Vísir Sunnudagsblað - 17.09.1939, Side 2

VÍSIft SUNNUDAGSBLAÐ
2
ÞÆR ÆTLUÐU AÐ VER.TA FÖÐURLANDIÐ -----
Myndin er af kvennadeikl í Albaniulier Zoí<s fyrrverandi konungs. sem lieitstréngdi að
verja Albaniu fyrir hverskonar utanaðkomandi Iiættu. — Nú er Albania orðin ítalskt leppriki
og kvennadeildin ekki lengur til.
stutta þögn. „Eg vil að þú vitir
það á undan öllum öðrum. Það
er um eina uppfundninguna
'inína, þessa, sem eg Iiefi verið
að vinna við i heilt ár —“.
Hún stóð alt í einu fyrir
framan hann, — háreist og
hnakkakert, með krepta hnef-
ana, augu hennar leiftruðu:
,iUppfundningarnar þínar.“ —
hrópaði liún bálvond. „Minstu
ekki á þær! Nefndu þær ekki!
Að þú skulir ekki skammast
þín - að liggja svona í lefi og
ómensku, þú sem he'fðir getað
orðið —. Og þú talar um að
vera ákveðinn! þú, þú
sem lætur bjóða þér alt,
heignll!“
Hún snéri sér undan, faldi
andlitið í höndum sér, og fór
að gráta.
Rétt á eftir voru dyrnar opn-
aðar og Eyvindur kom inn, all-
ur snjóugur frá hvirfli til ilja.
Hann staðnæmdist lítið eitt og
leit rannsakandi á Harald og
Önnu; svo skelti hann hurðinni
aftur. — Þetta var liár og þrek-
inn maður með festulega and-
litsdrætti, en nokkuð viðsjár-
verðan augnasvip.
„Jæja, Halli karlinn", sagði
hann, og leit fyrirlitlega á fé-
Iaga sinn. „Svo þú hefir komið
önnu til að gi’áta! — En mætti
eg nú hiðja þig að hverfa sem
skjótast og láta liana svo í friði
hér eftir! Þarna eru dyrnar!“
Haraldur stóð kyrr litla stund
og horfði á æskuvin sinn. Það
kom nú' fyrir hann í fyrsta sinn
á æfinni að hann langaði lil
að slást! Já, hann hreint og
beint kitlaði í hendurnar effir
að sýna þessum þokkapilti hvar
Davíð keypti ölið! — En svo
varð honum litið á önnu. Anna
grét. Hann var víst búinn að
véra henni nógu mikið til ama,
j)ó hann bætti nú ekki gráu of-
an á svart með þvi að fara að
luskast við Eyvind. — Hann tók
vindjakkann sinn af nagla á
veggnum og fór í hann. —
Þá rétti Anna alt i einu úr
sér, þurkaði sér um augun á
erminni sinni, og sagði með
rödd, sem ekki þokli mótmæli:
„Við förum lika, Eyvindur! Eg
vil ekki vera hérna ein með þér
í nótt!“
Eyvindur rauk upp: „Já, ein-
mitt — svo Jiú vilt ekki , þú
heldur með honum! — Nú það
er svo sem ekki í fyrsta skifti!
Eg skal —
„Það verður eins og eg segi!“
sagði Anna nokkuð fastmælt.
„Við verðum samferða niður
eftirj“
Eyvindur maldaði eitthvað í
móinn, en hún lilustaði ekki á
það, heldur bjó sig í snatri. Að
síðustu tók hún vatnsfötuna og
skvetti úr hénni í arininn, svo
eldurinn sloknaði og dimt varð
inni. Það var mikið tekið að
skyggja, enda var þetla í febrú-
ar og dagar enn stuttir.
Þau spentu á sig skíðin fyrir
utan og Anna rendi sér fyrst
af stað. Haraldur varð lítið eitl
á eftir, én Eyvindur síðastur,
|iví hann þurfti að loka kofan-
um. Það var allgott skíðafæri,
þunl lag af lausamjöll ofan á
mátulega þéttum snjó. Lágar
brekkur lágu af hálendinu nið-
ur á brúnina yfir dalnum, en
niður í bygðina var bara fært
á einum stað, nefnilega eftir
Vörðulág. Alstaðar aunarsstað-
ar voru hengiflug og ófær ketta-
skörð. Rétt fyrir ofan Vörðulág
var varða allmikil og var það-
an ekki vandratað í lágina.
