Vikan - 24.07.1941, Page 7

VIKAN, nr. 30, 1941
7
Tonie leit út á milli augnaháranna og sá,
að hún lá í sæti sínu og kona í hvítum
einkennisbúningi var hjá henni.
„Ég hefi sent eftir umsjónarmanninum.
Hann setur hana til þjónusufólksins og
lofar henni að vinna fyrir matnum, eða ..
,,Vitleysa!“ sagði ungi maðurinn.
„Ég býst við, að hinir farþegarnir myndu
vera fáanlegir til að stuðla að ...“
„Enn meiri vitleysa! Halló,“ sagði hann,
þegar Tonie opnaði augun. „Hvernig líður
yður?“
„Ágætlega," hvíslaði hún og brosti.
„Getið þér gengið inn í borðsalinn?
„Eg býst við því.“
„Eruð þér skyldur henni?“ spurði hjúkr-
unarkonan.
„Já,“ sagði hann alvarlega.
Þegar þau komu inn í borðsalinn, var
hann næstum auður. „Þér þurfið ekkert að
útskýra. Þér eruð ekki fyrsta stúlkan, sem
fær þá grillu að fara til Hollywood.“
„En hvað ætlið þér nú að gera?“ spurði
hann. Andlit hans hafði breytzt frá því
um morguninn og hann léit út fyrir að vera
mjög hryggur. „Eigið þér foreldra?“
Tonie hristi höfuðið.
„Auminginn. En systur eða bræður?“
Tonie hristi aftur höfuðið.
„Kunnið þér að hraðrita?"
„Nei,“ sagði Tonie.
„Það getur ekki gengið, að þér deyið
úr hungri. Ég sé um yður til New York,
en hvað þá? Hvað heitið þér, annars?“
„Tonie. Sjáið þér til, faðir minn .. .“
„Ég veit það, Tonie. Faðir yðar dó, og
þér voruð lagleg, ung stúlka og hélduð, að
þér gætuð komizt að við kvikmyndirnar
eins og hver önnur. Svo keyptuð þér yður
falleg föt fyrir alla peningana og fóruð
svo af stað. Ég sé, að það hlýtur að hafa
kostað eitthvað töluvert þetta, sem þér
eruð í. Og svo .. . Ég skil bara ekki, af
hverju þér fóruð ekki með ódýrari lest,
svo að þér gætuð fengið nóg að borða.“
Augu Tonie ljómuðu. „Hér hittir maður
fólk af betra taginu.“
Eftir stundar þögn sagði ungi maðurinn:
„Ég vinn hjá banka.“
„Það hlýtur að vera gott,“ sagði Tonie.
„Þér hélduð það ekki lengur, ef þér hefð-
uð lent í því, að reyna að halda friði á
milli Grayson gamla og Morrie Silver.
Silver er brjálaðasti maðurinn í Hollywood
og Grayson er þráasti maðurinn í New
York.
„Jæja,“ sagði Tonie. Framhaid á bls. 15.
VIPPA-SOGUR
Vippi’ raskar nœturró gestanna
BAKNASAGA
Dað var ausandi rigning. Allan lið-
langan daginn hafði rignt svo
mikið, að varla var hundi út sigandi,
og fólkið, er lá í tjöldunum umhverfis
vatnið, varð að sitja inni og gera sér
það til skemmtunar, sem hægt var.
Sumir sváfu og dreymdi um, að það
væri sólskin og yndislegt veður. Ein-
staka piltur eða stúlka voru úrill
vegna rigningarinnaj og hafði það
fólk allt á hornum sér. En í flestum
tjöldunum var þó einhver gleðskapur
á ferðum. Það voru sagðar sögur og
æfintýri og sungið mikið, fögur ljóð
og fjörug lög. 1 sumum tjöldunum
var eitthvert hljóðfæri: munnharpa,
gítar eða mandólín, sem stytti mönn-
um stundir þennan rigningardag.
