Vikublaðið - 29.04.1931, Qupperneq 3

>00000000000000<>00000000<>000<>
nilir beir sem drekka
kaffi, vita það, að góð, jöfn brensla,
er höfuðskilyrði fyrir þvi, að kaffið
reynist vel. — Carl Ryden, eigandi
Nýju kaffibrenslunnar, hefir 25 ára
reynslu í því að brenna kaffi handa
íslendingum. — Árangurinn af þess-
ari reynslu er
— RYDENS-KAFFI —
sem er besta brenda og malaða
kaffið sem hér er á boðstólum. — ^
Kaupbætismiði í hverjum 250 gr. <>
^ poka. — Fæst hvarvetna. a
0 0
oooooooooooooooooooo<x>oooooo<
che“, eins og þeir segja hinum megin við Sundið.
Ef þér óskið þess, þá skal eg útfylla hana hér, og
nú með yðar nafni“.
„Það er máske réttara, að þér gerið það“, sagði
Caryll með fyrirlitningu, ,,ef það er enn fullkomin
alvara yðar að leita á mér“.
Greeri gekk að borðinu. Blekið og penninn var
þar enn, sem nota átti við hjónavígsluna. Hann
ftók pennastöngina, og skrifaði nafnið á skipunar-
bréfið, í auðu línuna, sem til þess var ætluð. Síð-
an sýndi hann Caryll það á ný, sem kinkaði kolli
'iil samþykkis.
,,Eg skal losa yður við þá fyrirhöfn, að leita á
mér“, sagði Caryll, „þar eð eg vil helzt komast hjá
því, að láta þessa óhreinu piltunga snera mig“.
Hann stakk höndunum í vasana og tók þaðan
mokkur skjöl, er hann rétti Green.
Ostermore glápti á Caryll, seinhissa á þessari
rólegu undanlátsemi. Hortensia reyndi ekki að
dylja fyrirlitningu sína, en Rotherby horfði hljóð-
ur á, án þess, að nokkur svipbrigði yrðu á hon-
um séð.
Green athugaði skjölin mjög gaumgæfilega, og
gerði nokkrar athugasemdir, sem aðstoðarmönnum
hans fundust mjög fyndnar. Það kom þó brátt í
ljós, að skjölin, sem Caryll hafði afhent, voru bara
reikningar og þesskonar plögg, sem ekkert áttu
skilt við það, sem Green leitaði að.
„Haldið þér, að þér gétið gabbað mig eins og
þursa?“ hrópaði Green, sótrauður af reiði. „Hvað
meinið þér með því, að afhenda mér þetta fánýta
rusl? “
Jarlinum varð sýnilega hughægra, og Horten-
sia brosti.
„Eg bið yður mikillar afsökunar á innihaldi
vasa minna“, svaraði Caryll. „En, eins og þér sjá-
ið sjálfur, þá hafði eg ekki vænst þess, að vera
heiðraður með rannsókn yðar. Hefði eg bara vit-
að ..
Green rétti úr sér. „Eg er embættismaður í þjón-
ustu hans hátignar. Skiljið þér það?“
„Stjórn hans hátignar hefir ástæðu til að gleðj-
ast af því“, sagði hinn óbetranlegi Caryll og brosti.
Lögreglunjósnarinn barði í borðið. „Gerið þér
gys að mér, manndjöfull?“
„Þér veltuð blekbyttunni um koll“, sagði Caryll
hlæjandi.
Green varð óður af reiði. „Fjandinn hafi blekið
°g yður með, vitfirringurinn yðar! Eg spyr yður
enn á ný — hváð meinið þér með því, að fá mér
þetta rusl?“
„Þér báðuð mig, maður, að tæma vasana“.
„Eg bað yður um bréfið, sem þér áttuð að af-
henda Ostermore lávarði“.
»,Mér þykir leitt, að þér skulið verða fyrir slík-
um vonbrigðum, mín vegna; en þér hafið gert yð-
ur allt of djarfar vonir, með því að vænta slíks
hréfs hjá mér. Nú hefi eg gert allt fyrir yður, sem
^aér er unnt, og mér finnst yður hafi láðst að auð-
sýna mér verðskuldað þakklæti“.
Green horfði undrandi á hann stundarkorn.
_____________VIKUBL AÓIÍ) ________________________
„Það veit guð, að þér eruð kaldgeðja!“
„Þeim eiginleika virðist misskift milli okkar“.
