Dagblaðið Vísir - DV - 26.02.2000, Page 11

LAUGARDAGUR 26. FEBRÚAR 2000
11
Aldur er afstætt fyrirbrigði.
Sumir verða gamlir fyrir aldur
fram, fæðast einhvern veginn
gamlir, en aðrir eru unglegir og
friskir alla sina tíð. Það á ekki
bara við um útlitið heldur einnig
innri mann. Þetta góða fólk er
ungt i anda. Það hefur ekki glatað
eiginleikanum til að hlæja og
skemmta sér; gera hæfilegt grin að
sjálfum sér og öðrum. Maöur þarf
nefnilega að haida í sér baminu;
hafa gaman af því að leika sér og
leyfa sér að hlakka til. Þeir sem
búnir eru þessum góðu kostum
vakna kátir á morgnana og sofna
sælir. Þessir menn hafa góð áhrif
á umhverfi sitt og eru því eftir-
sóknarverður félagsskapur.
Ungí anda
Ég get ekki kvartað því minn
betri helmingur er með þessa upp-
lífgandi eiginleika. Konan sú er
sem sagt ung í anda. Nú er fráleitt
að við hjónakomin séum við aldur
en vitum þó af því að við eigum
börn á þrítugsaldri. Það er helst
þegar við lítum framan í þau að
við áttum okkur á því að við erum
sjálf komin yfir þrítugt. Hitt veit
ég að hitti konan mín aðrar um
eða innan við tvítugt þá finnst
henni tiltölulega litlu muna í
árum talið. Hún á að minnsta
kosti auðvelt með að setja sig í
þeirra spor.
Þetta þýðir um leið að þeir sem
umgangast svo lífsglatt fólk þurfa
að taka sig taki. Þannig hefur mín
góða kona stundum bent mér á að
af öllu íhaidssömu sé ég hvað
ihaldssamastur. Ég breyti engu
ótilneyddur. Það þurfi hreinlega
að sparka í rassinn á mér svo ég
sýni lífsmark. Þetta finnst mér of-
sagt og hef bent konunni á að hin-
ir íhaldssömu þurfi ekki að vera
leiðinlegir. Ég kýs að nefna ekki
hina raunverulegu ástæðu. Hún
heitir hreinlega leti. Kannski veit
konan að eiginmaðurinn er letingi
en notar skrautyrði til þess að
komast hjá því að kalla þá hátt-
semi réttnefni.
Táknmál barnanna
Hvað sem því líður þá er ég ekki
svo bölvanlegur í sambúðinni að
ég sitji heima og horfi í gaupnir
mér. Ég fer því oft með frúnni að
hitta annað skemmtilegt fólk.
Þannig áttum við ágæta kvöld-
stund á dögunum í góðum félags-
skap. Þar sannaðist enn og aftur
að aldurinn er afstæður og árin
að sjá út hæð annarra manna án
þess að tala við þá og raða sér upp
miðað við líkamsbyggingu. Nú var
lögð fyrir okkur í foreldrahópnum
heldur þyngri þraut. Okkur var
gert að raða okkur upp eftir aldri.
Þeir sem töldu sig yngsta í hópn-
um áttu að raða sér upp fyrst og
síðan koll af kolli upp eftir aldurs-
stiganum. Nákvæmur fjöldi þeirra
sem þama voru liggur ekki fyrir
en ekki er fjarri lagi að áætla að á
gófinu hafi verið á milli 20 og 30
manns. Auk foreldranna voru
nokkrir starfsmenn sumarbúð-
anna og að minnsta kosti eitt par
af afa og ömmu sem mættu í stað
foreldra sem voru vant við látnir.
Enn sem fyrr var bannað að tala.
Hver og einn varð að ætla sér
stöðu í röðinni miðað við aldur.
Það var auðvelt fyrir þá sem
fyrstir röðuðu sér upp. Þar voru
tvö eða þrjú böm og annað eins af
unglingum. Þá voru afinn og amm-
an nokkuð með sína stöðu á
hreinu. Hvorki þau sjálf né aðrir í
salnum efuðust um að þar færu
aldursforsetamir. Þau fóru því
strax á sinn réttmæta enda. Síðan
var það hlutverk annarra að raða
sér í aldursröð og gat reynst þraut-
in þyngri. Aldur er nefhilega hug-
arástand.
Kannski örlítið aftar
Þegar röðin hafði tekið á sig
endanlega mynd og allir klárir
með sína stöðu var þagnarbind-
indið rofið. Menn voru beðnir að
greina frá aldri sínum. Byrjað var
á þeim yngsta og síðan koli af
kolli. Það var þá sem ég sá að ann-
að okkar hjóna hafði misreiknað
aldurinn. Það var nefnilega svipað
langt á milli okkar í röðinni og var
þegar við röðuðum okkur eftir
hæð. Þá var ekkert óeðlilegt við
muninn enda er ég að kalla höfð-
inu hærri en hún. Hitt veit ég að
aldursmunur okkar er ekki telj-
andi, rétt um 8 mánuðir sem ég
hef betur í þeim efnum.