En nú skulum við i nokkur augna-
blik hverfa úr tjöldunum og heim að
reisulega sveitabænum, sem stóð við
norðurenda vatnsins. T?ar hafði bónd-
inn byggt stórt steinhús, af því að á
sumrin var þama mikill gestagangur
vegna þess hve sveitin var fögur.
Dvalargestunum á sveitabænum
hafði leiðzt í dag. Þeir höfðu orðið
að hírast inni, en voru auðvitað
komnir upp í sveit til þess að njóta
útiverunnar í sumarfríinu. En það
var annað, sem ekki bætti úr: víð-
tækið var bilað, svo að ekki var hægt
að hlusta á útvarp. Og hvaða gagn
var að því, að stórt og gott píanó
stóð í' stóru stofunni, þegar enginn
var til þess að spila á það? Unga
fólkið langaði mikið til að dansa, en
undirspilið vantaði og því var frá-
munalega daúft hljóð í öllum og
flestir gengu snemma til hvílu og'
vonuðu, að betra veður yrði daginn
eftir.
Nú víkur sögunni til Vippa, vinar
okkar. Hann hafði eins og aðrir orðið
að halda sig inni allan daginn og
kunni því illa, eins og þá mun renna
grun í, sem fyigzt hafa nokkuð með
ferli hans. Að vísu hafði verið spil-
að og sungið í tjaldinu þeirra, en
Vippi syaf mestan hluta dagsins. Oft
hafði hann þó vaknað, en þegar hann
heyrði regnið bylja á tjaldinu án af-
láts, þá lagði hann sig á hitt eyrað
og sofnaði aftur.
Um miðnættið rumskaði Vippi enn
einu sinni. Þá voru hinir tjaldbúarnir
sofnaðir.
En hvað var þetta?
Enginn dropi heyrðist falla á tjald-
ið! Það var hætt að rigna!
Vippi glaðvaknaði á svipstundu, og
af því að hann var búinn að sofa
svo mikið um daginn varð hann and-
vaka og lá um tíma kyrr og glápti
upp i loftið.
Hvernig væri að fá sér svolitla
göngu, hugsaði Vippi, fyrst hætt var
að rigna.
Hann fór hljóðlega út úr tjaldinu
til þess að vekja ekki Kötu og Hörð
og Kjartan og Helgu.
Vippi gekk niður veginn, sem lá að
sveitabænum við vatnsendann. Hann
lék sér að því dálitla stund að láta
steina fleyta kerlingar á vatninu.
Síðan gekk hann heim að húsinu.
Þar var opinn gluggi á neðri hæðinni.
Það var aftur farið að rigna, svo
að Vippi hugsaði með sér að rétt-
ast væri að líta þarna inn, af því að
hann hafði aldrei komið þangað áður,
og vita, hvað hann sæi.
Hann klifraði upp þakrennuna og
fór inn um gluggann. Fyrir öðrum
enda þessa stóra herbergis stóð píanó.
Gaman væri að heyra hljóðin í því,
hugsaði Vippi, og fór upp á stólinn
og studdi á nóturnar.
Hvað var þetta ?
Dvalargestirnir, sem sváfu uppi á
loftinu, vöknuðu hver á fætur öðrum
við það, að farið var að hamra á
píanóið niðri. Var þá að dreyma
vegna vonbrigðanna út af því, að
ekki var hægt að dansa um kvöldið,
þótt flesta langaði til þess? Nei,
þetta var engin ímyndun. Það var
einhver að leika sér að píanóinu, ein-
hver, sem ekki kunni að spila. En
að vera að þessu um hánótt, þegar
fólk átti að sofa. Lætin voru svo
mikil, að það var ekki nokkur iifs-
ins leið að festa blund aftur. Að vísu
varð stundum ofurlítið hlé á „spil-
verkinu“, en það var aldrei löng
stund.
Nú brast suma gestina algerlega
þolinmæðin og þutu upp úr rúmum
sínum, til þess að fara niður og fá
þessum ófögnuði hætt.
