Nýja dagblaðið - 10.10.1935, Blaðsíða 2

H f j A
DAGBLA»I»
Þetía er merkið á spaðkjöíinu
sem þeir vandláiu kaupa
Panfið í sí malOSO
A vestanveröu iandlnu
er fóð vænst í ár.
Við seljum daglega »ýslátraö dilkakjöt í heilum
skrokkum frá Búðardal og Hvammstanga.
Spaðsöltnm fyrir þá er þess óska.
— Odýr lifur. — Agæt avid —
Íshúsíd Herðnbreið
Sími 2678.
Góð vara.
Bökunardropar Á. V. R. eru búnir til úr hin-
um réttu efnum, með réttum hætti, undir yf-
irstjórn efnafræðings.
Þá eru glösin vandaðri og smekklegri en hér
hefir tíðkast áður.
öll glös með áskrúfaðri hettu,
Smásöluverð er tilgreint á sérhverju glasi,
Notið það, sem bezt ert
Afengisverziun rikisins
Bjarni BjSrnsson
endurtekur hina ágætu skemmtun sína á föstu-
dagskvöldið. Aðgöngumiðar verða seldir í Iðnó
á morgun frá kl. 4—7 og á föstudaginn frá kl. 1.
Siaiiai lauganesslti.
Skólanefnd Reykjavíkur hefir ákveðið að þessar götur skuli
■kifta skólaumdæmum Austurbæjarskóla og Laugarnesskóla:
Defensorvegur á Suðurlandsbraut og þaðan bein lína á Vatns
geymi, þá Sogavegur á Seljalandsveg, Seljalandsvegur, Mómýrar
vegur og Bústaðavegur.
Hús, sem standa við þessa vegi eiga sókn í Laugarnesskóla
■vo og öll hús innan þeirra takmarka, sem götur þessar afmarka
og byggðin innan við Elliðaár, sem er i uradæmi Reykjavíkur.
Reykjavík, 9. október 1935.
SIGURÐUR THORLRCIUS, skólasljópi.
JÚN SIGURÐS50N, skólasfjóri.
Hvernig á að auglýsa ís-
land erlendis?
Það er ekki næsta sjaldan að
þess sjáizt getið í íslenzkimv
blöðum, að grein um Island
með þessari og þessari fyrir-
sögn hafi birzt í þessu og- þessu
erlendu blaði. Lengra, nær frá-
sögnin venjulegast ekki svo við
verðum þess ekki varir, að við
séum miklu fróðari eftir en áð
ur. Væri allt til tínt, mundi
það sennilega sýna sig, að er-
lendar blaðagreinar um Island
skipta hundruðum árlega. —
Langflestar eru þær ákaflega
1‘átæklegar. Sumar eru svo fá-
ránlega vitlausar, að það gæti
a. m. k. verið kátlegt að segja
frá þeim, eins og t. d. grein,
sem nafnkunnur máðar, New-
man Flower, skrifaði í víðlesið
enskt blað í sumar. Hann tjá-
i?t hafa ferðast hér um, en
eftir frásögn hans að dæma,
freistast maður til að efa, að
hann hafi verið algáður á því
ferðalagi. Ekki vantar þó að
hann sé okkur vinveittur og
dáist að okkur. En það er vafa-
mál hvort við gerðum ekki
réttast í að biðja guð að varð-
veita okkur fyrir þeirri vin-
áttu, sem kemur fram í slíkri
vegsömun.
Ekki er því að neita, að
stundum tekst þessumj greinar-
höfundum að skrifa umí ísland
fyrirtaks auglýsingar — jafn-
vel þó að þekkingin sé í mol-
um. Þetta er vitanlega þákk-
arvert og það því fremur, sem
við auglýsum það lítið sjálfir
og stundum ekki sem höndu-
legast. En nú mun svo komið,
að varla sé sá búri, að hann
skilji ekki, að auglýsing á land-
inu er okkur hagsmunamjál og
enda, nauðsynjamál. Meira að
segja er maður nú farinn að sjá
settar fram skynsemdarlausar
öfgar um það, hvílík óþrotleg
tekjulind ferðalöngun erlendra
manna geti orðið okkur.
Af þeim blaðagreinum, sem
á þessu ári hafa auglýst Island
erlendis, hygg ég að ein muni
mega teljast rniklu markverð-
ust. Hún hefir, svo að mér sé
kunnugt, birzt í þrem blöðum:
Spectator í London (21. júní),
Berlingske Tidende í Kaupm.-
höfn og Evening Transcript í
Boston í Ameríku. Höfundur
hennar er Stanley Unwin, áður
forseti og nú varaforseti
Bandalags brezkra útgefenda,
afburða snjall rithöfundur og
ræðumaður, kunnur og mikils
metinn um gervallan hinn
menntaða heim. Þegar hann
lætur til sín heyra, er engin
hætta á að ekki sé á hann
hlustað. Það eru líka yfirgnæf-
andi sannanir fyrir því, að
þessi umrædda Islandsgrein
hans hefir reynzt stórkostlega
áhrifamikil auglýsing — og
auglýsing var henni vafalaust
ætlað að verða. Mr. Unwin
dvaldi hér tímakorn í fyrra
sumar og mun hafa verið tekið
með gestrisni hvar sem hann
kom, bæði uppi í Borgarfirði
þar sem hann ferðaðist um,
og söniuleiðis, eins og skyldugt
var, .hjá menntamönnum hér í
Reykjavik. Eitthvað mun rík-
is.stjórnin líka hafa. greitt götu
hans, og var það vel farið.
