi er
i einni af bókum hans, sem út kom fyrir meira en
hálfri öld. Hann segir:
Að gefa af eignum sínum er lítil gjöf. Hin
sanna gjöf er að gefa af sjálfum sér, jrví hvað eru
eigur þínar annað en hlutir, scm þú geyinir og
gætir af ótta við að þarfnast þeirra á mcorgun?
Og hvað mun morgundagurinn færa hinum
margvísa hundi, sem grefur bein sín í sporlausan
sandinn, eltandi pílagríma á leið til hinnar helgu
borgar? Og hvað er óttinn við skartinn annað en
skortur? Er ekki »tti við þwrsta, þegar brunnur
þinn er fullur, sá þ®rsti, sen* ekkert fær svalað?.
Til eru þeir, sem gefa lítið af nægtum sínum, og
þeir gefa til að láta þakka sér, og hin dulda ósk
þeirra eitrar gjöfina. Til eru þeir, sem eiga lítið
en gefa það allt. Þetta eru þeir, sem trúa á lífið
og nægtir lífsins, og þeirra sjóður verður aldrei
tómur. Og til eru þeir, sem þjást þegar þeir gefa
og þjáningin er skírn þeirra. Og til eru þeir sem
gefa og þekkja hvorki þjáningu þess né gleði og
eru sér ekki meðvitandi um dyggð sína. Þeir
gefa eins og blómið í garðinum, sem andar ilmi
sínum út í loftið. Með verkum þeirra taiar guð
til mannanna, og úr augum þeirra lýsir bros hans
jörðinni.
Það er gott að þú gefir þegar þú ert beðinn,
en það er betra að gefa óbeðinn af skilningi. Og
hinum örláta er leitin að þeim, sem gefa skal,
meiri gleði en að gefa. Og er þá nokkuð, sem
halda á eftir? Allt, sem þú átt, mun einhvern
tíma verða öðrum gefið. Gefðu því meðan tími
er til, og ætlaðu það verk ekki erfingjunum.
Oft hefur þú sagt: Ég vil gefa, en aðeins þeim,
seoa á það skilið. Trén í garði þínuœ mæla ekki
þannig, ekki heldur hjörðin í haganutaa. Þau ®efa
til að lifa, því án þess myndu þau farast. Vissu-
lega er sá, sem er þess verður að lifa, einnig verð-
ur gjafa þinna, og sá sem er þess verður að drekka
af vötnum lífsins, er einnig þess verður að bikar
hans sé fylltur í læk þínum. Og er til meira
manngildi en það, sem fólgið er í hugrekki, trú
og jafnvel gjafmildi þess, sem þiggur?
Og átt þú skilið, að menn uppljúki hjarta sínu
fyrir jjér og br.jóti odd af oflæti sínu til þess a@
þú megir sjá manngildi þeirra nakið og stolt
þeirra óttalaust? Gakktu sjálfur fyrst úr skugga
um, að Jjú sjálfur eigir skilið að gefa og vera verk-
færi gjafarans. Því að í raun og veru er það lífið,
sem gefur lífinu, og þú, sem heldur sjálfan þig
veitenda, ert aðeins áhorfandi.
Og þið, þiggjendur, og þið eruð öll þiggjend-
ur, leggið ekki á neinn klyfjar af þakklæti, leggi-ð
ekki ok á ykkur sjálf og jrann sem gefur.
Látið heldur gjafirnar verða að vængjum, sena
fyfta bæði Jreim sem gefur, og þeim sem þiggur,
því að vera of skuldbundinn gefandanum, er að
efast um veglyndi hans, sem á vora gjafmildu
jörð að móður ©g guð að föður. □