Íslendingaþættir Tímans - 07.02.1974, Blaðsíða 8

Sigurður Ingimar Arnljótsson
Það hefur dregizt úr hömlu hjá mér að
minnast látins vinar mins, en þótt
seint sé langar mig að gera það með
nokkrum orðum.
Sigurður Ingimar fæddist að Kistu i
Vestur-Húnavatnssýslu 29. mai 1904,
sonur hjónanna Arnljóts Jónssonar og
Jóhönnu Jóhannesdóttur. Var hann
einn af fimm börnum þeirra. Hann ólst
upp hjá foreldrum sinum til átta ára
aldurs, en fór þá til Jónasar Bjarna-
sonar að Litladal i Austur-Húnavatns-
sýslu. Þar dvaldist hann fram yfir
fermingaraldur og átti þar gott heim-
ili. Minntist hann oft Jónasar, sem
hann kallaði fórstra sinn, og konu hans
og dætra, vegna þeirrar vinsemdar,
sem þau höfðu sýnt honum.
Sigurður ólst upp við venjuleg
sveitastörf og um skólagöngu var ekki
að ræða. Þó fór hann eins og flestir
yngri menn i sveitum til sjósóknar á
eiginmann, sem stækkaði við hverja
raun og reyndist henni ætið bezt þegar
mest lá við.
t æsku mun Þóra hafa verið
ákaflega falleg, finbyggð stúlka og vel
gefin og mun hana þvi hafa dreymt
um, að verða annað en stritkona, til
dæmis mun leiklistarnám hafa
snemma heillað huga hennar, og leik-
kona hefði hún svo sannarlega getað
orðið, svo vel var hún til þess fallin frá
skaparans hendi. En hún átti efnalitla
foreldra eins og titt var um marga i þá
daga, og voru þau þvi ekki þess
umkomin að geta kostað þessa fallegu
dóttur sina til frámhaldsnáms. Þá
voru það aðeins forréttindi þeirra, sem
meira máttu sin efnalega er það gátu.
Stundum varð ég vör við beiskju hjá
Þóru, að hafa orðið að grafa i jörðu
sina stóru æskudrauma, þess vegna
vildi hún á sig leggja og allt til vinna,
að börnin hennar gætu notið þeirrar
menntunar, er hugur þeirra stæði til.
Þóra hafði mikla ánægju af góðum
skáldskap og var ekki laust við að hún
gæti sjálf gert góðar visur, enda átti
hún til þeirra að telja i ættum sinum,
svo sem Guðmundar Kambans, og
Guðmundar Guðmundssonar, skóia-
skálds. Einnig mun Ingibjörg móðir
hennar hafa verið ágætlega hagmælt,
þegar hún vildi það við hafa, en þó að
Þóra hefði miklar mætur á mörgum
8
vetrarvertið. Var það ekki auðunnið
verk fyrir unglinga að fara fótgang-
andi norðan úr landi til Suðurnesja til
sjósóknar, en þetta gerði Sigurður á
unglingsárum sinum.
Liðlega tvitugur er Sigurður i
kaupavinnu i Borgarfirði og kynntist
hann þar fyrri konu sinni Jóhönnu
Lilju, dóttur Jóhannesar Sigvaldason-
ar og Þuriðar Guðmundsdóttur að
Fremri-Brekku i Dalasýslu. Eftir
nokkra dvöl i Reykjavik og siðar á
Akureyri, fluttust ungu hjónin að
Kambafelli i Eyjafirði með börn sin,
sem þá voru orðin þrjú. Þar eru þau
við búskap i nokkur ár þar til þau
flytja til Skagafjarðar og bjugguþir
þangað til Jóhanna lézt aðeins 38 ára
að aldri frá tiu ungum börnum og þaö
ynsta nýfætt. Hafa þetta verið erfiðir
timar fyrir Sigurð.
Seinni kona Sigurðar var Jónina
góðum skáldum þá var þó eitt skáld
skáldið hennar,Tómas Guðmundsson,
þvi auk þess sem hún áleit hann mikið
og gott skáld, þá fannst henni hann
alltaf svo ferskur og sérstæður i skáld-
skap sinum. Þá hafði Þóra mikið yndi
af tónlist, og eftir fermingu mun hún
hafa fengið litilsháttar tilsögn i orgel-
leik hjá Jóni Jónssyni að Vestri-Lofts-
stöðum, en varð að hætta þvi fyrr en
skyidi. Þá var Vestra-Loftstaða-
heimilið talið eitt af fremstu
menningarheimilum þar i sveit fyrir
margra hluta sakir.
Þóra andaðist, eins og áður segir,
þann 17. desember siðastliðinn og fór
útför hennar fram i kyrrþey frá
Fossvogskirkju, samkvæmt hennar
eigin ósk.
Og nú þegar öllu er lokið kveð ég
þessa vinkonu mina með sárum
söknuði og bið Guð að blessa hana.
Hafi hún hjartans þakkir fyrir okkar
löngu og góðu vináttu, sem aldrei bar
skugga á.
Égvotta eiginmanni hennar, sem nú
hefur mikið misst, börnum þeirra,
barnabörnum systkinum og öðru
venzlafólki mina innilegustu samúð.
Þar sem Þóra trúði stöðugt á
framhaldslif eftir að hérvistardögum
lyki, þá vona ég, að æskudraumar
hennar fái nú þá fyllingu, sem hún
þráði svo mjög í lífinu.
Vinkona
Sigurbjörg Filippusdóttir, Vigfússonar
frá Vatnsdalshólum og Sveinsinu
Sveinsdóttur konu hans. Lenst bjuggu
þau i Reykjavik og var Sigurður af-
greiðslumaður hjá Oliuverzlun ís-
lands. Sigurður var vel verki farinn og
leysti öll þau störf, sem hann tók að
sér, vel af hendi.
Hann andaðist 3. jan. 1973.
Ég, sem þessar linur rita, dvaldist á
sjúkrahúsi i Reykjavik i sex vikur árið
1970. Annan hvern dag kom Sigurður
að heimsækja mig og brá ekki út af
þessu. Alltaf voru komur hans jafn
kærkomnar og sú kátina og glaðværð,
sem honum fylgdi. Nokkrar ferðir fór
ég með Sigurði norður i land. Var hann
ákjósanlegur ferðafélagi, kátur og
glaður og úrræðagóður ef eitthvað
kom fyrir.
Ég kynntist Sigurði ekki fyrr en á
efri árum hans og hafði hann þá oft
orðið að heyja harða lifsbaráttu fyrir
sig og sina. En þetta var ekki á honum
séð. Það sem mesta athygli vakti var
hin létta lund hans og rikur vilji til að
gera öðrum gott. Ég átti margar góðar
stundir á heimili Sigurðar og Jóninu,
þar rikti samhugur og gestrisni.
Að lokum þakka ég Sigurði allar
okkar samverustundir. Minningar
minar um hann eru allar bjartar.
Þorgils Jónsson
islendingaþættir