Þjóðviljinn - 13.07.1986, Page 2

FLOSI
Nliku
skammtur
◦f drullukökum
Ég var að hugsa um það í gær og í fyrradag og
raunar að undanförnu, hvað þeir menn geta átt
bágt sem komast til mannvirðinga á Islandi.
Hann vissi hvað hann söng hann Bjarni Thorar-
ensen þegar hann sagði:
Ekki er holit að hafa ból
hefðar uppá jökultindi...
Eins og böggull fylgir skammrifi, fylgir upp-
hefðinni nokkuð sem nefnt hefur verið umtal og
oftast illt. Það er einsog íslendingum ætli aldrei
að lærast það að oft má (jafnvel) satt kyrrt liggja.
Nú ætla ég - að hætti frelsarans - að segja
dulitladæmisögu, en henni þarf óhjákvæmilega
að fylgja formáli.
Það er upphaf þessa máls að fyrir hundrað-
ogfjörutíu árum var alþingi íslendinga endur-
reist og kom saman í latínuskólahúsinu nýja í
Reykjavík. Þingið sátu 25 alþingismenn 19
þjóðkjörnir og sex konungskjörnir.
Við þingsetninguna lagði dómkirkjuprestur-
inn Helgi G. Thordersen útaf orðum postulans:
- Hvað sem þér svo gerið í orði eða verki, þá
gerið allt í nafni drottins Jesú, þakkandi guði
fyrir hann. Þá stóðu þingmenn allir upp og
sögðu í einum kör:
- Lengi lifi konungur vor, Kristján áttundi. Svo
var sunginn sálmurinn „Víst ert þú Jesú kóngur
klár.“
Eftir þetta kom Alþingi saman nokkuð reqlu-
lega til gagns og gamans fyrir íslensku þjóðina
og gerir enn.
Það var svo ekki fyrr en á hundrað ára afmæli
Alþingis, fyrir fjörutíu árum, að Tívolí hóf starf-
semi sína hérna í Vatnsmýrinni.
í dag eru semsagt fjörutíu ár síðan Tívolí var
opnað og drottinn minn, manni finnst einsog
það hafi skeð í gær.
Starfsmenn voru 25, þaraf 19 íslenskir og 6
erlendir einsog á þingi þegar það var endur-
reist. Útlendingarnir voru sjónhverfingamenn,
sverðagleipar, eldspúarar, loftfimleikamenn og
trillikúnstnerar. íslendingarnir voru aðstoðar-
menn, umsjónarmenn, kraftajötnar, forstjórar,
framkvæmdastjórar og gjaldkerar.
Tívolí starfaði reglulega - líkt og Alþingi - í
nokkuð mörg ár enda var þar mikið um dýrðir,
parísarhjól, áttfótungur, skotbakkar, bílabraut,
bátaleiga að ógleymdum erlendum sirkustrúð-
unum og trillikúnstnerunum.
Eitt var það atriði, sem verður mér alltaf minn-
isstæðast allra þeirra sem þarna voru á boðstól-
um, og kemur þá líklega að dæmisögunni, sem
ég gat um áðan.
Þetta atriði var lengi vinsælast allra þarna í
garðinum og er líklegt að hið íslenska þjóðareðli
hafi ráðið þar nokkru um.
Á palli, eða sviði var komið fyrir stórum stampi
sem fullur var af heldur ógeðfelldri brúnni leðju,
svona einsog einhverskonar úthrærðum
óþverra.
Sitthvoru megin við stampinn voru tvær uppi-
stöður og á milli þeirra bretti í tveggja metra
hæð yfir balanum.
Á brettinu tróndi svo mannvera í trúðsgervi
einsog sá sem valdið hefur.
Fítusinn var svo að selja þeim sem voru að
gera sér dagamun í sumarblíðunni, drullukökur
sem grýtt var í trúðinn. Trúðurinn reyndi eftir
fremsta megni að víkja sér undan kökuhríðinni,
en alltaf fór svo að lokum að einhver hitti á
tiltekinn stað og við það hrapaði fórnarlambið
ofaní leðjustampinn.
Og þegar trúðurinn var að brjótast um í
óþverranum ofaní stampnum urðu allir svo
undurglaðir, bæði sá sem hafði hitt og líka þeir
sem ekki höfðu hitt.
Litlu börnin spurðu mömmu sínar:
- Af hvurju datt hann oní drulluna?
Og mæðurnar svöruðu:
- Hann hlýtur að hafa átt það skilið.
Feðurnir kinkuðu kolli, því þetta var rétt svar
og hugsuðu með sér í leiðinni:
- Það er vissara að vera ekki að reyna að
komast á toppinn.
Ekki veit ég af hverju þessi minning er mér
svona hugleikin í dag. Ef til vill er það vegna
þess að hundraðfjörutíu og eitt ár er síðan Al-
þingi íslendinga var endurreist, eða þá vegna
þess að í dag eru rétt fjörutíu ár síðan Tívolí í
Vatnsmýrinni var opnað.
