Vísir Sunnudagsblað - 17.09.1939, Síða 3

VÍSIR SUNNUDAGSBLAÐ
3
lika, Iialli minn?“ og bætti við
nokkru hærra: „Eg hefi stund-
um haldið að þér þætti dálítið
vænt um mig? En það er lik-
iega ekki, svo mikið að þú þorir
að fylgja mér — þessa leið?“
Það var eins og gleðin varn-
aði honum máls, þegar hann
loksins skyldi hvað hún var að
fara. Ilún þekti leiðina, en fór
liana samt — hans vegna! Þá
elskaði hún hann, elskaði hann
svo lieitt, að hún vildi deyja
með honum!
„Anna — Anna —“, hvíslaði
hann. „Heldurðu virkilega að
eg þori ekki —• með þér
skelfing þekkirðu mig litið. —
Anna, þú liefir glatt mig svo
milrið! Nú vil eg lifa! Heyrðu
— þó þú trúir ekki á mig, þá
getur það nú lagast, fyrst þér
þykir dálítið vænt um mig —-?“
Hún lagði höndina á munn
hans: „Nei! — Við skulum ekki
lala meira um það! Mér þykir
meira en dálítið vænt um þig,
eg elska þig, skilurðu. Mér finst
eg ekki geta lifað án þín. Þess
vegna —, og nú er eg svo hrædd
um að þú þorir ekki?“
Haraldur þagði andartak, svo
lók hann í liendina á henni og
rendi sér af stað. Þrátt fyrir
myrkrið sá liún að liann hrosti.
„Haraldur!“ Hún lirópaði
nærri því nafnið lians og rödd-
in var liás af gleði: „Haraldur!“
Það var honum nóg. Einhver
rödd innra með honum hvísl-
aði reyndar, að þetta, sem hann
gerði nú, væri óráð og vitfirr-
ing; liann sem einmitt nýskeð
liafði unnið glæsilegan sigur og
gat átt mikla framtíð fyrir
höndum! En hann þaggaði þá
rödd niður, hún kom honum
ekkert við. Anna elskaði liann.
Anna var hjá lionum, og þau
áttu aldrei að skilja framar.
Brekkan varð sífelt brattari,
það var seln stormur hlési á
móti þeim og þau sáu ekkert
framundan sér lengur. Bráð-
um kemur að því, liugsaði Ilar-
aldur og tók fastar í liönd Önnu.
Hann ætlaði að vera tilbúinn að
grípa hana í fang sér um leið
og þau hröpuðu. Hún þrýsti
hönd lians á móti og hvíslaði
nafn lians, heitt og' blitt: „Har-
aldur!“
Nú hlýtur það að ske á næstu
augnablikum! Hann þrýsti sér
að henni á ferðinni eitt augna-
hlik. í sama hili voru þau bæði
rétt dottin, það varð skyndilega
alveg snarbratt. Bjargbrúmn!
hugsaði Haraldur. Nú skeður
það! Hann var til taks að þrífa
hana til sín \pn leið og þau þytu
fram afj en þá komu þau alt
i einu á þvi nær slétta grund.
íiaraWursá ekki betur en af5
þau færu fram lijá skógarkjarri,
sem ekki gat verið til þarna á
hrúninni. Um leið skaut því
upp í huga hans, að þau höfðu
verið undarlega lengi á leiðinni.
— Meðan hann var að hugsa
um þetla, runnu þau inn i þétt-
an greniskóg. Haraldur var
ekki viðbúinn slíku og steyptist
á liöfuðið yfir gamlan trjábol á
kaf í snjóinn.
Hann brölti á fætur alveg
forviða vfir þessum ósköpum.
Anna stóð þarna yfir honum og
liló. — En svo kom hún alt í
einu til hans og faðmaði hann
að sér. — „Haraldur", hvíslaði
liún milli gráts og gleði. „Fyrir-
gefðu, vinur, að eg gahbaði
þig! En eg mátti til — allra
liluta vegna. Eg vissi að við
vorum á réttri leið, og að þú
varst viltur. — Ó, Haraldur, að
þú skyldir þora — eg er svo
stolt af þér, að, — því kyssirðu
mig ekki!“
„En Eyvindur?" sagði hann
eins og i leiðslu.
