Ísafold - 26.04.1899, Side 3

stofu og öllum aðbúnaði, að piltarnir
finni það sjdlfir, að í skólanum fer
bezt ura þá.
Og þá er sambúð kennara og
pilta. Pjarri sé það oss, að gera lítið
úr aganum eða telja það annað en
rétt og sjálfsagt, að refsingum sé beitt
fyrir verulegar yfirsjónir. En lítið
verður ástríkið og ekki verða nota-
sæl áhrifin á hugi æskumannanna,
þar sem refsingarnar eru aðalatriðin í
stjórninni.
|>að þarf vitanlega miklu meira til
þess að stjórna svo vel fari 100 skóla-
piltum á vorum tímum. Til þess
þarf að komast inn í þeirra hóp, ekki
sem yfirvald, heldur sem eldri bróðir,
taka þátt í áhugamálum þeirra, án
þess þó að ganga of nærri sjálfstæði
þeirra, leiðbeina félagsskap þeirra og
leggja kapp á að veita þeim svomarg-
ar ánægjustundir, sem kostur er á,
— jafnhliða kappsamlegri og alúðarmik-
illi námsiðju.
Undir slíkri stjórn mundi verða lft-
ið úr upphlaupunum. par væri ó-
róaseggjunum ekki auðvelt að þrífast.
En með því fyrirkomulagi, sem nú
er, verður henni ekki komið við. fess
vegna verður að breyta því áður en
sanngjarnt er að heimta verulegar um-
bætur á stjórn skólans.
Útlendar fréttir.
Khöfn 15. apríl 1899.
Nú er Dreyfusmáhð enn þá einu sinni
efst á dagskrá. »Figaro« hefir haldið
áfram að birta málskjölin og hefir nú
margt komið fram, það er mönnum hefir
eigi verið fyr kunnugt um. Sórstak-
lega er þess að geta, að margir herfor-
ingjar, er eigi hafa fyr verið við þetta
mál riðnir, hafa stutt einarðlega mál
endurskoðunarmanna fyrir réttinum; þyk-
ir það allmiklum tíðindum sæta. Mesta
eftirtekt hefir vakið framburður Trarieux,
þingmanns í öldungadeildinni; hann hefir
skyrt frá samtali, er hann átti við Tor-
nielli greifa, sendiherra Itala í París,
um Dreyfusmálið; lvsti Tornielli afdrátt-
arlaust yfir því, að Dreyfus væri sak-
laus, en Esterhazy hefði um langan
tíma selt bæði þýzku og ítölsku Stjórn-
inni ýms skjöl og skilríki viðvíkjandi
franska hernum; hann skyrði enn frem-
ur frá, að Esterhazy hafi sagt við Sohwartz-
koppen, erindreka þyzku stjórnarinnar,
að sér væri með öllu óhætt, því að
ýmsir mikils háttar yfirmenn í hernum
hefðu heitið sér vernd sinni. Margar
fleiri nýjungar hafa komið fram í mál-
skjölunum og kemur þar alt í einn stað
niður: öll bönd berast að Esterhazy; er
nú og talið með öllu vafalaust, að
Dreyfus verði sýknaður.
Þess var getið í síðustu fróttum, að
rannsókn hefði verið hafin gegn »Figaro«
til þess að komast fyrir, hvernig blaðið
Iiefði komist yfir málskjölin; af þeirri
rannsókn varð enginu annar árangur en
sá, að blaðið var dæmt í 500 franka
sekt; en hitt veit enginn, hver málskjöl-
in hefir selt í hendur því.
Engar fróttir berast nú af Banda-
mönnum og uppreistarliðinu í Filipps-
eyjum; er eigi ólíklegt, að sá ófriður
verði nú bráðlega til lykta leiddur.
Með Bretum og Bandamönnum annars
vegar og .Þjóðverjum hins vegar hafa
síðustu dagana verið eigi alllitlar við-
sjár út af Samoa-máli, er svo er nefnt.