„Haldið þér því fram, að þér hafið ekki með-
ferðis neitt bréf frá Frakklandi til jarlsins af
Ostermore?“ öskraði Green. „Hvert er þá ann-
ars erindi yðar til Englands?“
„Að nema góði siði“, svaraði Caryll og hneigði
sig. —
Nú var þolinmæði Greens meira en nóg boðið.
Hann skipaði aðstoðarmönnum sínum að leita á
Caryll. En Caryll rétti úr sér með valdmannslegu
stærilæti, og gaf mönnunum bendingu um, að
lialda sér í hæfilegri fjarlægð.
„Hingað og ekki lengra! Þér hafið enga heim-
ild til að gera slíkar ráðstafanir. Eg skal ekki fær-
ast undan rannsókn, en eg læt ekki þessa götu-
sópara snerta mig með einum fingri“.
„Fallega sagt!“ hrópaði jarlinn. „Heyrið þér nú,
ruddalegi njósnari. Þetta er óhæfileg framkoma
gagnvart aðalsmanni. Nú farið þér héðan sam-
stundis og þessir ránfuglar yðar með yður, að öðr-
um kosti læt eg mína menn koma hingað með
svipur“.
„Þér gleymið því, að eg er hér í nafni ríkisrit-
arans“.
• Frh.
Rauða húsið. 4.
„Eg ætla þó að minnsta kosti að leggja afsíðis
þessi andstyggilegu handrit. Eg hefi setið við að
hreinrita þau síðan klukkan níu í morgun. Eg fæ
ógleði bara af því að sjá þau“.
;„Hverskonar handrit eru þetta?“ spurði Colin.
Hún gretti sig. „Reifarar — hræðilegt bull. Eg
held, að allir leiðinlegustu rithöfundar heimsins búi
hér í Chelsae“.
„Þá finnst mér, að það hljóti að vera miskunn-
arlaust af yður að vélrita þetta dót, því það neyð-
ast þó einhverjir til að lesa það“.
Nancy hló. „Já, en þetta er nú einmitt atvinna
mín“.
Hún breiddi yfir ritvélina, og staflaði handrits-
örkunum í eina hrúgu.
„Eg kem aftur að vörmu spori“, sagði hún, og
gekk yfir í það stofuhornið, sem fjærst þeim var,
en fyrir það var dregið tjald, til þess að leyna því,
að þar innan við var annaðhvort svefnherbergið eða
eldhúsið. „Látið yður ekki leiðast og reykið, ef yður ,
langar til“.
Colin kveikti í vindlingi og hagræddi sér á legu-
bekknum. Hann kunni svo einkennilega vel við sig
í þessu sérkennilega herbergi. Honum fannst hann
hálfvegis eiga þar heima. En atvikin höfðu öll verið
svo óvenjuleg, að þetta undirbúningslausa te-samsæti
virtist harla eðlileg niðurstaða af öllu saman. Og
að tedrykkjan yrði skemmtileg, um það var hann
ekki í neinum vafa. Hver svo sem ungfrú Nancy
Seimour var, þá fann hann það greinilega, að hún
var langtum meira aðlaðandi, en nokkur kona önn-
ur, sem hann hafði áður kynnst. Að eins ytra útlit
hennar var ærið nóg til þess að vekja aðdáun. Með
rauðjarpt hárið og næstum fagurblá augun bjó hún
yfir svo heillandi fegurð, er jafnvel hlaut að vekja
eftirtekt og aðdáun sérhvers málara. En svo hrifinn
sem Colin var af andlitsfegurð hennar og ytri á-
sýnd, þá töfraði hann þó enn meira hispurslaus
framkoma hennar og alúðlegt viðmót. Það, sem hann
hafði sagt Mark um kynni sín af konum, var heil-
agur sannleikur. Hann hafði stundað læknisnám sitt
af óvenjulegri alúð, og það ásamt ástundun hans við
knattleik og hnefaleik, hafði ekki veitt honum nein-
ar tómstundir til þess að njóta ástalífs né unaðar,
sem virðist þó aðaláhugaefni margra ungra lækna
og læknisnema. Þetta var því raunverulega í fyrsta
sinn, sem hann hafði fundið reglulega nautn í ná-
vist konu, og þessi kennd var svo laðandi og þægileg,
að hann hefði ekkert haft á móti því — fannst honum
— að hún þryti aldrei.