Kannske rugla ég þessu öllu saman, einsog
svo margir eru farnir að gera um þessar mundir.
Þau rauðklæddu
Fólk hefur haft orð á því hve
margt rauðklætt fólk er á ferli í
miðborginni þegar veðrið er
hvað best. Auðvitað eykst
fólksfjöldinn á góðviðris-
dögum, en af hverju er þessi
rauði klæðnaður svo áber-
andi, þegar gult og grænt er í
tísku? Svarið er einfalt.
Starfsfólk Landsbankans hef-
ur allt fengið sér rauða ein-
kennisbúninga og starfsfólk
Samvinnuferða/Landsýnar
gengur í svipuðum fötum.
Vegna þessa einkennisbún-
ings kemst upp um strákinn
Tuma, þegar hann stelst út í
góða veðrið.H
Vegalamb
Sem kunnugt er ákváðu
bændasamtökin að eyða ein-
hverjum miljónum króna í
auglýsingaherferð til að auka
sölu-^ lambakjötinu innan-
landsog nú heitir það „Fjalla-
lamb“. Þeir sem ferðast um
þjóðvegi landsins verða hins-
vegar varir við það að fæst af
blessuðum lömbunum fer á
fjall, því þúsundum saman eru
þau á vegarköntunum nart-
2 SÍÐA - ÞJÓÐVILJINN
andi í grængresið. Þess
vegna væri ef til vill réttara að
breyta auglýsingunum og
kalla þetta „Vegalamb". Hún
gæti þá hljóðað eitthvað á
þennan veg: „Borðið íslenskt
vegalamb, hina sönnu villi-
bráð veganna“.B
Egill Ólafsson
fékk hárnær-
ingu í Eyjum
Á blaðamannafundi sem
Þjóðhátíðarnefnd hélt með
Stuðmönnum í Eyjum var
margt gert til að skemmta
blaðamönnum og öðrum
Stuðmönnum. T.d. var siglt
með lið/ð í bát um eyjamar.
Öllum var skellt í regnkápu til
að fara ekki með minjagripi
heim, þ.em fugladrit. En Egill
Ólafsson Stuðmaður losnaði
ekki alveg við það. Árni John-
sen í þjóðhátíðarnefnd vildi
sýna mönnum hve fimir
Eyjapeyjar væru, skutlaði sér
upp í einn klettanna og náði í
Rituunga. Unginn var að sjálf-
sögðu settur á skallann á Agli
til að hann sæist sem best.
Eins og margir hafa tekið eftir
varð Egill fyrir kínverskum
áhrifum um daginn og er því
með greiðslu eins og Kínverj-
ar til forna, þ.e. örlítill hár-
brúskur neðst á skallanum.
Unginn hélt að þetta væri
hreiður og skeit því sem óður
væri. Agli Ólafssyni fannst
gott að fá áburð í hárið.

I ' T v Æ , 4
Ætternisdeilur
í Skagafirði
Skagfirðingar eru nú komnir í
hár saman vegna fréttar Þjóð-
viljans um að danska fótbolt-
astjarnan Frank Arnesen eigi
ættir að rekja norður í Skaga-
fjörð. Einkum eru það íþrótta-
menn í héraðinu sem deila um
hvort Frank myndi tilheyra
þessu eða hinu félagsliðinu ef
forfeður hans hefðu ekki flutt
úr Skagafirði. Erjurnar eru
hvað harðastar milli þriðju
deildar liðsins Tindastóls á
Sauðárkróki og fjórðu deildar
liðsins Höfðstrendings á
Hofsósi. Eru félagar í Tinda-
stólí engum vafa um að Frank
myndi leika með þeim ef hann
byggi í Skagafirði og Tindast-
óll væri þá ekki lengur í þriðju
deild heldur vafalítið fyrstu
deildar lið. Höfðstrendingar
vilja ekki una þessu og sendu
frá sérfréttatilkynningu til hér-
aðsblaðanna þar sem
Sauðkræklingum var bent á
þá staðreynd að knattspyrnu-
völlur Höfðstrendinga væri í
túnfæti lan'gafa Frank Arne-
sen og þyrfti því ekki frekari
vitna með hverjum drengur-
inn myndi spila.B
Ólafur hjá
Penguin
Það er sannarlega engin lygi
sem mætir menn fóru með
hér í blaðinu um daginn, að
íslenskar bókmenntir væru
ekkert þjóðminjasafn. Nú
mun vera á leiðinni hjá hinu
þekkta breska útgáfuforlagi
Penguin, bók með tveimur
sögum Ólafs Gunnars-
sonar, höfundar sem farið
hefur minna fyrir í íslenskri
bókmenntaumræðu en efni
standa til. Þær sögur Ólafs
sem koma munu út á ensku
eru Milljón prósent menn og
Gaga.B