Neisti - 25.07.1979, Qupperneq 12

Merktar greinar túlka ekki endi-
lega stefnu Fylkingarinnar.
Útgefandi: Fylking byltingarsinnaðra kommúnista
Aðsetur: Laugavegur 53A, sími 17513
Ábm.: Birna Þórðardóttir
Gírónúmer Neista er 17513-7
Vantraustið á verkalýðs stéttínm
Andófsmenn
handteknir
í Prag
Stjórnvöld I Tékkóslóvakíu hafa
hafið nýja kúgunarherferð gegn
andófsmönnum og eru það harka-
legustu aðgerðirnar síðan 1972. 29.
maí hófu hundruð lögregluþjóna
aðgerðir gegn félögum í Nefnd til
varnar þeim sem eru ofsóttir án
saka. Nefnd þessi vinnur í sam-
vinnu við Charta og eru ýmsir
leiðandi andófsmenn félagar í
báðum.
Ýmsir þeirra sem voru handtekn-
ir hafa nú verið látnir lausir en þó
sátu ennþá tíu inni, þegar síðast
fréttist, ákærðir fyrir „afbrot gegn
lýðveldinu". Meðal þeirra hand-
teknu er byltingarinnaði marxist-
inn Petr Uhl og rithöfundurinn
Václav Havel. Afbrotgegn lýðveld-
inu falla undir 98. kafla hegningar-
laganna og eru refsingar 2-10 ára
fangclsi. Petr Uhl er hinsvegar
ákærður eftir 2A grein 98. kaflans,
en það þýðir að hann er grunaður
um niðurrifsstarfsemi í samvinnu
við erlend ríki eða erlenda agenta. í
því tilfelli er lágmarksrefsing
þriggja ára fangelsi.
(Internationalen)
Trotskistar
handteknir
í Hong Kong
7 félagar í Fylkingu Byltingar-
sinnaðra Marxista, trotskiskum
samtökum í Hong Kong voru
handteknir nú í vor, í skemmti-
garðí í borginni, þar sem þcir
ætluðu að efna til mótmæla gegn
kúgun á andófsmönnum í Kína.
Áður höfðu samtökin efnt til
mótmæla fyrir utan aðsetur Xin-
hua-fréttastofunnar kínversku í
borginni.
(Klassekampen)
Bxáða-
birsrðalögr
ö O
fyrir 3%?
Miðað við yíirlýsingar VSÍ um
að ekkert væri til að semja um, þá
varð samningafundurinn um 3%
launahækkun til ASÍ furðulega
stuttur. VSÍ hefur geFið út ítrekað-
ar yfirlýsingar um samstöðu með
launastefnu vinstri stjórnarinnar og
augljóst er að forystumenn VSf
miða stefnu sína við það, að nota
(engsl vinstri stjórnarinnar við
forystu verkalýðshreyfingarinnar
til að ná fram kjaraskerðingum.
Engu að síður munu flestir hafa
undrast hversu fljótt Þorsteinn
Pálsson og Co samþykktu stefnu
Ólafs Jóhannessonar og Alþ.fl. og
skrifuðu undir samninga um „verð-
bólgukauphækkun“. Það er þess
vegna eðlilegt að álykta sem svo, að
ríkisstjórnin hafi verið búin að fá
loforð frá Þorsteini og félögum um
þessi 3% þegar hún ákvað, að setja
bráðabirgðalögin á farmenn. Ódul-
in gleði Þorsteins eftir bráðabirgða-
lögin sýndi að þau voru honum
a.m.k. 3% virði. Þau losuðu hann
undan því, að þurfa að standa við
stóru orðin um bein átök við verka-
lýðshreyfinguna með allsherjar
verkbanni.
Þeir samningar, sem forystu-
menn ASÍ og VSf hafa undirritað,
fela í sér 3% grunnkaupshækkun til
áramóta. Þeir fela einnig í sér sam-
þykki forystu ASÍ við þeirri kjara-
skerðingu, sem framkvæmd hefur
verið að undanförnu og þeirri
kjaraskerðingu, sem fram undan er
1. september og 1. desember.
