Íslendingaþættir Tímans - 08.12.1973, Síða 8

Jóhannes Þ. Eiríksson
nautgriparæktarráðunautur
Jóhannes Þórir Eiríksson, naut-
griparæktarróöunautur er genginn.
Hann lézt hinn 12, nóvember s.l.,
aðeins 43 ára aö aldri. Hann er horfinn
úr stórum vina- og starfsbræöra hópi.
Eftir hann rikir djúpur söknuöur og
ljúf endurminning. Skarð hans verður
vandfyllt, og aldrei að sumu leyti.
Jóhannes Þ. Eiriksson fæddist i
Heykjavik 6. ágúst 1930. Hann var af
fjölhæfum þingeyskum bændahöfð-
ingjaættum frá báðum hliöum, sonur
hjónanna Eiriks Jónssonar trésmiða-
meistara, frá Klifshaga i Axarfirði, og
Snjólaugar Guðrúnar Jóhannesdóttur
frá Laxamýri. Jóhannes ólst upp i for-
eldragarði og naut hinnar beztu
menntunar i uppveiti, i skólum i
Reykjavik á vetrum, en dvaldist i sveit
hjá frændfólki sinu á sumrum. þar
sem hann drakk i sig ást á landinu.
náttúru þess og fegurð, landbún-
aðinum og sveitalifinu, og lærði að
vinna öll venjuleg bústörf. Þetta var
ekki aðeins æskuhrifning og hugsjón,
eins og hjá svo mörgum unglingum,
sem dveljast i sveitum á sumrum á
uppvaxtarárum sinum, heldur varan-
leg mótun lifsskoðunar. sem hélzt til
dauðadags. enda helgaði Jóhannes
landbúnaðinum starfskrafta sina og
hæfileika. Hann lauk stúdentsprófi við
Menntaskólann i Reykjavik 1951,
stundaði nám i Bændaskólanum á
Hvanneyri 1952-’53 og
brautskráðist þaðan búfræðingur
vorið 1953. Þaðan hélt Jóhannes til
náms i Landbúnaðarháskólann i
Kaupmannahöfn. Þar lauk hann
kandidatsprófi i búvisindum 1957.
Strax að námi loknu réðst Jóhannes til
Búnaðarsambands Suðurlands sem
ráðunautur i búfjárrækt og tilrauna-
maður við tilraunabú búnaðarsam-
bandsins að Laugardælum. Þvi starfi
gegndi hann til ársloka 1960. Þá réðst
hann til Búnaðarfélags íslands, fyrst
sem aðstoðarráðunautur i nautgripa-
rækt, en eftir 1963, er stjórn Búnaðar-
félags tslands ákvað aö hafa i þjónustu
félagsins tvo ráðunauta i nautgripa-
rækt, var Jóhannes annar þeirra.
Jóhannes Eiriksson var skarp-
gáfaður, fjölfróður, tilfinningarikur,
ör i lund, einbeittur, en þó svo hlýr, að
hann mátti engan særa, hvorki menn
né málleysingja. Hann var skjótráður.
stundum um of. og drengur góður.
Jóhannes var friður sýnum, itur-
vaxinn, með sterk einkenni ættar
sinnar, dökkt yfirbragð. tindrandi
augnaráð, háff enni og mikið og fagur-
lega lagað nef. Hann var snöggur i
hreyfingum og sópaði af honum, hvar
sem hann fór. Þessir hæfileikar Jó-
hannesar nutu sin vel i störfum hans.
Strax og hann tók til starfa hjá
Búnaðarsambandi Suðurlands. komu i
ljós frábærir hæfileikar hans til að
leiðbeina bændum annars vegar. og
hirða um búfé, sérstakiega nautgripi.
og annast tilraunastörf hins vegar.
1 Laugardælum þekkti Jóhannes
hvern grip, ekki aðeins nafn hans og
númer, heldur þekkti hann einnig
lyndiseinkunnir hverrar skepnu. Hann
vissi nákvæmlega. hvernig hann átti
ab hegðasértil að ná vináttu og trausti
hverrar kýr á búinu. fann strax. hvort
eitthvað amaði að. og þá hvað það var.
Hjá slikum hirðum liður öllum
skepnum vel. og endurgjalda þær
umhyggjusemina með eins miklum
arði og meðfæddir eiginleikar leyfa.
Jóhannes var með eindæmum glöggur
á skepnur og næmur að finna hinn
minnsta mun á milli einnar skepnu og
annarrar, hvort heldur mátti greina
það með auga eða átaki. Eftir að Jó-
hannes kom i þjónustu Búnaðarfélags
Islands, féll i hans hlut sérstaklega að
leiðbeina um mjaltir og fóðrun
mjólkurkúa, og gera samanburð á
júgrum og mjaltaeiginleika systra-
hópa i afkvæmarannsóknum nauta. t
þessu starfi komu sér vel þeir hæfi-
leikar Jóhannesar, sem að framan
getur, til viðbótar ágætri menntun og
dýrmætri reynslu i starfi.
Á nautgripasýningum og bænda-
fundum nutu hæfileikar Jóhannesar
sin einnig meb ágætum. Glöggskyggni
hans og léttleiki gerði honum auðvelt
að dæma gripi. og persónutöfrar hans,
fróðleiksauður, fjör og áhugi, ásamt
mælskusnilld. hreif áheyrendur á
öllum fundum, þar sem hann var i
ræðustóli eða sýndi fræðslumyndir.
Jóhannes Eiriksson vann um árabil
nokkuð að kennslu, bæði i sérgreinum
sinum við bændaskólana og einnig i
náttúrufræðum við framhaldsskóla i
Reykjavik. Hann var frábær kennari,
elskaður og virtur af nemdendum
sinum. enda fylgdi honum, þar sem
annars staðar. eldmóður. sem hreif,
en ekki lognmolla, sem sljóvgar nem-
endur svo námsleiði skapast,
Lifslukka Jóhannesar Eirikssonar
gekk hratt. svo að á skammri ævi
öðlaðist hann meiri lifsreynslu og sleit
kröftum sinum meira en margur. sem
nær háum aldri. Hann unni sér aldrei
hvildar. enda var hann ósérhlifinn.
fórnfús og eðallyndur. Störf hans hjá
Búnaðarsambandi Suðurlands og
Búnaðarfélagi Islands kröfðust
mikilla og erfiðra ferðalaga. t slikum
ferðum naut Jóhannes sin vel. þótt
vinnudagurinn væri jafnan langur. 1
skrifstofustóli var Jóhannes óeirinn,
en mikilvirkur. er hann gekk að verki.
Jóhannes var vinmargur gleðimaður.
listrænn og bjó yfir miklu en græzku-
lausu skopskyni. I fristundum sinum
blandaði Jóhannes jafnan geði við vini
sina og var ávallt aufúsugestur. hvar
sem hann kom og eftirsóttur i sam-
kvæmislifi og á gleðistundum. Hann
forðaðist að gera á hlut nokkurs
Framhald á 6. siðu.
8
islendingaþættir