Víst er um það, að þegar hann
hvarf heim aftur, taldi hann
sig í þakkarskuld við íslend
inga, og það er ekki siður
mætra Breta að gleyma jafnvel
þeim skuldum, sem öðruvísi
eru. Síðan þessa ferð, mtm
hann ekki heldur hafa legið á
liði sínu að tala okkar máli hjá
þjóð sinni, og- mátti vart á
betri talsmann kjósa.
Ekki getur grein Mr. Un-
wins merkileg heitið fyrir
annað en það, hve snjallt hún
er rituð og hve meistaralega
á efninu er haldið til að gera
ú því áhrifamikla auglýsingu
— æra upp löngun lesandans
'til þess að kynnast af eigin
reynd því, sem frá er sagt og
vekja samúð hans með þjóð!
inni. Um gagngerða, fræðslu er
ekki að ræða, enda segir það
sig sjálft, að svo getur ekki
verið í stuttri blaðagrein, sem
fyrst og fremst þarf að gera
læsilega. Sá fróðleikur, sem
hún inniheldur, er ósköp ein-
hliða, aðeins sólskinshliðin
sýnd, og þá jafnvel með nokk-
uð sterkum litum. Aðeins er-
lendur maður getur leyft sér
að rita þannig um landið og
þjóðina; af Islendingi væri það
fullkomin ósvinna. Um okkur
sjálfa segir hann t. d., að það
sem maður sakni, sé það eitt,
að við séum ekki nema hundr-
að þúsund að tölu, svo aðlað-
andi, gestrisnir og menntaðir
séum við- Það er svo sem ekki
klipið utan úr því, og svona
er um’ fleira í greininni. En
eins og vænta mátti af svo
vitrum manni, gætir hann þó
þess, að fara aldrei með þær
fjarstæður, sem reknar verði
ofan í hann eða geri okkur
hlægilega. Þannig er t. d. um
ofangreint dæmi alltaf hægt
að segja, að svona hafi h&*nh
kynnzt þjóðinni.
Það er á einskis manns færi
að meta það, hvers virði okkur
kann að reynast vinátta slíkra
m'anna á Englandi, sem Mr.
Unwins. En því aðeins getum
við glaðst yfir henni, að við
reynumst hennar m'aklegir.
I sjálfu sér er það vitanlega
gott, að mætismenn erlendir
ljái nöfn sín til auglýsingar
tslandi meðal framandi þjóða,
en þó hygg ég að nú fari
margur að spyrja þeirrar
spurningar, hvort við ættum
ekki einnig að leggja þar hönd
á plóginn sjálfir.
Fyrir tólf árum eða, þar uvn
bil hóf Helgi sál. Zoéga að gefa
út á ensku bæklinga um Island
og dreifði þeim út erlendis fyr-
ir milligöngu erlendra ferðafé-
laga. Til þessa. hafði hann
nokkurn styrk frá ríkisstjórn-
inni, og þó að ritlingar hans
stæðu til bóta (enginn hafði
meiri hug á þeim umbótum en
Helgi sjálfur), þá er það þó
vist, að þeir voru til mikillar
nytsemdar. Fjöldi erlendra
blaða. birti stvttri eða lengri
greinar um þá og prentaði upp
úr þeim. Eitt hinna stærstu
blaða í Ameríku flutti rit-
stjórnargrein um eitt þessara
rita og var það með undrum,
hve miklum fróðleik var sam-
an komið í þeirri grein, fyrir
utan þá hjartanlegu vinsem'd,
sem hún lýsti. Það er líka mál
manna,að Vilhjálmur Stefáns-
son muni hafa verið höfundur-
inn. Það er hörmulegt, að fyrir
skilningsskort skyldi útgáfari
leggjast niður, í stað þess a,ð
henni væri haldið áfram og rit-
in endurbætt ár frá ári, eins
og Helgi vildi vera láta og Geir
sonur hans eftir hann. En
styrklaust var ekki von að
nokkur maður vildi halda
henni áfram. Þesskonar útgáfa
upplýsingarits var án efa ódýr-
asta aðferðin, sem við gátum
fundið til þess að vekja á okk-
ur athygli og dreifa út sönn-
um fróðleik um land og þjðð.
Fé það, sem í hana var lagt,
hefir án efa borið góða vöxtu,
frá almennu sjónarmiði skoð-
að.
Mundi nú ekki ráð að taka
upp þessa útgáfu á ný og
koma ritinu svo tímanlega út
ár hvert, að það geti komið að
fyllstu notum; en til þess þarf
það að koma út í janúar. Ég
held að það sé efni, sem vel
mætti taka til athugunar.
Sn. J.
ídag
til BÖlu kjöt af dilk-
um og sauðum úr
Laugardal
Verið að slátra úr
G r í m b n e b i
Og á morgun verður slátr-
að fé úr Gnúpverjahreppi.
En um miðja næatu viku
eraðal sauðfjárslátrun þessa
árs lokið.
Sláturfélag-
Suðurlands
Sími 1249 (3 linur).