Dagblaðið Vísir - DV - 26.02.2000, Síða 28

rakblaði. Það var næstum því á
sama tima sólarhringsins og hún
hafði myrt eiginmann sinn. Þegar
henni hafði næstum því blætt út
hringdi hún í neyðarvaktina.
Vildi ekki láta bjarga sár
„Ég vii ekki láta bjarga mér því
ég á skilið að deyja. En viljið þið
ekki koma börnunum mínum
fyrir,“ sagði Déborah í símann.
__________ Deborah
Buchmeister fékk
ekki leyfi tii þess að
deyja. Og á meðan
læknarnir á
hersjúkrahúsinu í
Heidelberg börðust
við að bjarga lífi
hennar hóf lögreglan
aö rannsaka
ástæðuna fyrir sjálfsmorðstilraun
hennar. Lögreglan fann enga
augsýnilega ástæðu. Hún skýrði
Douglas
Buchmeister
starfaöi í
bandarískri
herstöð í
Þýskaiandi.
sem Buchmeister-
hjónin bjuggu í.
meira að segja komið til tals
og forráðaréttur yfir
börnunum. En nú var þetta
liðin hjá. Það hafði verið
hugmynd Deborah að halda
upp á sjö ára brúökaups-
afmæli þeirra með því að
fara út að borða. Hann var
henni ákaf-lega þakklátur
fyrir það.
í hamingjuvimu drakk
hann líklega of mörg glös.
Hann lagði sig að minnsta
kosti á sófann þegar þau
komu heim i íbúðina þeirra
í háhýsinu og féll strax í
svefn. Þess vegna varð
hann heldur ekki var við
að sáttamáltíöin var ekkert
annað en blekking af hálfu
eiginkonunnar. Hún hafði
ekki grafíð stríðsöxina
heldur þvert á móti.
Róman-tíski
kvöldverðurinn var
einungis forleikur-inn að
slóttugri morð-áætlun.
Gjafir op gullhamrar
frá elsknuganum
Það var nefnilega ekkert
rými fyrir Douglas
Buchmeister í
framtíðardraumum
Deborah. í þeim var aðeins
málið sjálf þegar hún var orðin
nógu hress til þess að hægt væri að
yfirheyra hana.
„Þetta var morð,“ kjökraði hún.
Þar með var hægt að draga
þremenningana fyrir rétt. Dietmar
Siebert, sem hafði aðstoðað
elskendurna við morðiö, hafði
þegar tekið við blóðpeningunum
sínum fyrir voðaverkið. Hann varð
að skila fénu og afplána langan
fangelsisdóm.
Ástin milli Deborah
Buchmeister og Stephen Tanski
hefur kulnað. Þau urðu að aflýsa
hveitibrauðsdögunum. Það eina
sem skötuhjúin eiga sameiginlegt í
dag er fullkomiö morð og
lífstíðarfangelsisvist.
Douglas Buchmeister
lést fagran vetrardag í
desember. Það var
heiðskírt veður og frost.
Það var ekki líklegt að
menn reyndu að kveðja
þetta líf eftir svo
fallegan dag. Engu að
síður hrapaði
Buchmeister, sem
starfaði í bandarískri
herstöð í Þýskalandi, að
kvöldi þessa dags af
svölum íbúðar sinnar á
17. hæð í háhýsi í
Frankenthal í
Þýskalandi.
Buchmeister, sem var 41
árs, lést samstundis.
Enginn var í vafa um
að um sjálfsmorð væri
að ræða. Buchmeister
hafði varpað sér í
dauðann vegna
vandamála i hjónabandi
sínu og þýskrar konu,
Deborah, sem var 29 ára.
Menn höfðu ekki haldið
að aldursmunurinn væri
svo mikill að hann skipti
einhverju máli fyrir
hjónabandið. En það
hafði hann greinilega
gert, að mati vina
Buchmeisterhjónanna.
Sáttamáltíð
„Elsku Douglas. Skál fyrir nýrri
framtíð okkar,“ sagði Deborah
hátíðlega við eiginmann sinn og
lyfti glasi. Hjónin sátu á flnum
veitingastað og höfðu nýlokið við
að snæða dýrindiskvöldverð. Þetta
var sáttamáltíð og Douglas
Buchmeister virtist yflr sig
hamingjusamur yfir því að kona
hans óskaði þeim góðrar framtíðar
saman. Dögum saman höfðu þau
rifist um samlífið. SkUnaður hafði
Kynlífinu var lokið
Deborah var góð
móðir litlu bamanna
þeirra tveggja. Hún var í
rauninni
ungamóðir og við
því brást
Buchmeister Ula.
