Lesbók Morgunblaðsins - 09.07.1933, Blaðsíða 4

204
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
ganga hispurslaust til þess manns,
e?'a þeirra manna í stórborgunum,
sem prreiðsluna eiga að inna af
hendi, og löwreglan er svo vitur
að hún lokar augunum algerlega
fyrir ])essu, oj>' lætur svo setn
hún viti ekki neinn skapaðan hlut
um þetta. Ojí ræningjarnir fara
í friðj og spekt heim til sín með
múturnar, eða lausnat'<rjaldið, oy
sje um hið síðara að ræða, senda
beii' hinn rænda mann heim. oir
láta flokk manna fvl<rja honum,
svo að ekkert verði að lionum á
leiðinni. Svo er það regla, og hún
hefir aldrei verið brotin í Kína
svo að menn viti, að sá, sem
rænt hefir verið osr lausnarg.jald
greitt fyrir, má eftir það um
frjálst höfuð strjúka. Ræningi-
arnir g-era lionum aldrei mein
framar. Þetta kalla þeir gagn-
kvæma tiltrú!
Kinverskir ræningiar eru sam-
taka um það, að fylg'jast með
timanum, og tileinka s.jer þær
framfarir, sem verða á teknisku
sviði. Þess vegna eru nú allir1
flokkar þeirra útbúnir rifflum af
nviustu aerð, og sumir hafa nv-
tísku vjelbyssur og ljettar fall-
bvssur.
Borgarastyrjöldin í Kína færði
ræningiunum heim nv otr óvænt
tækifæri til að biarga sier, e;gi
aðeins með því, að þá bar minna
á athöfnum þeirra, heldur kept-
jst hver unpreisnarforingi við það
að ná í hinar vel út búnu og vel
vonnuðu ræningiasveitir. og guldu
þeim geisibáan mála.
Helsta ,Gósenland kínverskra
ræningja hefir verið,.os' er, Man-
siúría. Pram að þessum tímn hef-
ir ]iað verið takmarkað miög að
bændur flvttust þabgað. því að
þarna eru einhver hin bestu veiði-
lönd í heimi, og þar eiga auðkvf-
iugar stórlendur ]>ar si>m þeir
hafa skemt sjer við veiðar ])eprai'
beim hefir þóknast. — En
þarna eru víðáttumiklir skótrar
fialllendi mikið, og þar eru hin
bestu fvlgsni fyrir ræn’ngiasveit-
irnar.
Tschang-Tso-Lin, liinn alkunni
hershöfðingi o<x yfirráðandi í
Mansjúríu um eitt skeið — hann
sem var myrtur af Kuomitang eða
Japönum — byrjaði yfirráðaferil
sinn sem ræningaforingi. Það var
árið 1904, meðan stríðið stóð milli
Japana og Rússa, og þeir dirfðust
þess að heyja blóðugar orustur
í Mansjúríu, vegna þess að þeir
vissu, að Kína gat ekki borið hönd
fyrir höfuð sjer. Ræningjaforing-
inn Tschang-Tso-Lin sá sjer þá
])egar leik á borði, og bauð hern-
aðarþjóðunum fylgi sitt. Japanar
buðu betur, og þess vegna gekk
liann í lið ineð þeim. Liðsinni hans
hefir lilotið að hafa mikla þýðingu
fyrir úrslit stríðsins, því að er
því lauk með sigri Japana, gerðu
þeir liann að nokkurs konar land-
stjóra í Mukden, þangað til hon-
um leiddist þóf ]>etta og hóf upp-
reisn gegn yfirgangi Japana og
var um skeið einvaldur að heita
inátti í Mansjúríu og þótti lík-
legur til ]iess að ná vfirráðum í
Kína líka. Þetta gátu Japanar
ekki þolað. og ])ess vegna er þeim
kent um það, að þeir hafi verið
valdir að sprengingunni á iárn-
brautinni til Mukden, þeirri
sprengingu er" varð Tsohang-Tso-
Lin að bana. Eftir fráfall hans
fóru Japanar að færa sig upp á
skaftið, og nú er svo komið. að
þeir hafa lagt alla Mansjúríu
undir sig.
