Íslendingaþættir Tímans - 31.08.1972, Qupperneq 5

Sigrún Eiðsdóttir
Fædd i:í. sepl. 1933
Uáin 14. júni 1972
Miðvikudagskvöldið 14. júni s.I. átti
ég erindi vestur i bæ og lá leið min
m.a. um gatnamót Miklubrautar og
Skeiðarvogs. Skömmu áður hafði orðið
þar mikiö umferöarslys. Þegar ég
kom að, var búið að flytja fólkiö á
brott, sem fyrir slysinu haföi orði, en
að öðru leyti var allt með sömu um-
merkjum. Var auðséð að þarna hafði
orðið mikill og harður árekstur. Fjöl-
margt fólk sem safnazt hafði saman á
staðnum ræddi með óhug um at-
burðinn.
Morguninn eftir frétti ég svo.að i
þessu umferðarslysi hafði beðið bana
svilkona min.Sigrún Eiðsdóttir. Um-
ferðin i höfuðborginni hafði krafizt enn
eins mannlifsins. Að þessu sinni lifs
ungrar konu — móður þriggja litilla
barna.
Sigrún Eiðsdóttir var fædd 13. sept.
árið 1933 og var hún fjórða i röðinni af
sex systkinum. Þegar Sigrún fæddist
bjuggu foreldrar hennar, Anna
Björnsdóttir og Eiður Sigurðsson, að
Hörgsholti i Miklaholtshreppi á Snæ-
fellsnesi. Þau fluttu til Borgarness
árið 1960 og þar andaðist Eiður þrem
árum siðar.
Sigrún Eiðsdóttir var iþróttakennari
ert þú farinn i þá ferð, sem okkur er
öllum búin og þarf ekki að koma til
skipulag ferðaskrifstofu eða annarra
hérvistarmanna. Við áttum ekki von á
þessu svona fljótt, þótt þú værir búinn
að fá alvarlega áminningu um að
brugðið gæti til beggja vona. Þú áttir
svo margt ógert og varst með
ákveðnar framtiðarákvarðanir. Ný-
fluttur úr ibúð þinni i Vanabyggð 2 f, i
nýja og glæsilegri ibúð i Vanabyggð 17,
varst rétt búinn aö koma þér og þinni
fjölskyldu þar fyrir, varst ánægður
með skiptin og gladdist yfir þvi,að þú
bjóst f jölskyldunni þar fallegra
heimili.
Það er Guð, sem ræður, og engum er
fært að deila við dómarann. Og nú
þegar Jónas er allur, mun hugur
margra fyllast söknuði og jafnframt
þakklæti fyrir margar samveru-
stundir, og i hljóðlátum huga votta
eiginkonu hans og. börnum djúpa
samúð. Þeirra söknuður er mestur, en
islendingaþættir
að mennt, og stundaði hún nám við
íþróttakennaraskóla Islands. Við
kennslustörf á Akranesi kynntist hún
eftirlifandi eiginmanni sinum, Braga
Melax, sem einnig er kennari. Þau
gengu i hjónaband árið 1959 og fyrstu
tvö árin eftir að þau giftu sig bjuggu
þau á Strönd á Rangárvöllum, þar sem
Bragi var skólastjóri. Þaðan fluttu þau
svo heimili sitt til Reykjavíkur og þar
bjuggu þau að mestu siðan, að undan-
skildum fjórum árum, sem Bragi var
skólastjóri að Laugum i Þingeyjar-
sýslu og einu ári, þvi siðast liðna, sem
þau bjuggu i Garðahreppi. Þegar
Sigrún andaðist höfðu þau hjónin fyrir
fáum dögum fengið afhenta nýja ibúð
við Asparfell i Breiðholti. sem þau
höfðu fest kaup á. Voru þau rétt nýlega
flutt þar inn, þegar andlát Sigrúnar
bar að með svo sviplegum hætti.
Húsmóðurstarfið var aðalstarf
Sigrúnar eftir að hún giftist Braga
Melax. Þó fékkst hún oftast eitthvað
við kennslu — aðallega iþrótta- og
sundkennslu. Flest sumur mun hún
þannig hafa stjórnað sundnám-
skeiðum viös vegar um land og á s.l.
vetri annaðist hún iþróttakennsluna i
hinu nýja dagheimili Styrktarfélags
vangefinna i Bjarkarási, skammt frá
Breiðholti. Þau störf sem önnurjeysti
Sigrún Eiðsdóttir af hendi með stakri
þau eiga lika mikið að þakka, það mun
vera huggun i harmi þeirra.
Nú þegar leiðir skilja vil eg færa þér
innilegustu þakkir minar og fjölskyldu
minnar fyrir órjúfandi vináttu i öll
þessi ár. Þakka þér alla þá glaðværö,
sem þú komst með inn á heimili mitt
og þá ánægju, sem þú veittir
fjölskyldunni i Byggðavegi 91. Svo að
siðustu kveð ég þig kæri vinur og vona
að þú verðir leiddur um hin ókunnu
sviö af öryggi og lending þin verði eins
og þú sjálfur sagðir svo oft, er um trú-
mál var rætt: Að efalitið yrði þoka og
lágskýjað á þeirri leið, en þú varst
ekki i neinum vafa um,að hulin hönd
myndi leiðbeina til lendingar og i
örugga höfn yrði komið að lokum.
Fjölskylda min og ég vottum fjöl-
skyldu Jónasar innilegustu samúð
okkar. Þér kæri vinur óskum við
fararheilla.
Haraldur M. Sigurðsson.
prýði og naut þar álits og virðingar
allra þeirra, sem hana umgengust.
Sigrún Eiðsdóttir var aldrei gust-
mikil kona. Hún hafði engan áhuga á
þvi að trana sér fram fyrir aðra eða
láta á sér bera. Hún var hógvær, hljóð-
lát og rólynd, en staðföst, vönduð til
orðs og æðis og umfram allt traust og
trygg. Það mátti alltaf reiða sig á
Sigrúnu Eiðsdóttur, hvar sem hún fór.
Hún var trygg vinum sinum og traust
sinum vandamönnum.
öll störf Sigrúnar báru vitni um vel
gerða manneskju. Hún var sérstak-
lega myndarleg húsmóðir, dugleg og
leikin i höndum. Hún var vel greind
og lesin.Hún varmjöggóður uppaiandi
og lét sér annt um, að börn hennar
fengju sem viðtækasta menntun.
Þannig nutu mannkostir Sigrúnar sin
bæði innan og utan heimilis til gagns
og gleði fyrir þá, sem hana umgengust
og hún tók tryggð við.
Sviplegt andlát Sigrúnar var þvi
mikið áfall fyrir hennar nánustu.,
Maður hennar og börn misstu þar
mest — og það var mikið, sem þau
misstu. En það var lika mikið sem
Sigrúnu Eiðsdóttur hafði auðnazt að
gera fyrir þau, áður en hún dó. Meira
en sumum tekst að veita á langri ævi.
Þær gjafir getur enginn frá þeim tekið.
Ég votta Braga Melax og börnum
þeirra Sigrúnar, — Róbert 12 ára,
Einari 8 ára, og Aslaugu 6 ára — svo og
móður Sigrúnar og öðrum vanda-
mönnum minar innilegustu samúðar-
kveður.
Sighvatur Björgvinsson.
5