I’að er svo vaxið, að þjóðir þessar þrjár
hafa tekið sór verndarrótt yfir Samoa-
eyjum og gerðu um það samning síu í
milli 1880. Konungur ræður fyrir eyj-
unum og eru þær kjörríki. Ráða vernd-
arríkin auðvitað miklu um konungskjör-
ið. Konungaskifti urðu þar um síðustu ára-
mót,og bar þeim á milli,Þjóðverjumogsam-
bandsnautum þeirra, um konungskjörið.
Sá heitir Mataafa, er Þjóðverjar efla til
ríkis, og hefir Brotum og Bandamönn-
um lent í ófriði við hann og þeir látið
nokkra menn.
Vendetta.
Eftir
Archibald Clavering Gunter.
XII.
Hvorugur mannanna gerir neina til-
raun til að svara henni. Höfuðsmað-
urinn starir einn út á sjóinn og fitlar
í hugsunarleysi við skammbyssuna,
sem skotin hafði verið sundur. Vest-
urheimsmaðurin neyðir sjálfan sig til
að snúa sér að henni. Nú fyrst kem-
ur hún auga á manninn, sem liggur
hræringarlaus niðri á ströndinni. Drykk-
langa stund horfir hún á hann og fer
svo að titra; því að hún þekkir ein-
kennisbúning bróður síns.
»Hver er þetta? Hvað á þetta að
þýða? Getið þér ekki anzað mór?«
Hún þolir ekki þennan ótta lengur,
færir sig ofurlítið nær líkinu og segir
svo : »Lofið þór mér að sjá !« Svo
hrópar hún: »Heilaga guðsmóðir!
þið eruð hræddir við að lofa mér að
sjá hann !«
því að Barnes hefir af meðaumk-
un rétt höndina út frá sér til þess að
aftra henni að fara lengra. En hún
slítur sig af honum, sviftir vasaklútn-
um burt og sér andlitið á bróður sín-
um látnum.
Barnes hefir vonað, að hún mundi
líða í öngvit við þá sjón. En fyrst er
eins og hún skilji ekkert,
»Hann sem var aö heilsa mér áðan!
það er þó alveg óhugsanlegt —.—«
En nú hnígur hún niður og nefnir
nafn hans í hálfum hljóðum, lýtur of-
an að andlitinu á honum, kyssir það
og klappar því, eins og skynlausar
skepnur gera við unga sína, í þeirri
trú, að þær geti lífgað þá aftur með
ástaratlotum. þegar bún sér að hann
lætur þeim ósvarað, leggur hún hönd-
ina á hjarta hans, til þess að leita að
lífinu, sem á braut er lið’ið. þá rekur
hún upp hljóð; því að nú skilur hún,
hvernig í öllu liggur, og segir hægt og
stilt: »Var það vegna þess arna, að
þér senduð eftir mér ?« Og að svo
mæltu tekur hiin skjálfandi höndun-
um fyrir andlitið og verður svo völt á
fótunum, að lítið vantar á að hún rjúki
út af.
En alt í einu flýgur henni annað í
hug; það er eins og hún verði öll önn-
ur, eldur brennur úr augum hennar,
hún reisir sig við til fulls og segir
hátt: »Hver drap hann?« f>ví næst
kemur hún auga á höfuðsmanninn,
sem heldur á skammbyssunni, og segir:
»f>ér eruð maðurinn !« og færir sig nær
honum með slíku au^naráði, að hrollur
fer um hann allan.
André de Belloc hafði gengið á móti
margri kúlnahríðinni um ævina og hann
hafði séð margt óhappaverkið unnið
bæði af ásettu ráði og í bráðræði; en
hann fölnar andspænis því logandi
ofstopa-æði, sem lýsir sér á andliti
þessarar ungu stúlku. Samt svarar
hann stillilega: »Nei!«
Og hún trúir honum og spyr : »Hver
hefir þá gert það? f>ið þorðuð ekki
að segja mér, að hann væri dauður
— segið þið mér þá, hver hefir drepið
hann !«
De Belloc bendir út á sjóinn og
segir:
»Foringi á skipinu, sem nú er að
fara frá Korsíku«.