„Nefndu liann ekki, eg vil ald-
rei sjá liann oftar. Það er þú,
sem eg vil eiga! Eg sagði satt
áðan, að eg get ekki lifað án
þín, - og eg þori ekki að deyja!
Svo við verðum þá að gifta
okkur. Og eftir þelta í nótt er
eg ekkert lirædd við að vera fá-
tæk og eiga í basli, hara ef eg
ve'rð lijá þér!“
„Það er nú ekkert vist að við
verðum svo mjög fátæk“, sagði
Haraldur. „Eg ætlaði að fara að
segja þér það þarna uppfrá áð-
an, að eg er búinn að selja eina
uppfundninguna mína, þessa
sem eg liefi unnið að síðasta
árið. Og það er hreint ekki svo
litið sem eg fæ fyrir hana.“
„Haraldur!“ hrópaði hún og
Maður er nefndur Antonio
Stralla. Hann er búsettur i Cali-
forniu og var, rneðan bannið
var í gildi í Bandaríkjunum,
einn meiri liáttar „hjórbarón“,
eins og smyglararnir voru
nefndir.
En þegar bannið var afnumið
minkuðu tekjurnar og Stralla
\ arð að taka sér aðra atvinnu.
Hann þekti lundarfar þjóðar
sinnar og ákvað að.stofna eins-
konar Monte Carlo, utan land-
helgi. Hann fékk sér skip í þeim
tilgangi og lagði því við akkeri
utan landhelgislínunnar. United
Press sendi Hollywood-frétta-
ritara sinn, Fredric Othman,
um horð til þess að skoða spila-
vítið og fer lýsing hans hér á
eftir,
Ferðin um horð tekur aðeins
12 mínútur og kostar 25 ce'nts.
En — til allrar hamingju —
kostar ferðin í land ekkert.
Stóreflis, liraðskreiðir vélbát-
ar, ellefu að tölu, eru i sífeldum
ferðuin milli skips og lands all-
an sólarhringinn og eru altaf
fullir — með 70 farþega innan-
horðs. Vikulega flvtja þessir
hátar um 30 þús. karla og
kvenna um horð í e.s. Rex; þar
þrýsti sér að honum. Svo bætti
hún við lægra: „Þvi kyssirðu
tapa Los Angeles-búar 300 þús.
dollurum á mánuði — að sögn
Fletcher Brown, horgarstjóra.
Nokkrum mílum sunnar við
ströndina er e. s. Tango, sem
Stralla átti einnig áður, en tap-
aði fyrir nokkrum máuuðum í
teningaspili við keppinaut sinn.
E.s. Tango er aðeins minna skip,
en „umsetningin" er svipuð.
Umhverfis allan skrokkinn á
Rex er röð af löngum neonper-
um, svo að í þoku virðist skip-
ið standa í hjörtu báli. Yfirbygg-
ingunni hefir verið hreytt þann-
ig, að rismikið þak er yfir öllu
skipinu, svo að það líkist mest
myndum af „Örkinni hans
Nóa“. Stafirnir „E.s.“ fyrir
framan nafnið gefa ranga hug-
mynd um slcipið, þvi að í því er
aðeins ein Diesel-vél, til þess að
framleiða rafmagn.
Stralla kveðst hafa greitt 150
þús. dollara fyrir þetta skip,
þegar hann keypti það. Þá var
það 53 ára gamall koladallur,
hét Killiworth og var eitt sinn
fljótasta kolaskip, sem var í
förum milli Boston og Fal-
mouth á Englandi. En það kost-
aði 250 þús. dollara að breyta
Jjví í núverandi horf.
Tvö þilför eru á skipinu og
mig ekki?“
Fljótandi
spila víti.
Þessi mynd er af skipinu Rex, sem er fljótandi spilavíti undan ströndum Kaliforniu. r- Þegar
jnyndin var tekin, var lögreglan að koma i „þeimsókn“. „Monte Gado" var lokaS, : .