Þessi undansláttarstefna ASf-
forystunnar og forystu verkalýðs-
flokkanna frammi fyrir sókn at-
vinnurekendavaldsins, þjónar ein-
ungis því hlutverki að gefa skrif-
ræðinu í verkalýðshreyfingunni
stundarfrið og búa í haginn fyrir
frekari framsókn atvinnurekenda
og íhaldsins. Þegar VSÍ hefur
notfært sér samráð vinstri stjórn-
arinnar og verkalýðsforystunnar og
styrkur þess er orðinn slíkur, að
það treystir sér til að fara út í
aðferðir eins og t.d. allsherjar verk-
bann, þá verður þeim ekki lengur
gagn af vinstri stjórn.
Á meðan VSÍ eflir faglegan styrk
atvinnurekenda og Sjálfst.fl. undir-
býr pólitíska sókn þeirra, grefur
forysta ASÍ undan styrk verka-
lýðshreyfingarinnar með aðgerðar-
leysi, og undanslætti.
ÁD.
Þá er svo komið að Alþýðubanda-
lagið hefur í ríkisstjórn tekið þátt í því
að stöðva verkfall með bráðabirgða-
lögum. Mönnum getur fundist að
verkalýðshreyfingin í heild hefði átt að
standa betur að þessum verkfallsað-
gerðum, sameinast um raunhæfa jafn-
launastefnu, beita heildarstyrk sínum
til sigurs. En frá sjónarmiði sósíalista
er fráleitt að finna að baráttu farmanna
útfrá því að útgerðin megi ekki við
kauphækkun þeirra eða að hún verði
fyrst og fremst tekin frá láglaunafólki.
Hér voru sjómenn í réttmætri kjara-
baráttu og þeir áttu skilið að hljóta
stuðning og uppbyggjandi gagnrýni.
Slik voru ekki viðbrögð „verkalýðs-
flokksins". Þvert á móti. Einsog FFSÍ
benti réttilega á var hér stigið það
örlagaríka skref að stöðva löglega
boðað verkfall með lagasetningu.
Þetta er stórhættulegt fordæmi. Hver
á að trúa Alþýðubandalaginu þegar
það andmælir næst slíkum aðgerðum
af hálfu hægri stjórnar? Hver getur
tekið mark á þeirri staðhæfingu að
Alþýðubandalagið sé pólitísk forystu-
sveit verkalýðshreyfingarinnar, stétt-
arfélaganna?
Auðvitað var setning þessara bráða-
birgðalaga ekki nema 'eðlileg afleiðing
af ríkisstjórnarþátttöku Alþýðubanda-
lagsins. Hafi menn á annað borð tekið
þá ákvörðun að sitja í borgaralegri
ríkisstjórn sem hefur ekki annað hlut-
verk en að halda auðvaldsskipulaginu
gangandi, og þarf í þessu tilfelli að gera
það við erfiðar aðstæður, eru árásir á
verkalýðshreyfinguna ekki nema af-
leiðing þeirrar ákvörðunar. Flokkar
með ögn nánari tengsl við baráttumál
sósíalismans en Alþýðubandalagið
hefðu e.t.v. frekar kosið að kljúfa sig
útúr ríkisstjórn en að ráðast beinlínis
gegn sjálfum verkfallsréttinum. En hér
kemur auðvitað til óttinn við atkvæða-
tap, óttin við að þurfa að byrja með
nokkrum hætti upp á nýtt, óttinn við
að taka forystu fyrir raunverulegri
baráttu.
Það verður að segjast sem er að með
þessum bráðabirgðalögum tók Al-
þýðubandalagið að sér skítverk fyrir
íslenska auðvaldið. Vinnuveitenda-
sambandið hafði farið út í mikla sókn
sem það var í þann mund að heykjast á.
Verkbann þess var geysióvinsælt og
ýmislegt benti til þess að nú gæfist
verkalýðshreyfingunni loks færi á að
bæta áróðursaðstöðu sína að nokkru.