En vegna framkomu og við-
gangs Tschang-Tso-Lin liöfðu ræn-
ingjarnir í Mansjúríu þar ágætt
fordæmi. — Þeir ákváðu því að
hætta að mestu við það að ræna
fólki og heimta lausnargjald fyr-
'i' bað, heldur snúa sjer að meira
arðberandi atvinnuvegi. Og þá
fóru þeir að „spekúlera“ \ Rúss-
um. Rússneskir auðmenn áttu
þarna víðlendur miklar og skóga
og námur.
Að vísu tók það nokkurn tíma
þangað til þessum rússnesku auð-
kýfingum skildist það, að þeir
höfðu langmest upp úr því, að
bdta sjer liðsinnis hjá kinversku
ræningjunum, til þess að fá að
vera í friði í Mansjúríu. Fyrst
reyndu þeir að vernda rjettindi
sín með því að liafa þarna Kó-
sakkahersveitir. En þær voru dýr-
ar, afar dýrar. Og svo datt Kó-
sökkunum ekki í hug að hnekkja
veldi ræningjanna, og Ijetu sjer
fátt um finnast þótt þeir gerði
stórtjón á rússnesku stöðvunum
með árásum og íkveikjum. Kostn-
aðurinn við það, að hafa þarna
Kósakkaherdeildir, og tjónið, sem
varð af árásum ræningjanna, var
rvo gífurlegt, að það jafnvel óx
hinum rússnesku auðmönnum í
augum. Ef Rússar hefði sjeð þetta
uálítið fyr, er óvíst hvernig kom-
ið væri fyrir Mansjúríu nú.
Samningar rússnesku landeig-
endanna í Mansjúriu og kínversku
ræningjanna, voru eigi aðeins svo,
að ræningjarnir lofuðu að hlífa
f'llum eignum þeirra, heldur hjetu
þeir því að vernda eignir þeirra
og veiðilönd.
En eftir að Rússar höfðu gert
samninga um þetta við ræningi-
ana, tók ræningjunum að leiðast
ið iuleysið. Þá datt foringjum
þeirra nýtt ráð í hug. Þeir sögðu
við Rússa að það væri ekkert vit
f bví að hafa rússneska skógar-
höggsmenn þarna austur frá og
borga þeim kaup. Ræningjunum
væri hvort sem var borgað fyrir
að vera friðsamir, og þeir gátu
svo ósköp vel höggvið skóginn.
Með því gátu óðalseigendurnir
sparað sjer stórfje í vinnulaun.
Og Rússar gengu auðvitað undir
eins að þesSu, því að nú höfðu
þeir sjeð og sannfærst ura hvað
kínversku ræningiarnir voru skolli
váðsnjallir.
En eftir þetta áttu ræningia-
flokkarnir í stríði við Kósakkana.
og revnslan hefir sýnt, að af-
leiðingar þess hafa ekki verið
heppilegar. Fyrst og fremst var
striðið raiskunarlaust, því að all-
ir vissu að ekki þurfti griða að
bið.ia, því að engin grið voru gef-
in. hver sem í hlut átti. Og svo
er þess að gæta, að jafnt og kín-
versku ræningjarnir telja það
skýldu sína að krefjast ekki tví-
vegis lausnargjalds eða mála, þá
hafa þeir sínar sjerstöku skoðanir
um það hvernig þeir eigi að koina
fram gegn fjandmönnum sínum,
án ]>ess að stofna heiðri sínum í
hættu, og þær skoðanir eru þeim
dýrmætari en lífið s.jálft.
Einu sinni elti Kósakkaflokkur
kínverskan ræningjahóp upp um
fiö'l Að lokum fengu Kósakkar
króað Kínver.jana. og höfðu miklu
meira lið, svo að tíu mundu á
móti hverjum Kínverja. En Kín-