Fálkinn - 01.09.1939, Blaðsíða 6

6
F Á L K I N N
MARK HELLINGER:
Eftir iiriiðkanpið.
„Jeg er hátiðleg, glöð og hrygg í
TKAU HLUPU úl i bifreiðina, sein
hafði beðið þeirra góða stund. Svo
liristu þau af sjer hrisgrjónin, seni
kunningjarnir liöfðu dembt ýfir
þau að ameríkönskum sið, skeltu afl-
ur bílhurðinni og kölluðu „Waldorf
Hotel“ til bílstjórans. Við kirkju-
dyrnar var enn fjöldi fólks og gegn-
um afturgluggann á bifreiðinni sáu
þau, að presturinn gekk á miili og
tók í hendina á nánustu vinum og
vandamönnum.
„Herra minn trúr!“ andvarpaði
Bob og hallaði sjer aftur á bak.
„Skelfing er gott að vera búinn að
þessu."
Mildred svaraði engu. Hún var i
óða önn að hrista grjón af ioðkrag-
anum sínum og kjólnum — hún
varð jafnvel að taka al' sjer skóna
og hrista úr þeiin. I svörtu hárinu
sá í hvit grjónin, eins og konfetti.
Um leið og hún lagði spegilinn of
an í tösku sína aftur, tók hann um
hendina á henni og kysti liana.
„En hvað þú ert yndisleg,“ sagði
hann í hálfum hljóðum.
Hún hló og hristi höfuðið. „Við
skulum tala um það, þegar við höf-
um fengið okkur eitthvað að borða“,
svaraði hún.
Það var að kalla mannlaust á
Waidorf um Jietla leyti. Þau fengu
sjer borð bak við pálmalund, þar
sem enginn gat sjeð þau.
„Jæja þá,“ sagði Mildred, „eigin-
lega er jeg að sálast úr sulti.“
Hann rjetti henni matseðilinn:
„Það verður ekki annað sagt, en
að brúðkaupið væri hátíðlegt,"
sagði hann.
„Hátíðlegt! Það var dásamlegt —
og hugsaðu þjer, jeg var í rauninní
ekki vitund hrædd — jeg er nærri
því upp með mjer af því.“
„Það er ósatt,“ mótmælti Boh. „Ef
þú ætlar að halda því fram, að þú
hafir ekki verið óróleg, þá er þjer
liollast að tala við lækni, því að þá
erlu veik af köldu eða einhverju þess-
konar. Handleggurinn á þjer skaif,
og jeg fann, að þú skalfst frá hvirfli
til ilja.“
Hún brosti og augun voru vot og
gljáandi: „Finst þjer þetta sæmileg-
ur talsmáti við kvenfólk? Móðir mín
hefir altaf varað mig við mönnum
eins og þjer .... þjónn, má jeg
fá egg og flesk, heitt eggbrauð og
kaffi ?“
„Gerið svo vel að koma með það
sama handa mjer,“ sagði Bob.
Þau horfðust í augu. Þau voru
ung og þetta var einstakur dagur í
æfi þeirra.
„Jæja, þá er þetta búið,“ sagði hún
hátíðlega.
Hann kinkaði kolli og svaraði
hægt: „Maður verður svo undarlega
hátíðlegur við svona tækfæri, finst
þjer ekki?“
senn,“ svaraði hún, „það er það
undarlegasta, sem jeg hefi upplifað
sjer í lagi í kirkjunni. Mjer fansl
eins og það væri ekki jeg sjálf, sem
væri að upplifa þetta, — mjer fanst
jeg standa við hliðina á sjálfri mjer
og heyra alt sem fram fór, — en
frá öðrum stað.“
„Presturinn talaði prýðilega,“
sagði Bob. „Hann var ágætur."
Þau þögðu bæði augnablik. Svo
sagði Mildred upp úr þurru:
„Bob — þú elskaðir Inez — var
það ekki?“
„Hva — — hvað segirðu?" Hann
liorfði forviða á hana.
„Jeg var bara að spyrja, hvort það
væri ekki satt, að þú hefðir elskað
hana lnez,“ endurtók hún hlíðlega.