Hann heyrði Nancy hreyfa sig hinum megin við
fortjaldið. Suðan í gas-suðuvélinni og bollaglamrið
Kolasalan s.f. j
Sími 1514. •
Kol og koks allt af fyrirliggjandi. Z
benti á, hvað hún hafðist að. Það voru ekki liðnar
nema sex til sjö mínútur, þegar hún kom aftur með
bakka hlaðinn öllu því, er tilheyrir tedrykkju. Hún
hafði tekið ofan hattinn og farið úr kápunni, og í lát-
lausum hversdagskjólnum fannst Colin hún vera enn
yndislegri en áður. ,
„Standið þér ekki upp“, sagði hún. „Eg kem méð
litla borðið yfir til yðar og svo getum við séð um
okkur sjálf. Það er allt saman mjög íburðarlaust og
frumbýlislegt, en reynið þér að láta ekki bera mikið
á því, að þér sjáið, að svo er. Eg hefi orðið að leggja
mér til húsbúnaðinn sjálf, og hefi ekki enn haft efni
á því, að afla mér alls þess, sem nauðsynlegt er“.
Colin litaðist um með ánægjusvip. „Eg veit eigin-
lega ekki, hvað yður finnst hér ábótavant, nema
þér séuð að eðlisfari óhófssöm“.
„Já, það er sennilega það, sem að mér er. Að
minnsta kosti veit eg það, að þegar eg hefi efni á,
þá ætla eg að kaupa ný gluggatjöld og fallegt, þykkt
teppi. En það verður nú ekki fyrst um sinn“, bætti
hún við brosandi, — „nema því aðeins, að alt í einu
gjósi upp mikil eftirspurn eftir lélegum skáldsög-
um“.
„Ef það væri ekki allt of nærgöngul spurning“,
sagði Colin, „hve lengi hafið þér búið hér í Chel-
sea ?"
„Hér um bil hálft annað ár“, svaraði hún og rétti
honum tebollann. „Þangað til átti eg heima uppi í.
sveit. En af sérstökum ástætðum neyddist eg til þess
að sjá um mig sjálf, og vélritun var það eina, sem
eg hafði lært, er að gagni mætti verða. Þess vegna
fluttist eg hingað, og hefi búið hér síðan“.
„Eg vona, að þér verðleggið vinnu yðar sæmilega
og fáið hana greidda".
„Hún gæti verið ver launuð, og eg átti sjálf dá-
litla fjárupphæð, sem eg gjæiði húsaleiguna með,
svo að það, sem eg fæ fyrir vélritun, nægir fyrir
fæði, fatnaði og vindlingum. Það, sem aðallega ger-
ir mér gramt í geði, er þetta, að mér finnst vinna
mín ekki verða neinum að notum. Eg myndi verða
hamingjusöm, ef eg fengi eitthvert nytsamt verk að
vinna. En þetta þvaður". — Hún benti með fyrir-
litningu á borðið, þar sem handritin lágu. „Eg fæ
ekki skilið, hvernig nokkur fær samið slíkt og því-
líkt og því síður lesið það“.
Colin sló svo fast á lærið, að bollarnir glömruðu
á bakkanum.
„Þrumur og eldingar! Vitanlega eruð þér einmitt
sú rétta!"
Hann setti bollann á borðið og horfði á hana sigri
hrósandi.
Nancy endurgalt rannsakandi augnaráð hans með
fimnisbrosi. „Það er máske ekki óhugsandi, að svo
sé!“ sagði hún vandræðaleg, „en það er nokkuð
örðugt að afgera það nú þegar. Finnst yður ekki ?“
Collin hló. „Eg er alls ekki vitskertur, eins pg"
þér máske álítið. En hafi það verið alvara, sem þér
sögðuð áðan, að þér vilduð gjarnan fá eitthvað að
gera, þá get eg einmitt útvegað yður slíka stöðu nú
þegar“.
Það var augnabliks þögn. „Þetta er mjög fallega
hugsað af yður“, sagði Nancy, „en gallixm er bara
sá, að sennilega er eg óhæf til starfsins."
„öðru nær! Þér eruð einmitt rétta stúlkan, sem
mér var falið að finna".
„Það hlýtur að vera einkennileg staða", sagði
Nancy og brosti. „Allt, sem þér.enn vitið um mig,
er það, að eg kann að skrifa á ritvél, búa til te og
blása í hljóðpípu".
„Já, en þetta er einmitt sú fjölhæfni, sem Mark
óskar eftir“.