Réttur


Réttur - 01.02.1921, Blaðsíða 15

Réttur - 01.02.1921, Blaðsíða 15
Alþjóðafriður. 15 lendir gróðinn af þeim hjá honum. Mikill hluti þess lands, sém Lotidon slendur á er eign örfárra ætta. Til þeirra renn- ur það gífurlega verð, sem skapast við samkepnina um að fá að búa og starfa einmitl á þessum stað og við fúsleika manna til þess að borga háa leigu einmitt fyrir leyfi til þess. Þetta er það, sem einkennir þróunina hjá Englendingum og hinum stórþjóðutium. Pess vegna er eins og einhver undraöfl dragi fólkið frá ræktun landsins og til borganna. Og þetta ástand orsakar líka hina miklu auðsöfnun einstakra manna. Hún á sem sagt rót sína að rekja til einkaréttarins til að eiga landið og verðmæti þess, einkaréttarins til þess að eiga, ekki eingöngu það verðmæti, sem maður hefir skapað með sinni eigin vinnu á jörðunni, heldur einnig það verðmæti, sem skapast með þeim hætti, að fólkið hópast saman, býr, starfar og margfaldast á landeign hans. Orsakanna til þessarar þró- unar er að leita á löngu liðnum öldum; en eins og öllu öðru, miðar henni nú miklu örar en áður. Henni er farið al- veg eins og járnbrautarlestinni, sem gengur miklu hraðara nú en fyr á tímum, einnig þó hún sé komin inn á vitlaust spor. Menn hafa miklu meira vald á náttúruöflunum nú, og upp- finningar eru miklu fleiri. Og loks hafa peningarnir mótað alt félagslífið miklu skýrara en áður, en peningar safnast eins og menn vita örar á hendur einstakra manna heldur en kart- öflur og korn. Þessi auðsöfnun hefir gert London að stærsta peningamark- aði í heimi. Svo hafa einkum París, Wien, Berlín og New York komið á eftir. Og til þessara aðalstöðva má rekja upp- haf stórgróðafyrirtækjanna í öðrum heimsálfum, einmitt þeirra fyrirtækja, sem kveikt hafa ófriðarbálið í heiminum. Eins og jörðin er undirstaða alls atvinnureksturs, eins ér einkarétturinn til jarðarinnar undirstaða allra anuara einka réttinda, Hin ýmsu afbrigði einkaréttinda eru því ekki eins og óskyld öfl. Pau vinna í félagi. Pau leitast við að safnast saman hjá fáeinum mönnutn. Auðæfin safnast á hendur jarðeigendanna í borgum og sveitum, Peir sleppa tiltölulega bezt við skatt-
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Réttur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Réttur
https://timarit.is/publication/319

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.