Bjarmi - 15.02.1935, Qupperneq 3

BJARMI
27
Sra Axel Busch.
fortnaðnr kristmboðsfjelags Dana 1905—35
Það eru 34 ár síðan jeg kom í fyrsta
sinn kynnisför til sra Busch, sem þá var
sóknarprestur í Bövling norðvestan til á
Jótlandi. Prestshjónin voru að vitja sjúkra
eða húsvitja, er jeg kom, svo jeg settist
hjá börnum þeirra, er aldrei fyrri höfðu
sjeð íslending »nema þá hest«. — Hestar
frá Islandi voru þá, og eru líklega enn,
jafnan kallaðir »Islendingar« í Danmörku.
Er þau prestshjónin komu inn nokkru síð-
ar til okkar, sat jeg með tvö börnin, en
hin sátu hjá mjer og hlustuðu á frásögu
um börnin á Islandi.
»Nú, jæja, þjer hafið unnið hylli barn-
anna allfljótt, en nú reynir á hvert þjer
verðið eins fljótur að vinna hylli foreldr-
anna,« sagði sra Busch áður en jég fjekk
ráðrúm til að heilsa honum. - - Jeg held
að þá hylli hafi jeg eignast, a. m. k. eign-
aðist hann mína hylli; hefir mjer alltaí
fundist í erlendisferðum mínum, að erincl-
um mínum í Danmörku væri ekki lokið,
fyr en jeg gæti hitt sra Busch að máli.
Gæti jeg fyllt margar bls. í Bjarma með
minningum frá þeim heimsóknum.
Sra Busch var um það leyti þjóðkunn-
ur vakningaprestur, mælskumaður og á-
hugamaður í fremstu röð. Var hann oft
í prjedikunarferðum víða urn land, en
reyndist þó svo áhrifaríkur heima fyrir,
að alstaðar urðu trúarhreyfingar öflugar,
þar sem hann var sóknarprestur. Seinni
hluta alla virka daga, sem hann var heima,
aðra en föstudaga, var hann að húsvitja.
»Á föstudögum bý jeg mig undir sunnu-
daginn,« sagði hann.
»Má jeg ekki fara með yður og læra
að húsvitja?« spurði gesturinn.
»Það lærir maður ekki af öðrum mönn-
um, —- Guðs andi og reynsla manns sjálfs
kennir best,« var svarið.
»Jeg er hræddur um að jeg gjöri ein-
hverja heimsku, þegar jeg fer að byrja
það starf,« sagði gesturinn.
»Gör blot Dumhed, men (jör endelig
noget,« var svarið.
Aðgjörðaleysið var »heimskan« mesta í
augum sra Busch.
Annar gestur íslenskur fjekk að Bövl-
ing brjef með slæmar frjettir. Hann sat
með brjefið úti í eplagarði í þungum hugs-
unum. Allt í einu er lítil hönd lögð á hnje
honum, var þar komin 6 ára gömul prests-
dóttir — er mælti:
Sra Axel Busch.
»Hvorfor er du saa bedrövet? Ved du
ikke Jesus lever?« (Af hverju ertu svona
hryggur? Veistu ekki að Jesús lifir?).
Gesturinn sagði, að þótt ræður Busch
væru góðar, hefði þó þessi stutta »ræða«
dóttur hans verið betri og sjer minnisstæð-
ari. Seinna varð hún kristniboði á Ind-
landi.
Það er safnað til kristniboðs um »þrett-
ándann« í öllum kristnum löndum. Árið
1901 var jeg þann dag í Strúer, smábæ í