Íslendingaþættir Tímans - 31.08.1972, Síða 14

Hanna Karlsdóttir
fyrrum prestkona i Holti
Sagnir eru til um fjölmarga menn.
er i neyö greiddu götu samtiöarmanna
sinna. þegar þá skorti lifsnauðsynjar
fyrir fólk sitt eða fénað. Var þá iðulega
ekkert til sparað i útlátum, svo að full-
komin björgun taekist.
En mannkærleikurinn kemur viðar
við en þar sem neyðin kallar. t sambúð
manna og íélagslifi er hægt að leggja
svo gott til mála. að sumum tekst með
lifsháttum sinum að strá geislum á
veg samferðafólksins. — Hér vil ég i
örfáum orðum minnast konu. er var
ein af þeim, sem orti sér fagurt ævi-
stef.
Árið 1946 var séra Sigurður Einars-
son dósent kjörinn prestur aö Holti
undir Eyjafjöllum. Var hann þá fyrir
tveim árum giftur seinni konu sinni.
Hönnu Karlsdóttur. og héldu þau stað-
inn i næstu 20 ár. Heyrði ég þess getið.
börn. Tryggvi Hörður dó á fyrsta ári.
Hin eru: Ragnheiður Aðalgunnur hús-
móðir á Akureyri. Hreinn búsettur i
Reykjavik og Arnheiður Anna hús-
móðir á Hvanneyri. öll gift og eiga
börn.
— Kristinn og Jónína höfðu aldrei
stórt bú. enda hálf jörðin Bakkagerði
fremur rýr til búskapar og aldrei mun
hafa verið auður þar i garði. Þó veit ég
fáa staði, sem betra var að gista og
hlýja og höíðingskapur ævinlega i önd-
vegi. Ég. sem þessar linur rita. held að
ég hafi átt vináttu hans frá fyrstu
kynnum og það var gott að eiga hann
að vini og ég er viss um að undir það
geta tekið öll systkini min og flestir.
sem einhver kynni höfðu af Kristni.
Kristinn átti við mikla vanheilsu að
hin seinustu ár og var þá hamingja
hans að eiga ástrika konu. sem hjúkr-
aði honum af alúð. Hann andaðist á
Sólvangi i Hafnarfirði 9. júli sl.
Við hjón minnumst Kristins með
þökk og virðingu og vottum konu hans
og börnum samúð okkar.
Karl Gunnarsson
að þau hjón hefðu ..borið þau á hönd-
um sér."
En hér er það prestskonan i Holti
Hanna Karlsdóttir. sem ég vil sérstak-
laga minnast. Hún var nokkuð einstök.
bæði að gáfum og gæðum. Mátti segja
með sanni, að hún væri alls staðar hinn
góði andi. er blandaði geði við fólkið i
sorg þess og gleði. Hún studdi það i
margs konar félagsstarfi, en einkum
er þess að minnast. aö hún hélt uppi
lifandi sönglifi, bæöi i kirkjum og utan.
Hún bar með sér gleðina og lifsþrótt-
inn. hvar sem hún fór.
Sjálfur kynntist ég Hönnu allmikið
og naut gestrisni hennar og góðvildar.
Þessi kvnni min og umsögn fólksins
þar eystra sannfærði mig um, að þó að
veraldarauður hennar væri eigi mikill,
megnaði hún samt að vera stórgjöful.
Hún gat það og gerði á þánn hátt að
gefa samferðafólkinu ætið eitthvað af
sjálfri sér. Þar átti hún rikidæmi, þvi
að hjartalagið var gott. og úr þeim
..góða sjóði" gaf hún á báðar hendur.
Þess skal og minnzt. að manni sinum
var hún hinn styrki armur i samlifi
þeirra hjóna allt til hinztu stundar.
Naut hann þess i rikum mæli. en þó
einkum siðasta ævimissirið. er hann
barðist við erfiðan sjúkdóm. — Lifs-
gleði og bjartsýni Hönnu átti engan
endi. Hún var i mesta máta hláturmild
og hlátur hennar var barnslega ein-
lægur og sendi frá sér birtu og vl inn i
huga þeirra. sem hún umgekkst.
Hanna Karlsdóttir var kennari að
mennt. Með óbilandi trú á mátt sinn og
megin og hjálp frá æðra heimi. braut
hún sér leið gegnum unglinga- og
kennaraskóla og til þess varð hún að
afla sér fjár með eigin höndum. Og allt
nám sóttist henni með ágætum.
Og þegar hún hóf kennslustarfið.
leitaði hún ekki fyrir sér á Reykjavik-
ursvæðinu eða nálægum stöðum.
heldur fór hún allar götur norður fyrir
Jökulfirði lil Hestevrar i N-tsafjarðar-
sýslu. er i þá daga var i góðri byggð.
og kenndi þar árin 1931-34. — 1 tvö
sumurvann hún við barnagarða i Dan-
mörku. — Eftir að hún kom að Holti,
stundaði hún fyrst kennslu fyrir ungar
stúlkur á heimili sinu, en siöast var
hún skólastjóri barnaskólans á Selja-
landi undir Eyjafjöllum. Eftir lát
manns hennar lá leiðin til Reykjavik-
ur. og þar stundaði hún kennslu tii ævi-
loka. 15. þessa mánaðar.
I desembermánuði 1969 var ég gest-
ur prestskonunnar i Holti, Hönnu
Karlsdóttur. Var ég þá við söng-
æfingar með kirkjukór Ásólfsskála-
kirkju. Með þeim kór. sem mörgum
öðrum. var gott að vinna. þvi að áhugi
fólksins var mikill. Þó fékk söngur
þess enn meira lif og lit þær stundir.
sem Hanna var viðstödd. er æfing fór
fram. Kom alls staðar skýrt i ljós.
hversu mikil itök hún átti i huga hvers
og eins. Og þannig var sambúöin þau
ár.'er hún átti heima þar eystra.
Þegar ég yfirgaf prestssetrið i Holti i
þetta sinn. fylgdist ég með skólastjór-
anum. frú Hönnu, aðSeljalandsskólatil
þess að komast i veg fyrir Reykja-
vikurbil. Er við komum að skólanum.
höfðu börnin skipað sér i röð i and-
dyrinu. ..Góðan daginn. börnin min."
sagði skólastjórinn. ..Farið þið nú með
morgunbænina ykkar." Börnin hlýddu
óðara og fluttu bænina skipulega og
meö björtum svip. Siðan settust þau
inn i skólastofuna og kennslan hófst.
Og siðprúðari börnum i kennslustund
hef ég ekki kvnnzt Skólastjórinn hafði
gefiö börnunum svo mikið af sjálfum
sérað þau voru orðin eins og hluti af
honum.
Borgarnesi. 23. júli 1972
Björn Jakobsson.
14
islendingaþættir