En bráðabirgðalög ríkisstjórnarinnar
leystu þennan vanda Vinnuveitenda-
sambandsins. Þorsteinn Pálsson fram-
kvæmdastjóri þess beinlínis varpaði
öndinni léttar þegar hann var spurður
um þau í Útvarpinu og sagði að með
þeim hefði ríkisstjórnin sýnt skilning á
vanda atvinnuveganna. Farmenn voru
hins vegar reiðir að vonum.
En þegar Alþýðubandalagið tók til
við að réttlæta þessa aðgerð sína tók
steininn úr. Leiðari Þjóðviljans 19.
júní, sem Vésteinn Lúðvíksson svaraði
reyndar að bragði í mjög góðri dag-
skrárgrein, bar fram ýmsar þær rök-
semdir sem Albvðubandalagsforystan
hefur hingað til kynokað sér við að
nota. Þar segir að vísu að að Alþýðu-
bandalagið geri þetta ekki með glöðu
geði (!) og að farmenn séu síst ofhaldn-
ir af launum sínum. En bent er á að
efnahagsmálin séu erfið um þessar
mundir, olíukreppan muni fara að
segja til sín, og „aðrir hópar launþega
hafa fallist á að axla sinn hluta af þeim
byrðum sem á þarf að leggja í barátt-
unni við verðbólguna." Úr því laun-
þegar almennt eru svo vænir að vilja
axlar byrðar kreppunnar er ómögulegt
að farið verði að hygla farmönnum
sérstaklega. Hér þarf að höggva á
hnútinn með bráðabirgðalögum og
það helst þannig að aðrir hópar laun-
þega fari ekki að gera sig breiða á eftir.
Eða hvað segir í leiðaranum: „Ef
eitthvert mið verður tekið af tillögum
sáttanefndar virðist sem farmenn megi
sæmilega við una, auk þess sem sú
lausn mála virðist ekki gefa tilefni til
viðbótarkröfugerðar frá öðrum hóp-
um launþega."
Hér blómstra röksemdir stéttasam-
vinnustefnunnar. Taka verður mið af
erfiðri stöðu þjóðarbúsins, allir verða
að bera byrðarnar, atvinnurekendur
eiga bágt („saltfiskbyrgðir eru veru-
legar í landinu og valda eigendum
sínum svefnlausum nóttum.“), stöðva
verður kröfugerð þrýstihópanna - ergo
verður stjórnin að brjóta verkfallið á
bak aftur. Alþýðubandalaginu þykir
það miður.
Hafi þetta verið gert „tnyndast
svigrúm hjá ríkisstjórninni til mótunar
tillagna um heildarlausn þess efna-
hagsvanda sem við blasir." Það má
nærri geta að sú heildarlausn mun ekki
miða að því að auka hlut verkafólks í
þjóðartekjunum. Ríkisstjórnin er end-
urbótasinnuð borgaraleg stjórn, sem
ekki framkvæmir neinar endurbætur.
Alþýðubandalagið gerir allt til að
halda sæti sínu í þeirri stjórn vegna
þess að það þorir ekki í kosningar nú.
Allt stafar þetta ekki af fúlmennsku
forystumanna Alþýðubandalagsins
(án þess að mér detti í hug að halda því
fram að þeir séu einhver sósíalísk góð-
menni). Þetta er afleiðing sósíaldemó-
kratískrar stjórnlistar þessa flokks.
Afleiðing þess að hann fer leið sem
byggir á því að reyna að halda auð-
valdskerfinu gangandi með þátttöku í
borgaralegum samsteypustjórnum. Sú
leið byggir þegar allt kemur til alls á
vantrausti á verkalýðsstéttinni, á þeirri
trú að íslensk verkalýðshreyfing geti
ekki staðið undir raunverulegum þjóð-
félagslegum völdum, að stéttasam-
vinna með þjóðarheild í huga sé eina
færa leiðin. í þessu felst djúpstæð
vantrú á möguleikum sósíalismans
yfirleitt. Markmiðið hverfur, hreyf-
ingin, flokkurinn, er allt. Séu menn á
annað borð komnir alfarið inn á þessa
braut er röklega niðurstaðan sú að þá
baráttu sem verkalýðshreyfingin þó
reynir að heyja verði að brjóta á bak
aftur með lögum, „í þágu verkalýðs-
ins“.