Barnes lítur í sömu áttina, sem
hinn bendir, og sér, að mennirnir eru
komnir upp í fallbyssubátinn enska
og að hann er á hraðri ferð út af
höfuinni.
Marína starir á eftir herskipinu.
Skipsskrokkurinn er þegar um það bil
að hverfa úti í sjóndeildarhrihgnum.
Svo hrópar hún alt í einu up yfir sig:
»Merkið er enskt. Eg skal finna
hann !«
Nokkurum vikum síðar tók enska
herskipið »Hafgúan« þátt í stórskota-
hríðinni á Alexandríu; nokkurir af
foringjum þess og hásetum féllu fyrir
skotum frá fallbyssum Egipta.
II. kafli.
Fimti kapítuli.
Merkileg mynd.
Ári síðar en Englendingar unnu
Egiptaland bar listasýningin í París
glæsilegt vitni um þroska þeirrar
íþróttar, er á ári hverju dregur að
sér svo marga áhorfendur, sem dást
að eða þykjast dást að íþróttarsniði
franskra málara og myndhöggvara nú
á tímum. Nær því hver maður, sem
þá var staddur í París, kom að sjá
sýninguna; og með því að París var
einn dag í byrjun maímánaðar alveg
full af fólki, sótci óvenjulega mikill
fjöldi manna sýninguna — karlar og
konur úr öllum áttum, sem þyrpst
höfðu saman til að skemta sér í þessu
aðalheimkynni gleðinnar.
í einu herberginu, sem var með
stærri herbergjum sýningarhallar-
innar, keppist mikill mannfjöldi eftir
að geta komist að að sjá eina lit-
myndina. Frakkar, Englendingar,
Italir, Vesturheimsmenn, Austurríkis-
menn, f>jóðverjar — svo að kalla allra
þjóða menn eru hér saman komnir,
og út úr þóttum manngrúanum heyrist
slíkt samsull af tungum og mállýzkum,
að manni gæti komið vitfirringaspítali
til hugar eða þá Babelsturninn.
Auðvitað er hr. Barnes hér, eins og
aðrir. Eftir mikinn troðning og ar-
mæðu nemur hann staðar fyrir fram-
an þá sjón, sem honum þykir eftir
það mest um vert af öllu því, sem
hann sér á sýningunni: unga stúlku,
enska, stórreiða við voldugan »naut-
gripakonung# frá Kansas, sem stigið
hefir ofan á kjólinn heunar og rifið
hann.
»Eg hefði gótað fyrirgefið honum,
þó að hann stigi ofan á fótinn á mér«,
hvíslar hún að lagskonu sinni; »en
ekki hitt, að stíga ofan á kjólinn
minn«. Og svo hlær hún, og Barnes
detiur í hug, að ekkert sé fegurra til
í veröldinni en ólundarsvipur á slíku
andliti. Barnes á kost á að veita
henni nákvæma athygli, án þess að
hún verði þess vör, því að hún lýtur
niður til þess að komast að raun um,
hve mikið slysið sé, tekur kjólinn í
því skyni ofurlítið upp og þá kemur
x ljós yndislega fallegur fótur í glæsi-
legu stígvéli. Konan, sem með henni
er, skoðar líka kjólinn, og fyrir bragð-
ið getur hann tekið enn betur eftir
stúlkunni. Enda lætur hann ekki það
tækifæri ónotað. f>ess vegna er það,
að þegar stúlkan lítur upp, er búið að
athuga hana betur en nokkura mynd
í salnum, og hefði Barnes verið dóm-
nefndin, þá hefði hún fengið gull-
medalíuna það árið.
Hún er um tvítugt — heldur hann
— og er ein með yndislegustu stúlkum
í allri veröldinni — fyrirtaks-vel
mentuð ensk stúlka, — að minsta
kosti engin getgáta, að hún sé ensk.
Yagnvegur
milli Hafnarfjarðar og Reykjavikur.
Sumurin 1897 og 1898 lét sýslunefnd
Kjósar- og Gullbringusýslu leggja mik-
ið laglegan vagnveg milli Hafnarfjarð-
ar og Reykjavíkur, frá Fossvogi, en
þangað hafði bæjarstjórn Reykjavíkur
lagt áður og hefir þessa ekki enn verið
getið í blöðum vorum.