Frammi á ganginum mættust f jór-
ar manneskjur, sín úr hverri átt, og
allar í náttfötum. Þar var virðuleg
frú, hnellin og fyrirferðarmikil; lítill
maður, en með voðalega mikla ístru;
feiknarlangur piltur, sem sá illa, en
hafði gleymt að setja á sig gleraug-
un, og ung og fjörug stúlka, sem
hafði hálft í hvoru gaman af þessu
stripli um miðja nótt og fór fyrir
frænku sína um fimmtugt, sem var
í sama herbergi.
Þau fjösuðu um þetta dálitla stund
á ganginum og héldu síðan niður. En
þau töluðu svo hátt, að Vippi heyrði í
þeim og faldi sig.
„Hver sem það var, hefir hann séð
að sér,“ sagði frúin. Og þau fóru
öll upp aftur.
En rétt um sömu mundir og gest-
irnir voru allir komnir inn í herbergin
sín, var aftur byrjað að hamra á
pianóið, svo að ómögulegt var að
sofa. Sömu fjórar mannesþjumar
mættust á sama stað. Þar fóru fram
líkar, umræður og svo var haldið
niður.
Aftur heyrði Vippi til þeirra og
faldi sig. Enn sneri fólkið upp og
bjóst við, að nú fengi það að leggjast
til svefns í næði.
Nei! Hávaðinn hófst á ný, engu
minni en áður.
Fjórmenningarnir hittust á gang-
inum og voru sammála um, að eitt-
hvað dularfullt væri við þetta og
frúin ætlaði að fara að segja ýmsar
sögur um duiarfull fyrirbrigði, þegar
unga stúlkan greip fram í fyrir henni
og bauðst til að læðast niður og at-
huga málið, ef ungi maðurinn há-
vaxni kæmi með henni. Það var sam-
þykkt. Þau fóru afar hljóðlega og
Vippi varð þeirra ekki var. Stúlkan
opnaði varlega hurðina og gægðist
inn.
Það lá við, að hún skellti upp úr
af hlátri, þegar hún sá litla pottorm-
inn við hljóðfærið. Hún benti piltin-
um að kíkja inn. Hann sá allt í þoku,
af því að gleraugun vantaði og hálf-
rokkið var í herberginu.
„Ég sé ekkert! Þetta er varla ein-
leikið," sagði pilturinn.
En stúlkan þekkti Vippa. Hún
hafði séð hann hjá tjaldinu og meira
að segja talað við hann. Hún bjóst
við því, að hann mundi fá ríflega
ráðnirfgu fyrir þetta uppátæki og
langaði til að koma honum undan.
Stúlkan bað piltinn að bíða. Hann
vildi fara inn með henni, en hún
bannaði það og hann gegndi því. Hún
fór inn og lokaði á eftir sér, tók i
hnakkadrambið á Vippa og ávítaði
hann ofurlitið og skipaði honum að
fara út sömu leið og hann kom. Hann
varð auðvitað hræddur, en þá klapp-
aði hún á kollinn á honum og sagðist
ekki skyldi klaga hann.
Og Vippi flýtti sér út og heim i
tjald.
Fólkið spurði og spurði stúlkuna,
en hún svaraði ekki nema því, að
hávaðinn mundi hætta og enginn
fékk skýringu á málinu hjá henni.
Það varð til þess, að upp úr þessu
myndaðist draugasaga, sem var í
fyrstu runnin undan rifjum feitu frú-
arinnar — því að ekki voru liðnir
nema tveir dagar frá næturæfintýri
Vippa, þegar hún hélt því frarn, að
stúlkan hefði kveðið drauginn niður.
Frúin hafi veitt það upp úr langa
piltinum, (að stúlkan hefði haft um
hönd einhverjar særingar inni i stcí-
unni og enginn kom út um þessar
einu dyr, sem voru á herberginu.