Nýtt kirkjublað - 01.03.1911, Blaðsíða 13

NÝTT KffiRJtíBLÁB
6i
Þverá út hlíðina, en þegar þeir komu út undir múlann, sett-
ist prestur niður og bað sveininn gjöra hið sama.
„Langar þig til að fermast í vor“, spurði prestur. „Ó
já,“ svaraði pilturinn, „haldið þér það geti^orðið?“ „Eg veit
nú ekki,“ sagði prestur, „þú kant ekki vel, og svo er nú ann-
að; eg heyri sagt að þú sért ófrómur, og það er verra en að
kunna illa það sem maður á að læra. Er þetta satt um þig?“
Pilturinn varð niðurlútur og svaraði ofurlágt „Já“.
„Guð hjáipi þér barnið mitt,“ sagði prestur „búinn að
læra að stela svona ungur; hvernig heldur þú að fari fyrir
þér þegar þú ert orðinn stór!“ Pilturinn leit niður fyrir sig og
augun fyltust tárum: „Mig Iangar svo til að Iáta þetta ógjört,
en mér er það ómögulegt. Hvernig á eg að fara að?“ „Bið
þú guð að hjálpa þér,“ sagði prestur. „Eg heíi oftgjörtþað,
en það dugar ekki; hvernig á eg að fara að, kennið mér eitt
hvert ráð; mig langar svo til að vera góður drengur.“ Prest-
ur Ieit á drenginn; tárin voru farin að laumast niður kinn-
arnar, fölar og grannar.
Prestur var ráðalaus, honum datt ekkert í hug sem hann
gæti ráðlagt drengnum; hann sárskammaðist sín, að vera prest-
ur og geta ekkert hjálpað! „Hvernig á eg að fara að“ hugs-
aði hann, lagði ósjálfrátt höndina á kollinn á piltinum og
augu hans fyltust líka tárum . . .
Vorsólin skein í heiði og hægur sunnanblær lék í skóg-
arliminu lifrauðu; mórauðar lækjarsprænur bulluðu suðandi
ofan hlíðina og hurfu í fjörugrjótinu. Þriflegar kindur tíndu
sig um hlíðargeirana og kroppuðu vetrarlaukinn hjá svella-
röndunum, eða nýgræðinginn í lækjarbökkunum. Æðarfugl-
inn baðaði sig í víkunum og álftirnar létu syngjandi bera't með
aðfallinu inn millum skerja og hólma og kroppuðu þess á
milli grænan marhálminn. Vorgleði lífsins skein á láði og legi.
En presturinn og pilturinn sátu einir sárhryggir og bug-
aðir af megni syndarinnar, hver á sinn hátt. I sál þeirra var
engin vorgleði, heldur haustmyrkur þróttlausrar iðrunar.
Loks leit prestur upp: „Daníel“, sagði hann, „viltu gjöra
eitt fyrir mig?“ „Alt sem eg get,“ svaraði pilturinn. „í hvert
sinn sem þig langar til að taka eitthvað, sem þú átt ekki,
skaltu lesa „Faðir vor“ þrisvar með sjálfum þér, ofurhægt og