Vegur sá er sýslan lét byggja af
nýju, er rúmar 5 rastir á lengd; einn-
ig var borið ofan í og endurbættur
gamall vegur (Hafnarfjarðarhraun)
rúml. 1£ röst á lengd. Hver röst er
531 faðmur. Brýr voru gerðar yfir
fjóra læki, og er ein þeirra þrjátíu áln.
á lengd, með 50 álna löngum stöpl-
um (þeir eru þrír) og 5 áln. háum á
fullum helmingi. Hinar éru 5—8 álna
langar.
Til vinnu þessarar var varið 9,600
kr.
Brýrnar allar kostuðu 1800 krónur.
Aðgerð við gamla veginn um 800 kr.
Kostar þá hér um bil kr. 2,80 faðm-
urinn í hinum nýja vegi. I gegnum
veginn eru 16 rennur gerðar úr grjóti
50xl00cm., utan ein úr timbri3x2J
alin. Mold og möl höfð undir í öllum
veginum með torf og grjót á hliðun-
um, nema um 150 faðmar eru eingöngu
úr grjóti (púkkvegur). Ofaníburður
allstaðar frá 8—12 þml. á þykt. Við
vinnuna voru 12 menn fyrra sumarið
með 4 hestum, en 15 til 18 hiðsíðara
með 6 og 8 hestum. Verkstjóri var
bæði sumurin Sigurgeir Gíslason í
Hafnarfirði.
f>að var myndarlega til ráðist af
sýslunefnd Kjósar- og Gullbringasýslu
að leggja veg þennan, og væri ósk-
andi að hún fengi styrk til þess að
geta gert meira í líka átt sem þetta.
Hefir talsverð vagnaíerð verið eftir
vegi þessum síðan hann var fullger,
en talsverð óþægindi eru að því, að
ógert er enn við hallann ofan í Hafn-
arfjörð, því þar er vegurinn mikils til
of brattur fyrir vagna, og er vonandi
að ekki bíði mjög lengi svo búið.
r.
Innlend botnvörpuskip
Botnvörpuveiðiskip Mr. Wards í
í Hafnarfirði kom í vikunni sem leið
og leggur út á morgun eða svo að
veiða. Hann er og búinn að fá bæði
saltskip og kolafarm.
Oðrum þræði er útgerð sú, er kon-
8Ú11 J. Vídalín stendur fyrir. Hún
byrjar með 600,000 kr. höfuðstól og
6 skipum, væntanlegum fyrri hluta
næsta mánaðar, og ætlar mi að hafa
aðalbækistöð í Hafnarfirði, keypt í
því skyni bæði Knudtzonsverzlunar-
húsin gömlu og hús Magnúsar kaup-
manns S. Blöndal. Mun þó ætla sér
að hafa annan fótinn á Akranesi í
sumar. Og ekki afbuga Kleppi, held-
ur líkindi til að þar verði eitthvert
uppsát líka eftirleiðis. En alt óráðið
um það.
Skaftafellssýslu miðri (Öræfum) ls/«:
Veðrátta má heita hér yfirleitt all-
góð, en gjafatími á útipeningi fremur
langur; en menn voru líka alment fremur
vel undir veturinn húnir vegna heybirgða
nndan sumri, Fénaðarhöld yfirleitt góð,
og hvergi kvartað um fóðurskort fyrir
skepnur.
Kirkjuhæjarklausturspósturinn kom nú að
austan frá Borgum; hann varð að biða þar
(í Borgum) 5 daga eftir Eskifjarðarpósti,
' sem gekk svo seint vegna snjó-ófærðar, er
setti niður um bænadagana. Sagt er að
hafis sé kominn að Langanesi.
Hvalur (reyðarfiskur) kom inn um Horna-
fjarðarósí vikunni fyrir páska. Hann strand-
aði á eyri einni í firðinum og var þar
drepinn. Hann var eign umboðsjarðarinn-
ar Horns og var seldur við uppboð.