Það leið nokkur stund þangað til
hann svaraði. Hann hámaði í sig
fleskið eins og óður maður, en loks-
ins sagði hann:
„Sannast að segja, Mildred, finst
mjer þetta ekki nærgætið af jijer. . . .
en úr því að þú vilt vita það ....
já, það er satt, að jeg elskaði hana.“
„Jeg vissi það ofur vel,“ sagði
hún vinalega, „jeg hefi altaf vitað
|>að. Jeg veit ekki hversvegna ....
það var ekki af þvi hvernig þú
lalaðir við hana eða horfðir á liana,
en jeg vissi það samt“.
„Er ekki nokkuð seint að fara að
tala um það núna?“
„Seint? Jú, þessvegna ætla jeg
að tala um það, sagði hún, „að það
verður ekkert við því gert núna. Og
það getur ekki gert okkur neitt
mein. Þetta er svoddan smáræði. —
bundið saman með ljósrauðu silki-
bandi.“
Hann setti frá sjer kaffibóllann
og sagði alvarlegur: „Jeg elskaði
Inez. Það var — já, væna — það
voru eins og töfrar. Jeg reyndi að
verjast. Iteyndi að finna galla á
henni — en ekkert stoðaði. Þetta
var óhjákvæmilegt og enginn gat að
því gert.“
„Þú elskar hana ennj)á, Bob.“ —
Það var ekki spurning, heldur eins
og hún væri að tala um sjálfsagðar
staðreyndir.
„Jeg váit ekki,“ sagði hann og
dró seiminn, „jeg býst við að jcg
hugsi altaf til Inez með sjerstökum
tilfinningum — en jeg lofa þjer þvi,
að hún skal aldrei fá að vita það.“
Hún kveikti í sígarettu og bljes
reyknum í smáum hringum.
„Úr þvi að við erum byrjuð á
þessum hreinskilnislegu skriftamál-
um, þá langar mig til að segja þjer
dálítið, Bob,“ muldraði hún. „Það
er------um hann Eddie.“
„Um Eddie“! Hann hló kulda-
hlátri. „Elskan min, það er mál, sem
bæði guð og menn vita um. Þú eltir
hann aiveg eins og folald eltir meri.“
„Vita bæði guð og menn?“ spurði
hún barnalega og hóstaði til þess
að kæfa niðri í sjer kjökrið. Hún
reyndi að taka þessu kumpánlega:
„Það er ómögulegt að eiga nokkurl
leyndarmál út af fyrir. sig.“
„Mildred, þú varst skotin í hon-
um Eddie? Þú elskaðir hann.“
„Já, jeg gerði það víst, Bob,"
sagði hún hljóð, „jeg elskaði hann
vist af lífi og sál.“
Hann horfði á hana með aðdáun.
„Þú ert hetja, Mildred.“
„Æ, varla gelur það nú heitið
en jeg reyni bara að látast — en
innvortis er nú lítið orðið eftir af
mjer — það vita nú svo sem al)ir,“
bætli hún þreýtulega við.
„Þú erl hetja, Mildred,“ sagði
hann.
Hún andvarpaði og strauk sjer um
ennið. „Af hverju erum við að tala
um þetta. Á það við að vera að tala
um svona á brúðkaupsdaginn?“
„Það eru víst fleiri en við, sem
lial'a gert það,“ sagði hann alvar-
lega, „alt sem gert er hefir verið
gert áður. En jeg veit eiginlega ekki,
hvernig þetta bar á góma.“
„Jeg átti upptökin, Bob, jeg vildi
heyra það af þínum eigin vörum,
þetta með Inez — jeg sal nefnilega
og var i sífellu að hugsa um Eddie,
og gat varla afborið það....“
„Við skulum gleyma því, Mildred.
Eftir ár þá munum við ekki einú
sinni hvað þau heita.“
„Jú, Bob við gleymum þvi aldrei“.
Hann tók um hendina á henni:
„Mildred, eigum við að lofa hvort
öðru að minnast aldrei á þau fram-
ar.“ —
„Já,“ svaraði hún og brosti. „Við
skulum þá aldrei tala um þau fram-
ar.“
Þau luku við máltíðina og þögðu
bæði á meðan. Bob borgaði reikn-
inginn og hjálpaði Mildred í loð-
kápuna.
