Íslendingaþættir Tímans - 08.12.1973, Qupperneq 7

þegar ég fékk nú fyrir stuttu bréf frá
honum, sem sýndi, að mikil umsvif
voru þá, eins og oft áður, i stöðvum
nautgriparæktarinnar, þá datt mér
sizt i hug, að örlögin myndu með svo
snöggum hætti binda endi á þann
áhuga, sem þar kom fram.
' Aður en Jóhannes réðst til Búnaðar-
félags Islands, hafði hann um nokkurt
skeið séð um framkvæmd afkvæma-
rannsókna og fóðrunartilraunir á
nautgripum i Laugardælum, þá
nýkominnheim frá námi. Þar kynntist
ég honum. Þau störf hans leiddu til
þess, að sótzt var eftir honum sem
ráðunaut til aðstoðar við leiðbeiningar
i nautgriparækt hjá Búnaðarfélagi
tslands. Góð menntun Jóhannesar og
hagnýt reynsla i starfi leiddu til
þess,að fljótlega bað ég hann að sjá að
mestu leyti um ákveðna þætti
starfsins, svo sem leiðbeiningar um
fóðrun og notkun mjaltavéla, sem
aðkallandi var að sinna, og leysti hann
hvort tveggja af hendi með prýði.
Auk þess vann Jóhannes með mér
við kynbótastarfið, og sóttum við
sýningar á nautgripum jöfnum
höndum, er frá leið, og unnum að út-
gáfustarfi sameiginlega. 1 fjarveru
minni nú var Jóhannesi falið að sjá um
he ilda r s t a r f se m i nautgripa-
ræktarinnar hjá Búnaðarfélagi
tslands.
t starfi sinu hjá Búnaðarfélaginu
gatst Jóhannesi Eirikssyni meiri
háttar tækifæri til að auka þekkingu
sina með náms- og kynnisferðum. I
fyrra skiptið var hann við rannsóknar-
og fræðslustofnanir i Bretlandi megin-
hluta úr ári, og i siðara skiptið á
þriggja mánaða námskeiði i naut-
griparækt i Hollandi, fyrri hluta þessa
árs.
I báðum ferðunum gat hann sér hinn
bezta orðstir hjá kennurum sinum og
umsjónarmönnum. Þeir höfðu, sem
aðrir, kynnzt skarpskyggni hans,
ágætu minni og öðrum gáfum á
mörgum sviðum. Frjálsleg framkoma
hans og persónuleiki heiilaði marga.
Um hann lék ávallt hress andvari, i
návist hans lif og fjör. Hann varð vin-
sæll, þar sem hann fór, og varð þvi
vinmargur.
Eftir að Jóhannes hóf störf hjá
Búnaðarfélagi tslands varð hann brátt
eftirsóttur fyrirlesari á bændafundum,
og vann stöðugt á i þvi efni. Bændur
kunnu vel að meta þekkingu hans, vel-
vilja og áhuga, sem fór saman með
ákveðnum og skýrum málflutningi.
Þeir, sem kynntust honum á naut-
gripasýningum, fundu lika fljótt, að
hann hafði glöggt auga fyrir gripum og
umgekkst þá eins og sá einn gerir, sem
er vanur dýrum og þykir vænt um þau.
Eins og fleir af ættmönnum sinum,
islendingaþættir
var Jóhannes mikill náttúruunnandi,
enda varð hann eftirsóttur kennari i
náttúrufræðum og vinsæll af
nemendum. En hann var einnig
heimsmaður með næma tilfinningu
fyrir þvi, hvernig ýmsar listgreinar
túlka fjölbreytileika tilverunnar.
Skyndilega er vist hans a meðal
okkar lokið. Tómleikinn verður meiri
vegna þess fjörs, sem fylgdi honum,
þögnin dýpri. Andstæðurnar verða of
miklar tii þess, að við áttum okkur
þegar i stað. Kveðjur okkar sam-
starfsfolksins i Búnaðarfélagi tslands
verða áreiðanlega fluttar af öðrum, en
persónulega vil ég að leiðarlokum
þakka Jóhannesi Eirikssyni gott og
náið samstarf og framlag hans i þágu
nautgriparæktar i landinu, en hún var
honum hjartans mál. Ég veit,
að bændur viðs vegar um land munu
taka undir þakkarorð min. Þeir munu
lengi minnast starfa þessa góða
drengs.
Erfiðast verður þó fyrir nánustu
vandamenn hans að sætta sig við hinn
snögga missi, en vegir hins mikla
meistara sköpunarverksins eru
órannsakanlegir. Við hjónin sendum
þeim samúðarkveðjur og biðjum þeim
blessunar.