Ilaraldur og Anna rimnu
sanddiða jiegar kom niður und-
ir vörðuna. Alt i einu geistist
Eyvindur framhjá þeim. Hann
hrópaði yfir öxl sér til Önnu:
„Svona, reyndu að lialda eitt-
hvað áfram, manneskja! Eða
kannske þú sért orðin hjartveik,
eins og sumir!“
Haraldur skyldi sneiðina og
lieit á jaxlinn. En liann lierti
ekki ferðina. Anna rendi sér frá
honum, og hann lét það ske.
Það var honum fróun að verða
einn, úr því svona var komið.
Lognhríðin var dimm, og
myrkrið bættist við. Anna livarf
á svipstundu. — En þegar hann
kom að vörðunni stóð hún þar
og beið eftir honum.
„Eyvindur er bara horfinn“,
sagði hún og var eitthvað und-
arleg í málrómnum. „Og mig
langar ekki til að vera ein á ferð
i ])essu myrkri!“
Ilaraldur nam staðar hjá
henni. Það var orðið ákaflega
dimt. Eitt augnablik fanst hon-
um hann vera dálítið viltur, en
svo áttaði liann sig undir e'ins.
Leiðin ofan í Vörðulág var
þarna vestan við þenna stóra
fitein, sem grilti i rétt hjá þeim.
„Jæja, þá er hest að halda af
stað!“ sagði Anna og rendi sér
fram hjá lionum — en í alt aðra
átt én j)á réttu! Haraldi taldist
til að hún stefndi rétt í austur.
„Anna! Anna! — Hvað ertu
að fara?“ Hann rendi sér á eftir
benni og ætlaði að stansa liana.
„Fara?“ sagði Anna undr-
andi, án þess þó að hægja á sér.
„Auðvitað niður í lágina“.
„Þetta er ekki leiðin i Vörðu-
lág, Anna. Ef við höldum áfram
í þéssa átt, förum við, fram af
Efragils-björgunum!“
„Vertu nú ekki að neinu bulli.
Halli minn!“ sagði hún alvar-
lega og liélt áfram sína leið.
Á næsta augnabliki var liann
við hlið liennar og stansaði
hana. — „1 öllum bænum,
Anna, hvað er þetta; ertu orðin
svona vilt! — Þú hlýtur þó að
vita, þegar þú hugsar þig um,
að ])að ér ekki þessi leið, sem
við eigum að fara! Svo oft liöf-
um við nú verið á þessum slóð-
um!“
Ilún horfði á liann drykk-
langa stund; augu liennar glitr-
uðu í myrkrinu. Svo sagði hún
með hægð: „Eg veit að það ér
þessi leiðin. — Hvað er það sem
þú hefir eiginlega í hyggju,
Haraldur?“
„Hamingjan hjálpi þér,
Anna! Þú grunar mig þó ekki
um — ! — Þessi léið — liggur
til dauðans, Anna!“
„Væri það þá svo voðalegt?“
Rödd hennar var köld og háðs-
leg: „Nei, eg gruna þig víst ekki
um nein stórræði! — En þetta
liérna er nú rétta leiðin og hana
fér eg. Þú getur bara snúið við
aftur og gist í kofanum í nótt,
ef þú ert hræddur!"
Hann fann vel broddinn í
orðuni hennar, en nú var hvorki
stund né slaður til að móðgast.
Hún var þegar rokin af stað aft-
ur, og náði lienni ekki fyr en
eftir nokkrar mínútur. Þégar
hann greip í handlegginn á
lienni stansaði hún og leit á
hann; það voru tár í augunum
á henni.
„Halli minn“, sagði hún
raunalega og reiðilaust. „Mikið
leiðist mér að þú skulir vera
svona mikill auðnuléysingi, en
allra verst er að þú skulir vera
heigull líka. Mér hefði annars
getað þótt svo vænt um þig“.
„Hlustaðu nú á mig, Anna:
það verður að hafa það, að þú
trúir á mig öllu il'lu, þó mig taki
það sárl. En lofaðu mér að
ininsta kosti að koma fyrir þig
vitinu, svo þú álpist ekki fram
af Efragils-björgunum! Eg veit
að þessi leið liggur þangað."
Hún þagði um stund og starði
á hann; þau voru svo nærri
hvort öðru að lionum fanst
liann finna ylinn frá andar-
drætti hennar. Svó sagði hún
lágt: „Veistu nema eg viti það