Bjarmi - 15.02.1935, Blaðsíða 1

Bænadagur kvenna.
Á síðustu árum heí'ir hverskonar starf-
semi kvenna flejgt m.jög fram, konur hafa
styrkt sambönd sín inn á við og' starfsemi
út á við.
Sú starfsemi kvenna, sem jeg ætla að
minnast hjer ofu’rlítið á, er sjerstök í sinni
röð; hún hefir eflt mjög' trúaráhuga og
bænrækni og' hlýtur að vekja sameiginlega
gleði allra biðjandi kristinna kvenna um
gjörvöll lönd.
Það eru hjer um bil 50 ár síðan sögur
fóru af fyrsta sameig'inlega bænadegi
kvenna. Kristniboðsfjelög kvenna í Vest-
urheimi hófu þetta bænastai'f, og árið 1920
var myndað bænasaroband með ýmsum
trúboðsfjelögum hjer og hvar í heiminum.
Nú orðið munu það vera 50 þjóðir, sem
taká þátt í bænadeginum, og hafa konur
valið sjer sjerstakan sambænadag fyrsta
föstudag í 7 vikna föstu ár hvert.
Kristileg rit hafa skýrt frá því, hvernig
bænadeginum er hagað í hinum ýmsu
löndum.
1 Eyjaálfunni fara fyrstu bænarstund-
irnar fram. Um sólarupprás safnast kon-
urnar saman og dagurinn hefst meö guðs-
þjónustum í kirkjum og samkorouhúsum.
I Austurlöndum bera konurnar víða
börn sín með sjer til þess staðar, er bæna-
samkoroan á að vera. Þær leggja
snemma á stað, til þess að hafa daginn
fyrir sjer. Surostaðar eru eiginmenn svo
hugulsamir við þær, að færa þeim tilbú-
inn matinn, svo að þær geti notið helgi-
dagsins í næði, lausar við allt amstur á
heimilinu. Deginum verja konurnar svo
öllum til sameiginlegrar guðsþjónustu og
bænagerðar.
Á Indlandi safnast konurnar stundum
saman úti á víðavangi, sje ekki um húsa-
kost að ræða, oft mæta þær í sínu besta
skarti, til þess einnig á þann hátt, að auð-
sýna bænadeginum tilhlýðilega virðingu.
Indverskar konur bera yfirleitt fögur
klæði. Jeg- mun lengi minnast háttprýði
þeirra og yndisþokka er yfir þeim hvíldi,
íklæddar hinum skrautlega Sarí (þ. e.
skykkja, sem indverskar konur bera yst
klæða, fellur hún í ljettum fellingum að
líkamanum og fer mjög vel, einkum grann-
vöxnum konum). Indversku konurnar
vöktu athygli mína öðrum konum fremur,
á alheimsmóti K. F. U. K., þar sem margt
var um manninn frá mörgum þjóðum. —
Jeg man sjerstaklega eftir ungri kennslu-
konu indverskri. Hún bar ekkert skart,
eins og stallsystur hennar, hvorki í eyr-
um, öklum, hálsi eða nefi. Hún sagðist hafa
lagt alla skartgripina sína á altari föður-