Konan lét sér ekkert bregða þeg-
ar unglingarnir greindu frá aldri
sínum, sem og þeir sem voru að
potast á þrítugsaldur. Hins vegar
sá ég að hún fór heldur að ókyrr-
ast þegar þeir sem stóðu skammt
frá henni reyndust vera um og yfir
þrítugt, annaðhvort starfsmenn
sumarbúðanna eða foreldrar með
frumburð sinn á ellefta ári. Innst
inni vissi konan mín nefnilega að
frumburður okkar hjóna á ekki
eftir nema rétt um þrjú ár í þrí-
tugt. Það var því ólíklegt annað en
móðir nær þrítugs manns ætti að
skipta ekki máli, að minnsta kosti
ekki þegar konan min á í hlut.
Við ákváðum í vetur að yngri
dóttir okkar, á ellefta ári, hefði
gagn og gaman af því að fara í
sumarbúðir barna í útlöndum.
Raunar var það svo að konan
stakk upp á þessu og ég sam-
þykkti. Það er þekkt kerfi á heim-
ilinu. Ég tel mig hafa það sem kall-
ast frestandi neitunarvald í ýms-
um málum. Því beitti ég ekki í
þessu tiifelii enda málið hið besta.
Félagið sem stendur að sumarbúð-
unum kaliaði því saman þau böm
sem eiga að fara, sem og foreldra
þeirra. Tilgangurinn var að hrista
hópinn saman.
Fararstjórar og forráðamenn fé-
lagsins greindu frá starfinu í sum-
arbúðunum, leikjum og störfum
barnanna þegar þar aö kemur. Þar
munu hittast börn frá ýmsum
löndum og frá öllum heimsálfum.
Jafnt er skipt milli kynja og aldur-
inn er sá sami en þau tala hvert
sitt tungumálið. Það sögðu for-
ráðamennirnir að væri ekki
vandamál meðal bamanna. Þau
væru ótrúlega íljót að kynnast og
notuð táknmál og bendingar í stað
tungumálsins.
Raðað eftir hæð
Þessir sömu forráðamenn
brugðu síðan á leik með foreldra
bamanna. Fundurinn var haldinn
í skólasal þar sem gólfpláss var
nóg. Foreldrarnir voru því beðnir
að stiga úr sætum sínum út á gólf.
Tilgangur stjórnendanna var að
gefa foreldrunum innsýn í heim
bamanna þegar þau kæmu ókunn-
ug í sumarbúðirnar, hittu þar
fjölda annarra bama og yrðu að
tjá sig án þess að geta notað tungu-
málið. Tekið skal fram að farar-
stjóri fylgir hverjum fjögurra
barna hópi og enska er opinbert
mál í búðunum. Það er hins vegar
Laugardagspistill
Jónas Haraldsson
aðstoðanitstjórí
ekki gert ráð fyrir því að börnin
geti beitt því tungumáli umsvifa-
laust sín á milli.
Foreldramir voru fyrst beðnir
að mynda hring í skólasalnum eft-
ir hæð. Þeir sem lægstir voru
vexti röðuðu sér upp fyrst og síðan
koll af kolli. Bannað var að tala
saman enda gengið út frá því að
enginn talaði sama tungumálið.
Þetta gekk furðuvel hjá foreldra-
hópnum. Hver og einn horfði á
næsta og mátaði sig. Þannig mynd-
aðist fljótt röð frá hinum lágvöxn-
ustu tU hinna hávöxnustu. Tals-
vert bil var eðliiega milli okkar
hjóna þar sem ég er nokkru há-
vaxnari en hún.
Fyrst þeir yngstu
Fyrst þetta tókst svona vel
gengu sumarbúðamenn heldur
lengra. Það er tiltölulega auövelt
vera örlítið aftar í röðinni, jafnvel
ekki fjarri föður sama manns.
Um það bil 29
Konan mín hugsaði því hratt og
sama gerði sú kona sem næst
henni stóð. Það vildi nefnilega svo
til að ég stóð við hlið mannsins
hennar, enda á svipuðum aldri og
hann. Áður en að því kom að þær
gæfu upp aldur sinn tipluðu þær
lipurlega á tánum til hliðar við
röðina og stungu sér snarlega upp
að hlið eiginmanna sinna. Þær
bliknuðu heldur ekki þegar þær
tilkynntu aldur sinn á réttum stað
í aldursröðinni, líkt og aldrei hefði
annað staðið til.
Eftir á flissuðu þessar tvær rétt
eins og smástelpur og töldu fráleitt
að þær gætu verið giftar þessum
gömlu köllum. Þær væru ekki deg-
inum eldri en tuttugu og níu - í
huganum að minnsta kosti.