Somerset, Englandi
Ólafur E. Stefánsson
t
Fáein minningarorð.
Sálmaskáldsins man ég mál
um manninn verkaslynga.
Þannig vitnaði skáld eitt snemma á
þessari öld i sálm þann, sem siðustu
aldirnar hefur verið sunginn yfir
moldum nær hvers einasta tslendings.
Tilefnið var andlát háaldraðs merkis-
manns. Þeim mun frekar verður
huganum reikað til þessa sálms um
dauðans óvissan tima, — sem mér per-
sónulega finnst eitt stórkostlegasta
verk, er islenzk skáld hefur látið eftir
sig —, þegar ljárinn hittir menn i fjöri
á miðjum starfsdegi, eins og nú hefur
átt sér stað um bekkjarbróður minn,
Jóhannes Eiriksson ráðunaut.
Óðum fellur fönn timans i spor þau,
sem við og aðrir i stúdentaárgangi MR
1951 áttum saman i hinu aldna og
virðulega skólahúsi viö Lækjargötu.
Fyrir mér eru menntaskólaárin sá
timi, sem mest heiðrikja er yfir, þegar
huga er rennt, til liðinna stunda. Drjúg-
an þátt i þvi á sú staðreynd, að ég kom
fákænn sveitadrengur i góðra drengja
hóp höfuðborgarsveina og naut góðra
kynna og samvista i fjóra vetur. Jó-
hannes var einn þeirra skólafélaga
minna, sem ég kynntist nokkru meira
en upp og ofan gerðist. Ekki fór heldur
hjá þvi, að hann vekti nokkra eftirtekt.
Nokkuð sérkennilegt útlit og yfirbragð
sótti hann til þess ættarþáttar sins,
sem kenndur er við hið nafnfræga
höfuðból, Laxamýri. Hispurslaus
framganga, gamansemi og ýmisleg
skemmtileg tiltæki gerðu hann hinn
ákjósanlegasta félaga i glaðra drengja
hópi á góðri stund.
Ekki trúi ég öðru én mörgum sé enn
harla minnisstætt, hvernig hann beitti
hermigáfu sinni til þess að iklæðast
persónuleika eins læriföður okkar og
koma fram i gervi hans sem skemmti-
kraftur i hópi okkar skólasystkina.
Við vorum báðir undir lok skóla-
timabilsins félagar i Visindafélagi
ásamt fáeinum öðrum skólabræðrum.
Ekki fara sögur af miklum visindaaf-
rekum félags þess, enda lifði það stutt
og átti ekki annað tækja en eina harla
ódýra smásjá, sem enn er þó við lýði.
En kannski var þetta fyrirboði þess, að
einn félagsmanna fræðir nú landslýð i
fjölmiðli um nýjustu tækni og visindi.
Jóhannes fæddist i Reykjavik, en
valdi sér þó að loknu stúdentsprófi
nám, sem markaði honum starfsvett-
vang meðal islenzkra bænda. Heimili
hans var þó lengst af i höfuðborginni,
einsog flestra bekkjarsystkina minna.
Min leið lá aftur langt út á landsbyggð-
ina, þannig að fundir með skólasyst-
kinum hafa verið fremur fátiðir. Jó-
hannes hitti ég þó — starfs hans vegna
— nokkru oftar en aðra bekkjarbræð-
ur. Ætið sýndist hann geyma lifsf jör og
þrótt æskuáranna, og illa trúi ég öðru
en hressandi gustur hafi af honum
staðið, þegar hann flutti mál sitt • á
fundum meðal bænda og kynnti sér-
grein sina.
En nú dreifir Jóhannes ekki lengur
hversdagsins drunga fyrir okkur
bekkjarsystkinum eða öðrum, og enn
má minnast orða sálmsins, að lif
mannsins hratt fram hleypur, hafandi
öngva bið. Nú tekur einmitt að siga á
seinni helft þeirra ára, sem eru milli
liðins samfagnaðar á 20 ára stúdents-
afmæli og væntanlegs 25 ára afmælis.
Þegar við komum saman að minnast
þess, sem verður fyrr en okkur varir,
þá verða auð sæti tveggja félaga, sem
hnigið hafa i valinn á siðustu mánuð-
um, auk þeirra, sem áður eru horfnir.
Sizt mundi það þó hafa verið að skapi
Jóhannesar að láta harm og söknuð
hefta gleðina á góðri stund. Þvi vil ég
hlakka til samfunda með gömlum
félögum um leið og ég þakka Jó-
hannesi liðna daga og votta vanda-
mönnum hans innilega samúð i sökn-
uði eftir góðan dreng.
G.G.
7