Ef þessir síðustu atburðir verða ekki
til þess að heiðarlegir sósíalistar í
Alþýðubandalaginu fari að hugsa sinn
gang, hlýtur maður að fara að efast um
tilvist þeirra yfirleitt. Æskulýðsnefnd
Alþýðubandalagsins á Suðurlandi hef-
ur þegar tekið stöðu Alþýðubanda-
lagsins til opinberrar umræðu, og tók
I. maí s.l. eindregna afstöðu með að-
gerðum Rauðrar verkalýðseiningar.
Róttækir sósíalistar í Alþýðubanda-
laginu verða að leggja á sömu braut.
Sameiginlega verðum við að reyna að
smíða þá baráttusamfylkingu í verka-
lýðshreyfingunni vinstra megin við
Alþýðubandalagið (jafnvel þó hún
beinist fyrst um sinn aðeins að afmörk-
uðum verkefnum) sem getur orðið
raunverulegur valkostur í augum
verkafólks.
Uppgjör sósíalista við stjórnlist og
starfshætti forystu Alþýðubandalags-
ins er nú mikilvægast verkefni þeirra
sem ekki hafa misst allt traust á verka-
lýðsstéttinni. Hinir munu um síðir
glata trausti hennar.
hg-
Slæm fjárhagsstaða
Neisti hefur átt í allnokkrum fjár-
hagserfiðleikum undanfarið. Á-
stæðan er einkum sú, að okkur
hefur ekki tekist að halda úti
stöðugri innheimtu áskriftargjalda,
þannig að við gætum mætt stöðug-
um útgjöldum.
Afleiðingin er sú að skuldir hafa
hrannast upp og er það illt fyrir alla
aðila.
Vegna þessa bága ástands augna-
bliksins biðjum við þig, ágæti
áskrifandi, að bregðast vel við og
greiða áskriftargjald það sem þú
skuldar. Með síðasta tbl. Neista
sendum við rukkanir til hluta
áskrifenda utan Reykjavíkur, með
þessu tbl. sendum við rukkun til
þeirra áskrifenda utan Reykjavíkur
og Kópavogs er þá urðu eftir.
Okkur hefur oft gengið erfiðlega
að innheimta áskriftir utan af landi
og hjá nokkrum áskrifendum hafa
safnast fyrir óþægilega háar skuld-
ir, óþægilega háar báeði fyrir okkur
og ekki síður fyrir viðkomandi
áskrifendur. Biðjum við sérstak-
lega þá er þetta á við að gera nú
bragarbót á og hreinsa upp skulda-
baggann.
I Reykjavík og Kópavogi mega
áskrifendur eiga von á rukkurum
við húsdyr sínar. En vilji þeir spara
okkur vinnu við innheimtu er sá
möguleiki fyrir hendi að greiða
áskriftargjaldið á skrifstofu Fylk-
ingarinnar, að Laugavegi 53A
(bakhús), - þar er opið alla virka
daga frá kl. 5-7, og laugardaga frá
kl. 2-4.
Ennfremur geta áskrifendur greitt
gjöld sín með gíróseðli. Þeir sem
það gera þurfa að skrifa að greiðsl-
an sé fyrir áskrift að Neista og
skrifa nafn greiðanda og heimilis-
fang. ________________
Við höfum ekki reiknað út hvert
áskriftargjaldið verður fyrir síðari
helming ársins, en það verður
tilkynnt í næsta tbl. að loknu
sumarleyfi. Hætt er við að um ein-
hverja hækkun verði að ræða, þótt
við reynum að halda henni í lág-
marki.
En í öllum bænum, áskrifendur
góðir, bregðist vel við innheimtu og
greiðið skuldir ykkar.
Sumarleyfi
Þetta tbl. er síðasta blað fyrir
sumarleyfi. Næsta tbl., hið 8. þessa
árs, mun koma út síðari hluta
ágústmánaðar, eldhresst að loknu
leyfi.
Ritnefnd.
4
<