Nokkur grjón runnu niður á bakið
á henni.
Úti á götunni kallaði Bob á bÞ'-
reið. Mildred rjetti honuin hendina.
„Þakka þjer fyrir matinn, Bob,"
sagði hún. „Það var gaman að tala
við þig — og eitt verður þú að játa
að þetta var yndislegt brúð-
kaup —- jeg liefi ekki sjeð fallegri
brúðhjón en Inez og Eddie — hefir
þú það?“
Bifreiðarstjórinn lokaði hurðinni
á eftir henni.
KVIKMYNDIR í MANDSJUKUO.
Lýðveldið Mandsjukuo hefir nú
stofnað öflugt kvikmyndafjelag til
þess, að kynna land og þjóð. Myndin
sýnir leikkonu þaðan, ríðandi stór-
um úlfölda, vera að leika í kvik-
mynd. Úlfaldarnir í Mansjukuo eru
stórum fallegri en frændur þeirra
sunnar í Asíu.
Þau htupu út i bifreiöina.
Winston Churchill.
Mesti gáfumaður allra enskra
stjórnmálamanna hefir hann stund-
um verið kallaður þessi maður, sem
varið hefir síðustu áratugum til þess
að vera „hin vonda samviska“ allra
ríkisstjórna i Englandi. Hann er
fæddur 30. nóveber 1874 og heitir
fullu nafni Winston Leonard Spenc-
er Churchill, en Randolph lávarður,
faðir hans, var sonur hins '. Marl-
boroughhertoga. Tvítugur að aldri
fór hann með spánska hernum í
Cubastyrjöldina og var frjettaritari
]iar, og vakti alhygli fyrir frábæra
ritsnild. Stendur naumast nokkur
hlaðamaður honuin á sporði. Næst
var hann með enska hernum í Ind-
landi og við Khartoum, en þaðan fór
liann í Búastyrjöldina, sem blaða-
maður fyrir „The Morningpost“ og
var handtékinn af Búum, en tókst að
flýja. Jafnframt hauð hann sig fram
til þings, sem íhaldsmaður og var
kosinn árið 1900, en þótti erfiður
gagn vart flokksaganum og gekk nú
í frjálslynda flokkinn og var kosinn
sem hans maður 1906. Varð hann
þegar vararáðherra fyrir nýlehdprn-
ar og tveimur árum siðar verslunar-
málaráðherra Asquiths, 1908, en inn-
anrikisráðherra 1910 og flotamála-
ráðherra 1911. — Þegar samsleypu-
stjórnin var mynduð 1915 fór hann
úr stjórninni vegna ósamkomulags
við flotamálastjórann, lord Fischer,
og fór nú í skotgrafirnar í Frakk-
landi og var þar um hríð. En 1917
var hann kvaddur til þess að verða
hergagnaráðherra, er Lloyd George
tók við stjórninni og hert var á
hernaðaraðgerðunum.
Churchill er sjálfstæður í skoð-
unum og ekki dulur. Honum lynti
ekki við frjálslynda flokkinn og
hvarf úr honum og hefir síðan loð-
að við íhaldsflokkinn, þó að hann
hafi þar sjerstöðu. Nú telst hann til
þess brots hans, sem fylgir utanrík-
ismálastefnu Anthony Edens að mál-
um og helir lállaust hamast undan-
farna mánuði gegn afsláttarstefnu
og undanhaldi Neville Chamberlain.
Þykir lionuin stefna hans vera ó-
samboðin enska heimsveldinu, og
liklega má þakka honum það, rneira
en nokkrum einstökum manni öðr-
um, að enska stjórnin loksins hófst
handa um vígbúnað og setti hnefann
• borðið, er Hitler hjóst til að ganga
á riett Pólverja.
Iíróðir skrýmslisins.
Þverárskatan, Lagarfljótsormurinn
og skrýmslið í Loch Ness í Skotlandi
hafa nú eignast bróður suður á ítal-
iu. Hann hefst þar við i vatni við
Tesino og er ekki nema einn meter
á lengd, en herfilegur ásýndum.
Hausinn afarstór og klaufir á löpp-
unum og munu víst snúa aftur eins
og hófar á nykri.