Hann hafði oft
kvartað undan
því að eftir
fæðingu seinna barnsins,
yndislegrar lítUlar
stúlku, hQföi kynlífi þeirra
verið lokið. Og þrátt fyrir allt væru
börn ekki það eina sem veittu
mönnum sælu i hjónabandinu, að
því er Buchmeister sagði.
Auk þess var Deborah hræðUeg
eyðslukló. Hún starfaði ekki utan
heimUis vegna bamanna en hún
var aUtaf búin að eyða öUum
laununum hans áöur en
mánuðurinn var liðinn. Hún var i
raun á góðri leið með að gera hann
gjaldþrota. Buchmeister hafði því
nægar ástæður tU að vera
áhyggjufullur, aö mati vina þeirra
hjóna.
Það var einnig skoðun
lögreglunnar. Nákvæm rannsókn á
limlestu líki Buchmeister þótti
benda til þess aö hann hefði látið
lífið af því að faUa á gangstéttina
ofan af 17. hæð.
24 ára gamaU
maður, Stephen
Tanski. Hann var
einlægur elskhugi
sem jós yfir hana
gjöfum og
guUhömrum.
Þegar búið væri
að ryðja
leiðinlega og
erfiða
eiginmanninum
úr veginum gæti
parið notið ástar
sinnar að fuUu og
lifað góðu lifi af
liftryggingunni
sem bandaríski
herinn haföi
keypt fyrir
Douglas
Buchmeister.
Á meðan Buch-
meister svaf á
sófanum í ibúð
sinni á 17. hæð sátu
Stephen Tanski og
vinur hans, Dieter
Siebert, tveimur hæð-
um neðar og biðu eftir
merki frá Deborah.
Þegar það kom tóku
þeir lyftuna upp i íbúð
Deborah og svo hófst
aftakan.
Tanski hafði tekið
meö sér hafnabolta-
kylfu. Hann vafði
handklæði utan um
kylfuna og sló Buch-
meister fast í höfuðið.
Deborah þrýsti púða að
andliti manns sins og
hélt honum þar tU hann
var hættur að sprikla
og lá alveg grafkyrr.
Það blés köldu þegar
Deborah opnaði síðan
svaladyrnar. Ungur
mennirnir tveir drógu
fórnarlamb sitt út.
Douglas Buchmeister vaknaði
aldrei og komst því ekki að svikum
eiginkonu sinnar því augnabliki
síðar höföu ungu mennirnir fleygt
líflausum líkama hans yfir
svalahandriðið. Þremenningarnir
höfðu framið hið fullkomna morð.
Fullir samúðar
Vinir og fjölskylda sýndu ungu
syrgjandi ekkjunni mikla samúð.
Menn ræddu um þunglyndi
Buchmeisters sem hafði verið svo
mikið að það rak hann tU
sjálfsvígs. Deborah var sorgmædd
og útgrátin þegar hún flaug tU
Bandaríkjanna til þess að láta
jarðsetja eiginmann sinn i
fæðingarbæ hans þar.
Þegar hún kom aftur tU
Þýskalands fékk hún líftryggingu
eiginmanns síns greidda. Og nú
hefði framtíðin átt að blasa björt
við Deborah og ungum
elskhuga hennar.
En hún hafði
gleymt einu, það er
að segja samvisku
sinni. Deborah hafði
framið hið
fuUkomna morð.
Vandinn var bara sá
að hún gat ekki lifað
við þá tilhugsun.
Hún gat ekki gleymt
limlestu höfði
manns síns þegar
búið var að berja
hann með
hafnaboltakylfunni.
Hún gat heldur ekki
gleymt þeirri sjón
þegar honum var
fleygt fram af
svalahandriðinu.
Hún var ófær um að
byggja upp nýja
framtíö á morði.
Mánuði eftir
morð-ið á
eiginmanni sín-um
skar Deborah á
púlsæðar sínar með
Stephen Tanski
jós gjöfum yfir
ástkonu sína.